Doğan Özgüden

Oldest alternative information service in English and French on Turkey

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454

1-6
DEVRİMCİ HÜSEYİN CEVAHİR 55 YIL ÖNCE 25 KURŞUNLA KATLEDİLMİŞTİ
THKP-C militanlarından Hüseyin Cevahir 1 Haziran 1971 günü Maltepe'deki "Sibel Operasyonu"nda katledilmişti.
İstanbul Sıkıyönetim Komutanı Faik Türün'ün bizzat yönettiği operasyonda asıl Mahir Çayan'ın vurulması planlanmış, operasyonun ardından da Hürriyet Gazetesi Mahir Çayan'ın öldürüldüğünü duyurmuştu.
Sonradan vurulanın Hüseyin Cevahir olduğu, Mahir Çayan'ın da ağır yaralı olarak yakalandığı bildirilmişti.
1946 Dersim doğumlu olan Hüseyin Cevahir Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde öğrenim görürken sosyalist harekete katılarak SBF Fikir Kulübü üyesi olmuştu. Fikir Kulüpleri Federasyonu'nun Dev-Genç'e dönüşüm sürecinde Mahir Çayan ile birlikte hareket eden Cevahir THKP-C'nin oluşumunda da sorumluluk üstlenmişti.
29 Mayıs 1971'de İstanbul-Maltepe'de Mahir Çayan ile birlikte saklandıkları ve Sibel Erkan isimli bir genç kızı rehin aldıkları evde kuşatılmışlardı. Üç gün süren kuşatma 1 Haziran sabahı perde arkasında nöbet tutan Hüseyin Cevahir'in vurulmasıyla son bulmuştu.
Evden ölü olarak çıkartıldığında Cevahir'in vücudunda 25 kurşun yarası vardı.

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 https://t.co/AMcm5PkioL
(From 24 May to 30 May 2026)

Tristes Turcs, las de la dérive autoritaire de leur pays
Le chaos de l'opposition risque d'encourager Erdogan à anticiper les élections
Le chef du PKK alerte contre tout nouveau retard vers la paix
La police déloge de force le chef de l'opposition
Erdogan, critiqué, renonce à fermer une université d'Istanbul
Des étudiants protestent contre la fermeture soudaine de leur université
Les Kurdes rejettent la désignation de leurs représentants au futur Parlement syrien
Over 13,000 people injured on first day of Eid in Turkey
Council of Europe report urges legal reforms in Turkey
La commune de Saint-Josse placée sous tutelle coercitive
Démis par la justice, le chef de l'opposition dénonce les manoevures du pouvoir
Nouvelle charge policière contre l'opposition
Inondations dans le nord et l'est, alerte sur le niveau de l'Euphrate
Trois cargos visés par des drones au large de la Turquie
L'UE juge inacceptable que la Turquie n'ait pas invité Chypre à des réunions de préparation
"Flottille pour Gaza": expulsés par Israël, les militants étrangers sont arrivés en Turquie
La France et la Turquie championnes d'Europe de la surpopulation carcérale

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 https://t.co/AMcm5PkioL
(From 24 May to 30 May 2026)

Tristes Turcs, las de la dérive autoritaire de leur pays
Le chaos de l'opposition risque d'encourager Erdogan à anticiper les élections
Le chef du PKK alerte contre tout nouveau retard vers la paix
La police déloge de force le chef de l'opposition
Erdogan, critiqué, renonce à fermer une université d'Istanbul
Des étudiants protestent contre la fermeture soudaine de leur université
Les Kurdes rejettent la désignation de leurs représentants au futur Parlement syrien
Over 13,000 people injured on first day of Eid in Turkey
Council of Europe report urges legal reforms in Turkey
La commune de Saint-Josse placée sous tutelle coercitive
Démis par la justice, le chef de l'opposition dénonce les manoevures du pouvoir
Nouvelle charge policière contre l'opposition
Inondations dans le nord et l'est, alerte sur le niveau de l'Euphrate
Trois cargos visés par des drones au large de la Turquie
L'UE juge inacceptable que la Turquie n'ait pas invité Chypre à des réunions de préparation
"Flottille pour Gaza": expulsés par Israël, les militants étrangers sont arrivés en Turquie
La France et la Turquie championnes d'Europe de la surpopulation carcérale

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 Neo-Nazi bağları olan aşırı sağcı dazlak grubuna mensup dört genç Alman Kuzey Ren-Vestfalya eyaletindeki Solingen kentinde 28-29 Mayıs 1993 gecesi büyük bir Türk ailesinin evini ateşe vermişti.
Üç kız çocuğu ve iki kadın (Gürsün İnce, Hatice, Hülya, Saime Genç ile Gülistan Öztürk) hayatını kaybetmiş; aralarında birkaç çocuğun da bulunduğu diğer on dört aile üyesi de bazıları ağır olmak üzere yaralanmıştı.
Failler Ekim 1995'te kundaklama ve cinayetten suçlu bulunarak 10 ila 15 yıl arasında hapis cezalarına çarptırılmış, mahkûmiyet kararları temyizde onanmıştı.
Ayrıntılı bilgi:
https://t.co/ZM2bvvjwaL?

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 Neo-Nazi bağları olan aşırı sağcı dazlak grubuna mensup dört genç Alman Kuzey Ren-Vestfalya eyaletindeki Solingen kentinde 28-29 Mayıs 1993 gecesi büyük bir Türk ailesinin evini ateşe vermişti.
Üç kız çocuğu ve iki kadın (Gürsün İnce, Hatice, Hülya, Saime Genç ile Gülistan Öztürk) hayatını kaybetmiş; aralarında birkaç çocuğun da bulunduğu diğer on dört aile üyesi de bazıları ağır olmak üzere yaralanmıştı.
Failler Ekim 1995'te kundaklama ve cinayetten suçlu bulunarak 10 ila 15 yıl arasında hapis cezalarına çarptırılmış, mahkûmiyet kararları temyizde onanmıştı.
Ayrıntılı bilgi:
https://t.co/ZM2bvvjwaL?

[Doğan Özgüden @info_turk]

Bir Gazetecinin Israrı: Doğan Özgüden Ve Sürgün Yazıları https://t.co/F3y2G6WyBn

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454
AU CBAI, UNE PLAQUE COMMÉMORATIVE DÉDIÉE À NOTRE AMI BRUNO DUCOLI
Le Centre bruxellois d’action interculturelle (CBAI), à l’occasion d’une rencontre entre ses membres de l’Assemblée générale et ses travailleuses/travailleurs le 18 novembre, a dévoilé une plaque commémorative dédiée à Bruno Ducoli, son fondateur-président, qui s’est éteint en 2013.
Lors de la cérémonie, au nom de la direction du CBAI, la présidente Christine Schaut, le directeur Alexandre Ansay, et les membres de l’Assemblée général Bruno Vinikas, Christine Kulakowski et Doğan Özgüden, ont rappelé la ténacité et la combativité de Bruno Ducoli dans les actions interculturelles et la défense des droits socio-politiques des citoyens d’origine étrangère.
A cette occasion, Doğan Özgüden a présenté comme souvenir à ses amis une photo de Bruno Ducoli prise devant le stand des Ateliers du Soleil lors de la visite du Roi Baudouin au CBAI en 1984 et le témoignage suivant évoquant la lutte commune et la solidarité de Bruno Ducoli.
MÉMOIRES SUR LA LUTTE ET LA SOLIDARITÉ DE BRUNO DUCOLI
Exilés politiques depuis 1971, nous avons rencontré pour la première fois, en 1975, Bruno Ducoli avec Silvana Panciera et Roberto Pozzo, fondateurs du Centre d'Animation Sociale Italien (CASI) et de la chorale Bella Ciao.
Cette année-là, nous étions actifs au sein du Comité de liaison des centres de formation immigrée de l'agglomération de Bruxelles, créé par la Commission française de la Culture (CFC).
Dans ce comité chargé d'encourager la participation des migrants –de plus en plus nombreux– à la vie sociale et culturelle de Bruxelles, nous avons coopéré également avec Christine Kulakowski, Alain de Wasseige, Thérèse Mangot, Silvana Pavone et Jacqueline Sottiaux.
Un des plus importants projets concrétisés par ce comité a été la publication d’une série de brochures destinées aux habitants d’origine étrangère de Bruxelles. Ces brochures les informaient sur divers sujets et principalement sur leurs droits et devoirs de citoyens. Inci Tugsavul et moi étions chargés de la traduction et de la publication de la version turque de ces brochures rédigées en français. Hormis les questions relatives aux immigrés, les brochures les plus significatives ont été consacrées à la reconnaissance de droits politiques aux immigrés non naturalisés, à la défense des droits des femmes et à une participation plus active des immigrés au mouvement syndical.
A cette époque, nous étions également membres actifs du Comité de liaison des organisations des travailleurs immigrés (CLOTI) qui rassemblait toutes les associations progressistes d’immigrés en Belgique, du Conseil consultatif immigré dans les communes de Bruxelles et Etterbeek, du Conseil consultatif des travailleurs immigrés de la Communauté française, de la Plateforme des travailleurs immigrés de la Région flamande (VOCOM) et de l’information-Diffusion-Immigrés (IDI).
Nos associations progressistes étaient également mobilisées pour la reconnaissance des droits politiques aux citoyens d’origine étrangère autour de l’Objectif 82. Bien que cet objectif n’ait pas été atteint aux élections locales de 1982, une nouvelle mobilisation s’est lancée contre le racisme et pour cette reconnaissance.
Le 22 janvier 1982, nous étions ensemble avec tous nos amis à la grande manifestation contre le projet de loi Martens-Gol dans les rues de Bruxelles.
La même année, la création du Centre socio-culturel immigré de Bruxelles (CSCIB) sous la présidence de François Rigaux a été un tournant dans la vie associative immigrée et la désignation de Bruno Ducoli pour la direction de cette nouvelle institution marquait une victoire pour les citoyens d’origine étrangère dans la capitale européenne.
Toujours en 1982, nous avons inauguré les nouveaux locaux des Ateliers du Soleil à la rue Franklin entre les quartiers immigrés et les institutions européennes. Afin de faire connaître la culture populaire anatolienne, nous avons organisé la même année quatre représentations de théâtre d’ombres Karagöz. A la demande de Bruno Ducoli, une de ces représentations a eu lieu dans les locaux du CBAI situés à l’Avenue de Stalingrad.
En 1984, à l'occasion de la visite du Roi Baudouin au CBAI, les Ateliers du Soleil étaient présents et cités comme une des organisations représentatives de l'immigration. Les années suivantes, nous avons organisé au CBAI plusieurs réunions et expositions.
En 2003, un tribunal d'Istanbul a lancé un mandat d'arrêt à mon encontre suite à un article que j’avais écrit pour une revue turque. L'article critiquait la répression exercée par l'Armée turque.
Je n’oublierai pas la solidarité dont le CBAI a fait preuve à mon égard le 11 avril 2003 suite à cette menace. Il s’est adressé au ministre des affaires étrangères Louis Michel en ces termes: "Le Centre Bruxellois d'Action Interculturelle entend manifester son inquiétude et son mécontentement de voir l'un de ses membres-fondateurs, Dogan Özgüden, poursuivi par la justice turque en raison de ses articles. La direction et le conseil d'administration du CBAI entendent rappeler qu'Özgüden, qui est aussi rédacteur en chef de la revue Info-Türk, a largement contribué à ce qu'est aujourd'hui le CBAI, apportant un éclairage précis et compétent sur les réalités vécues par la communauté turque de Belgique, mais aussi, celles vécues en Turquie et jouant efficacement son rôle de passeur de cultures entre la société belge et la population turque vivant dans notre pays."
Le 10 avril 2003, une vaste campagne sous la devise "La paix, ça commence entre nous!" a été lancée dans les locaux des Ateliers du Soleil par le CBAI, la Ligue belge des Droits de l’Homme, le MRAX, Amnesty International et le CNAPD.
Quelques années plus tard, le 22 novembre 2008, en réaction à un de mes articles critiquant les pratiques racistes de l'Etat turc, certains médias turcs incités par l'ambassadeur de Turquie à Bruxelles ont lancé une campagne de lynchage à mon encontre. Comme tous mes amis en Belgique, Bruno Ducoli et Silvana Panciera qui se trouvaient en Italie suite à leur retraite, ont manifesté leur solidarité avec ce message commun:
"Très chers Inci et Dogan, C'est avec stupeur, indignation et rage que nous apprenons les menaces barbares dont fait l'objet en Belgique notre fraternel ami Dogan. La profonde estime que nous lui portons et les longues années de militance commune que nous avons passées à Bruxelles le situent à tout jamais parmi les personnes les plus significatives que nous avons fréquentées. Intimement solidaires en ce moment difficile, nous vous demandons de nous dire s'il y a des choses que nous pouvons faire pour lui et plus globalement pour vous. Sentez-nous plus proches que jamais en ce moment et recevez toute notre amitié et toute notre estime. Hasta la victoria final !!! Fraternellement.”
L’amitié et la solidarité de Bruno et Silvana restent toujours un de mes souvenirs inoubliables dans ma vie d’exil de plus d’un demi-siècle en Belgique et je reste toujours fidèle à leur appel: Hasta la victoria final!

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 Günaydın!

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 https://t.co/DEwfSrPh1Z

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 https://t.co/DEwfSrPORx

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454 Belçika Parlamentosu'nda ve Brüksel’deki tüm kamu kurumlarında ülkenin en önemli iki dili olan Fransızca ve Flamanca özgürce kullanılırken Türkiye Cumhuriyeti’nde Kürtçe TBMM’de dahi hâlâ yasaklı.
“Terörsüz Türkiye” pazarlıklarının sonunda iktidarı ve muhalefetiyle tüm siyasal partilerin ortak tavır belirleyerek Kürt ulusunun bu meşru hakkını TBMM’de yasal olarak tanımasının zamanı gelmiştir.
Bu sürece katkıda bulunmak için tüm siyasal partilere, bundan tam 34 yıl önce , 6 Kasım 1991'de, Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki yemin töreninde Kürtçe konuşan Kürt milletvekillerine iktidarı ve muhalefetiyle gösterilen insanlık dışı ve utanç verici tepkiyi anımsatıyoruz.
O gün, Sosyal demokrat Halkçı Parti (SHP) listesinden milletvekili seçilmiş olan Hatip Dicle’nin kürsüye çıktığında “Ben ve arkadaşlarım bu metni anayasanın baskısı altında okuyoruz” demesi, kürsüye sarı, kırmızı ve yeşil renkli bir bandla çıkan Leyla Zana’nın da kürsüde Türkçe başladığı yemini Kürtçe "Ez vê sondê li ser navê gelê kurd û tirk dixwîm" (Bu yemini Türk ve Kürt halkı adına ediyorum)" cümlesiyle tamamlaması üzerine kıyamet kopmuştu.
SHP Genel Başkanı Erdal İnönü derhal "Bunlar bizden değil" diyerek Dicle ve Zana'nın partiden istifa etmelerini istemişti.
Partiden ayrılan Zana ve diğer Kürt milletvekilleri Mart 1994’te Meclis basılarak zorla alınıp tutuklanacak ve 9 küsur yıl hapis yatacaklardı.
(Kupür: Cumhuriyet, 7 Kasım 1991)

[Doğan Özgüden @info_turk]

@dogan92454
Belçika Parlamentosu'nda ve Brüksel’deki tüm kamu kurumlarında ülkenin en önemli iki dili olan Fransızca ve Flamanca özgürce kullanılırken Türkiye Cumhuriyeti’nde Kürtçe TBMM’de dahi hâlâ yasaklı.
“Terörsüz Türkiye” pazarlıklarının sonunda iktidarı ve muhalefetiyle tüm siyasal partilerin ortak tavır belirleyerek Kürt ulusunun bu meşru hakkını TBMM’de yasal olarak tanımasının zamanı gelmiştir.
Bu sürece katkıda bulunmak için tüm siyasal partilere, bundan tam 34 yıl önce , 6 Kasım 1991'de, Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki yemin töreninde Kürtçe konuşan Kürt milletvekillerine iktidarı ve muhalefetiyle gösterilen insanlık dışı ve utanç verici tepkiyi anımsatıyoruz.
O gün, Sosyal demokrat Halkçı Parti (SHP) listesinden milletvekili seçilmiş olan Hatip Dicle’nin kürsüye çıktığında “Ben ve arkadaşlarım bu metni anayasanın baskısı altında okuyoruz” demesi, kürsüye sarı, kırmızı ve yeşil renkli bir bandla çıkan Leyla Zana’nın da kürsüde Türkçe başladığı yemini Kürtçe "Ez vê sondê li ser navê gelê kurd û tirk dixwîm" (Bu yemini Türk ve Kürt halkı adına ediyorum)" cümlesiyle tamamlaması üzerine kıyamet kopmuştu.
SHP Genel Başkanı Erdal İnönü derhal "Bunlar bizden değil" diyerek Dicle ve Zana'nın partiden istifa etmelerini istemişti.
Partiden ayrılan Zana ve diğer Kürt milletvekilleri Mart 1994’te Meclis basılarak zorla alınıp tutuklanacak ve 9 küsur yıl hapis yatacaklardı.
(Kupür: Cumhuriyet, 7 Kasım 1991)

[Doğan Özgüden @info_turk]

ULUSALCILARIN VE İSLAMCILARIN ABD EMPERYALİZMİNE
YARANMAK İÇİN BİRLİKTE DESTEKLEDİKLERİ OPERASYON
26 Ekim 1951, Türkiye’de ABD’ye yaranmak ve Türkiye’nin NATO’ya kabul edilmesini sağlamak amacıyla büyük komünist tutuklamalarının başlatıldığı gün.
Demokrasi vaadleriyle iktidara gelmiş olan Demokrat Parti ABD emperyalizmine teslimiyeti pekiştirmek ve NATO’ya katılmak için iktidarının daha ilk yılı olan 1950’de Kore’ye 4500 kişilik bir tugay göndermişti. Demokrat Parti’nin sola karşı cihadı 1951'de daha da kapsamlı bir hal alacaktı.
25 Mart 1951’de Milli Eğitim Bakanı Tevfik İleri solcu öğretmenlerin tasfiyesine başlandığını açıkladı.
28 Mayıs 1951’de Menderes Hükümeti, işçi sendikalarının komünist sistemlerin bir öğesi olarak kurulduklarını ileri sürerek yeni bir sendika yasası hazırlama kararı aldı.
15 Ağustos 1951’de, can güvenliği kalmadığı için 17 Haziran’da Türkiye’yi terketmek zorunda kalmış olan Nazım Hikmet Bakanlar Kurulu kararıyla Türk vatandaşlığından çıkartıldı.
23 Ağustos 1951’de İzmir Fuarı'nda komünizm propagandası yapıldığı gerekçesiyle Çekoslovak Pavyonu kapatıldı.
...Ve 26 Ekim 1951’de de büyük komünist tutuklamaları başladı.
Türkiye’de o dönem DP’lisi ve CHP’lisiyle, ulusalcısı ve islamcısıyla, tüm egemen çevrelerin alkış tutup desteklediği bu sol düşmanı operasyonun nasıl yapıldığını, Hamit Erdem’in 27 Ekim 2014 tarihli Toplumsal Sol’da yayınlanmış olan yazısından ilgili bölümü paylaşarak anımsatıyoruz:
"Türkiye’de 1950’ye kadarki dönem yani tek parti döneminde mahkemelere, basına ve kamuoyuna yansıyan kadarıyla bile “sol” düşünce ve örgütlenme üzerindeki şiddetli yasak neredeyse yıl yıl birbirini izlemiştir.
“1950’de ise ezici bir oy yüzdesiyle Demokrat Parti iktidara gelmişti. Bu dönemde Demokrat Parti’nin dış politikadaki en büyük hedeflerinden biri Türkiye’yi NATO’ya sokmaktı. NATO, ABD’nin dünyaya kendi hegemonyasını kabul ettirecek ve “komünizmi kuşatacak- bir örgüt olarak ortaya çıkmıştı.
"NATO’nun anti-komünist, militarist söylem ve örgütlenmesi ile hegemonyal stratejisi; bu sırada gözünü –bu– “Batı” ile entegrasyona çevirmiş Türkiye egemenleri için büyük fırsat kabul edilmiş ve onları oldukça heyecanlandırmıştı.
"Demokrat Parti, tek parti döneminin alışkanlığıyla içerde kaba “anti-komünist” yoğun propagandayla kitleleri hukuk ve demokrasiden uzak tutarken; dışarıda Amerika’dan dünyaya yayılan “anti-komünist” paranoyayı birleştirip “hür dünya” ile bütünleşmek için sınır tanımayan bir çaba içindeydi. Bu durumu, 1951 Tevkifatı’nın 1 numaralı sanığı Zeki Baştımar mahkemede şöyle dile getirmişti:
“Bu dava ise doğrudan doğruya siyasi maksatla açılmış ve kanunun açıklığına rağmen yine siyasi maksatlarla askeri mahkemeye verilmiştir. Çünkü tevkifler sırasında Atlantik Paktı’na girmek için her çareye başvurmakla meşgul olan Hükümet, memleketi komünizm tehdidi altında göstermek ihtiyacında idi. Çünkü emperyalistlerin ve başta Amerikalıların gözüne girmek ve memleketi onlara cazip göstermek Hükümetin siyasi ihtiraslarına uygun düşüyordu.”
1951 Tevkifatı başlıyor…
Yukarıda da görüldüğü üzere cumhuriyet hükümetleri bütün bu dönem boyunca “sol” denilence akla gelen Türkiye Komünist Partisi’ni 1920’li yıllardan sonra neredeyse sürekli denilebilecek bir şekilde izleme, soruşturma, tutuklama, hapsetme ve sürgün yolu ile cezalandırmayı hayati önemde bir devlet politikası olarak uygulamıştır.
"1951 ise bu ezme politikasının en kapsamlısıdır.
"Sevim Tarı’nın İstanbul’da Marsilya’ya gidecek gemiye binerken gözaltına alınıp Sirkeci’deki Sansaryan Han’a getirilmesiyle 51 Tevkifatı denilen TKP’ye yönelik büyük operasyon başlamıştır. Türkiye Komünist Partisi’nin Merkez Komitesi üyeleri; Dr. Şefik Hüsnü Değmer, Zeki Baştımar, Reşat Fuat Baraner, Mehmet Bozışık, Halil Yalçınkaya ve Mihri Belli ardı ardına tutuklanmışlardır.
"Tutuklamalar o zamana kadar ki en geniş olanıdır ve 187 kişiyi bulmuştur.
"Bu kadar yaygın tutuklanma nedeniyle özellikle TKP’nin örgütlenme sekreteri Zeki Baştımar, örgüt içinde “gizliliğe yeterince önem vermeyen tavırları” nedeniyle sert eleştirilere uğramıştır. Ancak sonradan sorunun başka nedenlere de bağlı olduğu ortaya çıkmıştır. Partiye karşı neredeyse her yıl yeni bir operasyon düzenlendiğinden yönetici ve önemli parti üyelerinin faaliyetleri polis tarafından bilinir durumdadır. Diğer taraftan polis, illegal parti yapısının içine ajanlarıyla sızmıştır ve 1946’da o kısa legal dönemde açık faaliyet gösteren parti üyeleri polis tarafından tanınmış ve sürekli olarak izlenmiştir.
1951 Tevkifatı göstermektedir ki, TKP’nin bütün yapısını izleyen devlet, ona büyük bir darbe indirmek için kendince en uygun anı beklemiştir.
Tutuklamalar devam ederken parti üyeleri arasında “asker kişiler de var” diyen Demokrat Parti Hükümeti çıkardığı özel bir kararnameyle, Sansaryan Hanı’ndaki İstanbul Emniyet Müdürlüğü Birinci (Siyasi) Şubesi’nin hücreler bölümünü “Ankara Garnizon Komutanlığı 2 No’lu Askeri Ceza ve Tutukevi”ne çevirmiş ve bütün tutuklular buraya konulmuştur.
İşkenceli sorgular, Komünist Masası görevlisi polisler ve asker sorgucular tarafından yapılmıştır. Emniyet Müdürlüğü’nde işkence yaptıran askeri sorgu hâkimi aynı zamanda mahkemede savcılık makamında da görevlendirilmiştir. İki yıl boyunca burada işkence gören ve işkence tehdidi altında yaşayan tutuklular, daha sonra Merkez Kumandanlığı’nın Harbiye’de bulunan Ceza ve Tutukevi’ne nakledilmişler ve yargılamalar burada gizli celselerle sürdürülmüştür.
"Zeki Baştımar’ın savunmasında Sansaryan Hanı’ndaki manzara şöyle anlatılmıştır:
“Yalnız şunu söyleyeceğim ki, uğradığım ve aylarca devam eden maddi ve bedeni işkenceler, ancak işkence konusu olmak kabiliyetini bedenen tamamen kaybettikten sonra, doktorun müdahalesiyle sona erdi ve doktor işkencenin ağır sonuçlarını ve izlerini dokuz aylık bir tedaviden sonra giderebildi. Manevi işkenceden bahsetmeyeceğim. Çıldıranların, intihara teşebbüs edenlerin sayısı malumunuzdur. Onbir ay gazete okumaktan, kâğıda, kaleme dokunmaktan mahrum edilmiş siyasi bir tutuklu ve iki sene çığlıklar, feryatlar, iniltiler ortasında, her an işkence odasına çağrılmayı bekleyen bir insan tasavvur ediniz. Ve sonra kanunen kimsenin yirmi dört saatten fazla tutulamayacağı bir yerde ve yirmi dört saatten fazla kalınamayacak şekilde yapılmış bir hücrede iki sene havadan, sudan, ışıktan mahrum nasıl yaşanabileceğini düşünürseniz, işkencenin ölçüsü hakkında az çok bir fikir edinirsiniz.”
"1951 Tevkifatı başladığında Ceza Kanunu’ndaki “komünist propaganda ve örgütlenmeyi” önlemek için yazılmış 141. ve 142. maddelerde ceza sınırı en çok 5 yıla kadar hapisti. Demokrat Parti hükümeti tutuklamalar sürerken her iki kanunda da yaptığı değişikle hapis cezalarını idam cezasını da kapsayacak şekilde artırmıştır. Bu değişiklikten önce tutuklananlar eski kanuna tabi olurken sonradan tutuklanan sanıklar daha ağır cezalara mahkûm edilmişlerdir.
"Hükümet ceza kanununda değişiklik yaparken kanuna eklediği bir fıkra ile ilk kez “pişmanlık” dile getiren tutuklulara daha az ceza öngörmüş ve bu maddeden yaklaşık 20 kişi yararlanmıştır.
İki yıl süren sorgulama ve soruşturmadan sonra bir yıl süren dava 7 Ekim 1954 tarihinde bitmiştir.
"Dava sonunda 118 kişi on yıl ile bir yıl arasında hapis cezası, ilaveten üç ile bir yıl arasında sürgün cezasına çarptırılmıştır.
1951 Tevkifatı’nda yargılananlar arasında 17 kadın bulunmaktadır.
"1 Numaralı sanık Zeki Baştımar’ın cezası: “TCK’nın 141. maddesinin 1 ve 3. fıkraları gereğince on sene müddetle ağır hapis cezasıyla tecziyesine, aynı kanunun 173. maddesi uyarınca üç sene dört ay Amasya’da Emniyet-i Umumiye nezareti altında bulundurulmasına, aynı kanunun 31. maddesine göre amme hizmetlerinde müebbeden memnuiyetine, yasak kitaplarının müsaderesine, mevkufiyet halinin devamına…” karar verilmiştir.
"Davada yer alan isimler arasında edebiyat dünyası ile siyasi yaşamda sonradan adlarını duyacağımız şu isimler de bulunmaktadır: Enver Gökçe, Mübeccel Kıray, Arif Damar, Ruhi Su, İlhan Başgöz, Orhan Suda, Halim Spatar, Behice Boran, Şükran Kurdakul, Nejat Özön, Vedat Türkali (Abdülkadir Demirkan), Ahmet Arif, Arslan Kaynardağ, Kemal Bekir, Muzaffer Arabul, Selçuk Uraz, Sadun Aren.
"1951 Tevkifatı “sol”un susturulması söz konusu olduğunda sistem partilerinin farkının olmadığını ilk gösteren örnektir. O yıllarda, demokrasi ve partinin yasallaşmasını birincil hedef olarak savunan Türkiye Komünist Partisi’nin sesini duyurması bir kez daha engellenmiştir.
"En büyük tutuklamada 187 kişiyi 'ele geçiren' devlet, onlara üç yıl boyunca orta çağ karanlığı yaşatmış, sol’un kitlelerle bağ kurmasını engellediği gibi “anti-komünizmi” bir afyon gibi kullanarak amacına ulaşmıştır."
GÖRSELDEKİ CUMHURİYET GAZETESİ KUPÜRLERİ:
5 Kasım 1951: Gizli komünist partisine dair tahkikat derinleştiriliyor
l0 Mart 1952: 200 komünistlik sanığı hakkında takibat
8 Ekim 1954: Komünistler hakkında karar dün açıklandı

[Doğan Özgüden @info_turk]

https://t.co/AMcm5PkioL
From 17 octobre to 24 octobre 2025
✓ Turkey’s prison population has increased sevenfold under AKP rule
✓ Sixième renvoi du procès de la sociologue franco-turque Pinar Selek
✓ Victoire écrasante de Tufan Erhürman face au protégé d'Ankara
✓ Conscientious objectors receive prison sentences after repeated prosecutions
✓ New judicial package would criminalize LGBTI+ journalism
✓ Le maire emprisonné d'Istanbul visé par une nouvelle enquête
✓ Syrie, Irak, Liban: la Turquie prolonge sa présence militaire
✓ Le procès des journalistes, dont celui de l'AFP, renvoyé
✓ Une journaliste kurde condamnée à près de 3,5 ans de prison
✓ Journalist Asuman Aranca sentenced to prison over report on high-profile murder case
✓ La Turquie nomme un ambassadeur à Damas
✓ Gaza: Turquie et Qatar unis en soutien à la trêve
✓ La justice offre un répit à l'opposition
✓ Lourdes peines requises contre des maires d'opposition
✓ La Turquie prolonge de deux ans sa participation à la Finul
✓ Zuhal Demir demande à Maxime Prévot d’enquêter sur l’arrivée de certains imams turcs
✓ Invisible in data, embedded in workforce: Refugee child workers in Turkey
✓ Le récit extra-ordinaire d’une famille dönme de Salonique: Retourner - Ragip Duran
✓ 17 morts dans le naufrage d'un bateau de migrants

[Doğan Özgüden @info_turk]

FAŞİZMİN İDAM SEHPASINA MEYDAN OKUYAN
DERSİMLİ DEVRİMCİ HIDIR ASLAN'I ANIYORUZ
"Uzun uzun yazacak değilim. Bu ana hep hazırdım. Son yolculuğum yaşamım kadar güzel olmalı. Üzülmek mi? Bunu hiç istemiyorum canlarım. Büyük sözler etmeyi gereksiz buluyorum. Herşey yaşamımız kadar açık ve sade olmalı. Yaşamak bir türküyse, bunu, bu türküyü en güzel biçimiyle söylemeye çalıştım. Zafer şarkısının söylendiği günler de gelecek. Kısa da olsa onurlu yaşamanın yolunu seçtiğim için mutlu gidiyorum. İyi, güzel şeyler uğruna yaşanıyorsa her şey, katlanılmayacak şey yoktur. Ölüm bile basitleşiyor. Anlamlıysa ölüm yaşamak kadar güzeldir."
Bu satırları bundan 41 yıl önce Burdur Kapalı Cezaevi'nden Dersim'li genç bir devrimci yakınına yazıyordu.
26 yaşındaki Dev-Yol militanı Hıdır Aslan Türkiye'deki faşist askeri dikta rejimine ve onu önceleyen sözde parlamenter müstebitlere nasıl gülerek meydan okuduysa, idam sehpasının gölgesinde de ölüme gülerek meydan okuyordu.
Hıdır Aslan'ın 25 Ekim 1984'te, ondan üç hafta önce de yine Dev-Yol militanı İlyas Has'ın 7 Ekim 1984'te İzmir'in Buca Kapalı Cezaevi'nde idam edilmeleri, Türk Devleti'nin mahkeme kararıyla, TBMM'nin ve de Cumhurbaşkanı'nın onayıyla insan katletmesinin son uygulamalarydı.
12 Eylül 1980 darbesinden sonraki Evren Cuntası yönetiminde tam 47 kişi idam edilmişti. Bu vahşetin ilk kurbanları arasında isnad edilen suç tarihinde 18 yaşından küçük olmasına rağmen 13 Aralık 1980'de Ankara Merkez Kapalı Cezaevi'nde idam edilen Erdal Eren de vardı.
Hıdır ve İlyas'ın idam cezaları ise askeri yönetim altında değil, Turgut Özal'ın başbakan olduğu sözde parlamenter hükümet döneminde infaz edildi.
Evet devletin idam sehpasında insan katletmesi o tarihte son buldu, ama aynı devletin kanlı baskınlarla, faili meçhullerle, işkencelerle, zindanda çürütmelerle, komşu ülkelerin topraklarını işgalle, göç alan ülkelerde çeteler kullanarak devrimcileri katletmesi sona ermedi...