خب اینم از چهارمین اکانت ما!
یعنی تو این دوران جنگ، غصه هیچیو اندازه اکانت توییترم نخوردم؛ شاید بتونم دوباره برش گردونم، شایدم نه. ولی خب مهم اینه که دلم با شماست بچه ها؛ مهم اینه که تحت هرشرایطی بازم همون آدماییم که قلبامون برای هم میتپه ....
و همگی یه هدف مشترک داریم؛ همین✌🏻🕊
https://t.co/TKpe09oF1B
��ن دیگر نمیدانم برای شنیده شدن باید چه کار کنم…
چهار سال است در باتلاق ترکیه گیر کردم . با چشمی که در اعتراضات ایران برای همیشه از دست دادم، با خانوادهای که مسئولیت زندگیشان روی دوش من است و با آیندهای که هر روز مبهمتر میشود.
بارها حرف زدم، نوشتم، مدرک نشان دادم، درخواست کمک کردم و درهای زیادی را کوبیدم. از رسانهها گفتم، از نهادهای حقوق بشری گفتم،و از کسانی که ادعای حمایت از انسانهای آسیبدیده دارند.
اما هنوز اینجا هستم؛ با همان زخم، همان مشکلات و همان سؤال بیجواب:
آیا واقعاً صدای من به جایی نمیرسد؟
من از کسی ترحم نمیخواهم. نمیخواهم کسی برایم اشک بریزد و بعد فراموشم کند. من فقط میخواهم رنج یک انسان و خانوادهاش دیده شود؛ انسانی که بهای ایستادن و اعتراضش را با چشمش پرداخت کرده و حالا برای ساختن یک زندگی امن برای فرزندان خردسالش ، در غربت تقلا میکند.
دردناک است که گاهی احساس میکنی برای دیده شدن باید فریاد بزنی، آنقدر فریاد بزنی تا صدایت هم از بین برود.
من هنوز حرف دارم، هنوز حقیقتی برای گفتن دارم و هنوز امیدوارم روزی کسی به جای عبور کردن از کنار صدایم، لحظهای بایستد و آن را بشنود.
اگر صدای من را میشنوید، اجازه ندهید این صدا در سکوت گم شود.
گاهی یک بازنشر، یک معرفی یا رساندن صدای یک انسان به گوش فردی که قدرت کمک دارد، میتواند مسیر زندگی یک خانواده را تغییر دهد
لینک حمایت از گوفاندمی
https://t.co/TKpe09oF1B
نوجوون که بودم، کتاب موردعلاقهم «دزیره» بود. من اصلاً پاریس رو اولین بار با دزیره شناختم و توی خیالم ساختم. خیابونهای سنگفرشش، شبهای قشنگش، نور چراغهایی که روی رود سن میرقصیدن و از همه بیشتر، اون پلی که زندگی دزیره رو برای همیشه عوض کرد.
توی تصوراتم همیشه فکر میکردم همهی عاشقها باید روی همون پل به هم برسن. هنوزم نمیفهمم چرا همه میرن جلوی برج ایفل!
برید کنار رود سن، دم غروب، وقتی خورشید داره پشت ساختمونهای پاریس گم میشه و چراغها یکییکی روشن میشن. وقتی همهجا زرد و نارنجیه و آب رودخونه نور چراغها رو با خودش میبره. بذارید رود سن و آسمون و غروب و یه پل شاهد عشقتون باشن.
فکرش رو بکن، دزیره اون شب رفته بود روی پل تا به زندگیش پایان بده. ناپلئون رو از دست داده بود و فکر میکرد دیگه چیزی براش نمونده. نمیدونست چند دقیقه بعد قراره با مردی روبهرو بشه که یه روز کنارش ملکهی سوئد میشه.
من با این داستان ب��رگ شدم. با تصور اینکه زندگی موجود عجیبیه، یه شب چنان بیرحمانه همهچیز رو ازت میگیره که حتی نمیخوای فردا رو ببینی، بعد درست وقتی فکر میکنی دیگه چیزی برای گفتن نداره، یه روی دیگه از خودش نشونت میده.
حالا سالها از اون روزها گذشته و من دیگه اون دختر نوجوون نیستم. میدونم قرار نیست آخر هر دلشکستگی یه ژان باتیست منتظرمون باشه، یا هر قصهای به تاج و تخت ختم بشه. ولی هنوز یه چیزی از دزیره توی من مونده، اینکه اگه ادامه بدی زندگی میتونه سورپرایز خوبی برات داشته باشه.
چرا اینجا حرفی از جیمز بیدین نیست؟ من تازه فهمیدم امیرحسین موسوی جیمزه. باورمنمیشه. یاد اون شبی افتادم که محمد قبادلو رو میخواستن اعدام کنن این بچه تا صبح دم زندان بود آمار میداد. یه جا گفت گوشیمو بزنم به شارژ یکی بهش گفت تروخدا انقدر جزییات نگو
درنهایت ریشت بسوزه آخوند