یکی نوشته بود قهوههایی که ایران خوردم بد بود. مردم بهش حمله کردند که بهترین قهوه دنیا را ایران داره.
نه عزیزان ایران نه بهترین قهوه را دارد، نه بهترین فستفود، نه بهترین پیتزا، نه بهترین آشپزی، نه زرنگترین مردم جهان و نه زیباترین دختران جهان را.
تعصب کسخولمآبانه را رها کنید.
در مورد آثار مهرنوش بادپر، خیلیها از "اضطراب" و "ترس" و "چندش" گفتن. برخی هم به زندگی هنرمند محدودشون کردن یا برچسب اختلال روانی زدن.
جا داره بپرسیم این آثار دست روی چه بخشهای سرکوبشدهای از تجربه زیسته ما ایرانیها میذاره که چنین احساسات و واکنشهای شدیدی رو به همراه داره؟