خستهام از این توئیتهای بعد از هر اعدام که فقط لعن و نفرین و زنجموره���اند. هزاران نفر لایکشان میکنند تا فقط خشم لحظهای خود را خالی کنند و توهم تاثیرگذاری بگیرند، و بعد دوباره برگردند به روزمرگی. احساس فلاکت و درماندگی میکنم از اینکه رژیم اینطور ما را خوار و خفیف کرده است و به ریش ما میخندد. از اینکه بعد از این همه سال، هنوز در حال تکرار خودمان هستیم، از خودم شرمسارم.
حسن و حسین امیری، براداران دوقلوی ۲۰ ساله، به اعدام محکوم شدند. این دوتا جوون بیگناه رو تو ایست بازرسی گرفتند و فقط بخاطر فیلم ساختمونهای موشک خورده تو گوشی، بهشون اعدام دادند. این بچهها خانوادهای ندارند و بزرگ شده بهزیستی اند. بیپناهترین بچهها رو دارن به مسلخ میبرند...
هيج جنبشی در مقابل دیگری نبوده، هيچ آزادىخواهى در مقابل دیگری نيست.
هر نوع ايستادگی در مقابل ديكتاتورى و هر قدمى در راه آزادى و عدالت قابل ستايش است.
مسيرى كه خواسته يا ناخواسته در آن قدم گذاشتهايم يک پيست مسابقه نيست، اين یک رقابت نيست، مقاومت است، از خودگذشتگی است، اختلاف نظرها به معناى دشمنی نيستند، ما «گشتاپو» و «کاگب» نيستيم كه همديگر را تفتيش عقيده كنيم، براى «اتحاد» كافيست وطن و هموطنهايمان را دوست بداريم.
اولين گامهاى اين مسير، متفاوت بودنِ رفتار خودمان با ديكتاتور است، «تماميت خواهى» از ويژگیهاى آزادىخواهان نيست، «ترور شخصيتی، تهمت و فحاشی» رفتارِ مبارزِ آزادى خواه نیست.
زیباترین نمودِ آزادیخواهی، رفتار متفاوت با استبداد است.
قطعاً هیچکدام از ما نمیخواهیم یک چرخهی بیپایان را هزاران بار دیگر طى كنيم، اشتباهات تكرارى، هزينههاى تكرارى، لحظهی آزادى را به وضوح ديدنهای تكرارى، و باز هم نرسيدنهای تكرارى.
مردم عادى تا ابد حق اشتباه دارند، اما پرچمدارها نه، چرا که جان دیگران وسیلهی «آزمون و خطا» هیچکس نیست.
بیایید یک بار برای همیشه، فقط یک قد�� که مهمترین گام است را با هم برداریم، راهِ آزادی از تفاوتِ ما با استبداد آغاز میشود.
مهمترین پیروزی، شبیه نشدن به همان چیزیست که با آن میجنگیم.
شما که غریبه نیستید اینبار واقعا باور داشتم دفعه بعد که اینترنتها وصل بشه بدون فیلتر و آزاد خواهد بود و د��گه هیچخبری از آخوند نیست
غم عالم رو دلمه الان
میدونید چرا خانوادههای ایرانی افسردگی بچههاشونو نمیفهمن؟ چون علائمی که همه جای دنیا نشوندهندهی افسردگی شدیده واسه اینا سربهزیری و بچهی صالح بودن محسوب میشه . اینکه همش خونه باشیم و با دوستامون وقت نگذرونیم و مسافرت نریم و ساکت و کم حرف باشیم و به خودمون نرسیم و ...
به ازای هر رویا فروشی که اول جنگ میگفت آخوندها تا عید رفتن یک کابوس فروش هم هست که الان به شما میگه حکومت دیگه نجات پیدا کرد و بیمه شد و به مردم ایران خیانت شد و فلان.
همونقدر که رویا فروش ها چرت میگفتن و حکومت توتالیتر آخرالزمانی که تحت حمایت چپ جهانی و مسلمانان همه دنیا و متحد روسیه و چینه به راحتی سقوط نمیکنه همونقدر هم کابوس فروش ها به شما دروغ میگن و حکومتی که منفور اکثریت مطلق مردمشه، اقتصادش در سقوط آزاده، آلترناتیو مشخص داره و در جنگی بزرگ له شده و مزدورانش تلفات نجومی دادن هرچیزی شده باشه بیمه نشده. جمهوری اسلامی راه حلی برای مسائل ایران نداره جز خشونت و جنایت. راه حلی هم برای مسائلش در خارج از ایران نداره جز لاتبازی و بعدش عقب نشینی. مشکلات آمریکا و اسراییل با این رژیم هم به اقتصاد، هویت و نژاد حاکمانش گره خورده و حل شدنی نیست. این حکومت هرچی بشه بیمه نمیشه. به مرور مخالفانش یاد خواهند گرفت مثل خودش بازی کنن و بعد پیروز خواهند شد.
به اعصاب خودتون مسلط باشید. شما نوادگان مردان و زنانی هستید که آتیلای هون رو شکست دادند. خلفای عرب رو بیرون کردند. مغولان رو بعد از قرنها و به قیمت نابودی ۴۵٪ جمعیت ایران شکست دادند. و امروز هم نوبت آخرین اشغالگران ایرانه. منطقی، بیرحم، صبور و فقط نتیجه محور به مسائل نگاه کنید. چون دنیا با شما بیرحمتر برخورد خواهد کرد.
به عرزشی ها هم بگید اینقدر زر نزنن. اورانیوم ها رو بدن و هارت و پورت ��ا رو نگه دارن شش ماه بعد سر موشکی و پراکسی لازمشون میشه.
#جاویدشاه
سربازان گلادیاتوری که مادر ژاپن وحشی رو گاییدند و با چتر تو نرماندی پیاده شدند و فرانسه رو از زیر کیر نازیها درآوردند و هیتلر رو مجبور به خودکشی تو یه سوراخ کرد��د و صدام رو مثل موش از کون آویزون کردند، به آخوند که رسیدن کونی شدن و ترامپ میترسه النگوهاشون بشکنه.
بختت ایرانی بختت!
وقتی آدم بارها احساساتشو بروز میده و نادیده گرفته میشه، کمکم یاد میگیره احساس نداشتن کمتر درد داره.
اول فقط حرف نمیزنه، بعد نیازهاشو انکار میکنه و بعد از یه ��ایی خودش هم باورش میشه که «من اوکیام با هرچی»؛ در حالی که فقط سالهاست از دردِ دیدهنشدن، ترسیده چیزی بخواد.
حالا تنها پشیمانیام این است که چرا بیصدا کلید را روی پیشخان نگذاشتم و در همانشب شهر را، کشور را، قاره را، نیمکره را و به یقین جهان را ترک نکردم..
ولادیمیر ناباکوف