توماج ما سربلند آمد.
فریاد قلم از کف خیابان، صدای به ستم کشتهشدگان در خیابانهای ایران به تاريخ ۱۴۰۱، صدای مردمان بیصدا و در خون غلتیدگان، آمد. آزادی توماج صالحی روزنه امیدی در این روزهای تلخ و سیاه است. روزهای که مردم در رنجی و سختیاند و بسیاری از معترضان در زندانها و برخی زیر حکم اعدام هستند. توماج همچون ملت ایران با تمام این دشواریها استوار ایستاده است، برای همین مقاومت، او و مردمانش سزاوار آزادی و زندگی شرافتمندانه هستند. آزادی توماج یعنی نباید از تلاش و مبارزه دست بکشیم و ناامید شویم. همانگونه که آرمیتا گراوند گفت: «حتی تاریکترین شب نیز پایان خواهد یافت و خورشید خواهد درخشید…».
هر چند آزادی توماج با قرار وثیقه و برای درمان آسیبهای ناشی از شکنجه است اما از اینکه او بیرون از دیوارها و سلول زندان است خوشحالم.
توماج از نسل جدید مبارزان داخل ایران است که بدون جاهطلبیهای حزبی و گروهی با مسئولیتشناسی سیاسی و اجتماعی بر تعهدشان به مردم و میهن استوار ایستادهاند. نه راهی برای ساکت کردن این نیروهای میهنی وجود دارد و نه شکنجه و زندان این نیروها را به خاموشی میکشاند.
با صدای بلند بگوییم: «همه زندانیان سیاسی-عقیدتی باید بیقید و شرط آزاد شوند.»