وقتی داریوش آشوری «شهریار» ماکیاوللی را در دست گرفت که بخواند نمیدانستم کدام فصل را میخواهد بخواند. آغاز کرد و معلوم شد سراغِ آخرین فصلِ این کتابِ بزرگ رفته است: «فراخوانشی به رهانیدنِ ایتالیا از چنگالِ بربران». پیش از اینکه شروع کند گفت میتوان در پرانتز جلوی «ایتالیا»، «ایران» هم نوشت. جلوی «ایتالیا» در پرانتز «ایران» بگذارید و بشنوید. صدای آن اندیشمند را از حنجرهٔ این اندیشمند میشنوید؛ هردو از شهریاری سخن میگویند که رهاییِ میهن در گروِ هنر و بختِ اوست. ایتالیا سرانجام توانست از چنگالِ بربران برهد، ایران نیز خواهد رهید؟ من باور دارم که خواهد رهید.
[کامنتها را برای ایشان خواهم خواند.]
بنظرم یکی از برنامه های نظام همینه بجای بستن کامل اینترنت، اونو خیلی گرون کنند و حداقل قیمت یک گوشی هوشمند 5g شده شصت میلیون شده.
عملا اون قشر ضعیف جامعه نمیتونه به دنیای آزاد وصل بشه.