Yaş ilerledikçe neyi daha iyi anladın derseniz; bazı şeylerin çabayla değil tamamen nasiple ilgili olduğunu, çok istemenin veya çabalamanın bazen hiçbir şeyi değiştirmediğini, insanlara fazlasını verince kendimi eksilttiğimi anladım derim. Velhâsıl; evvela kısmet, evvela nasipmiş
günler, haftalar, aylar geçecek…iyi rüzgar alan bir balkon köşesinde, neyi başarıp başaramadığımı umursamayan insanlarla birlikte gülüp eğleneceğim. öyle ki, beni ilk defa görenler hayatımda hiç mutsuz olmadım sanacak.
Kimden uzaklaştıysam, son bir kez dönüp baktım. Gördüklerimden sonra kendimi bir kez daha kutladım. Meğer ne kadar doğru bir sözmüş: Manzaranın içindeyken görülmeyen, manzaraya uzaktan bakıldığında kendini gösterirmiş.
gerçekten budur. hayatıma geri dönüp baktığımda böyle bir insan olmayı istiyorum. yaratıcıya anlamlı bir hayat sunabilmek. allah aşırılıklarımızı, taşkınlıklarımızı bağışlasın. halimizi en sevdiği hale döndürsün.