خیلی مردم خوبی داریم! خیلی، خیلی، خیلی...
به جز گلهای غربت که ۶ ماهه صدامون شدن، یه عدهای هستن که ۶ ماهه آخرهفتههاشونو گذاشتن که خانوادههای جاویدنامها تنها نباشن. توی سرما و گرما، وسط هزارجور گرفتاری شدن عصای ایستادن ما. نمیدونم چطوری ازشون تشکر کنم. نمیدونم چطوری ازتون تشکر کنم...
۶ ماهه که کامنت و مسیج و دلگرمی میدین و لیاقتتون واقعاً یه شادی بزرگ وطن آبادکنه 🫡
🫂🤍
شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیونها ایرانی را در خانههایشان نگه دارد.
۱۸ و ۱۹ دیماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شبهایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیونها نفر به خیابانها آمدند، میدانها را پر کردند و بر بام خانههایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهلوهشت ساعت، دهها هزار تن از هممیهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز دهها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شدهاند.
آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان میاندیشم. در آن دو شب، هممیهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را میشنوم پسری را میبینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را میبینم که همیشه جای او بر سر سفره خانوادهاش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود میدانم و سنگینی بار نام تکتک آنان را بر دوش خود احساس میکنم. اما هر هفته که با خانوادههای جانباختگان دیدار میکنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر میشود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.
تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همانگونه که مقاومتگران اروپای اشغالشده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانهای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با اینهمه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلولهها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دیماه در تاریخ ایران بهعنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.
من تنها این را به جامعه جهانی میگویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلامآباد رقم میخورد، حقیقت آنچه را در خیابانهای تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هستهای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.
به هممیهنانم گفتهام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دیماه آغاز کردید، مسیری بازگشتناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانانمان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.
ما یاد جانباختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی میداریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.
و جهان باید بداند که هممیهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمیجنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه میکنند.
طرف هشتاد سالشه، رئيس جمهور بزرگترین کشور دنیاست، یک روزم تو ایران زندگی نکرده ولی انقدر کلشو کیری کردن بهشون گفت آشغال؛ پست فطرت؛ کثیف؛ تومور سرطانی؛ شرور؛ بی کفایت؛ بی ارزش؛ بیمار؛ روانی...
اونوقت به مایی که این مادرجنده ها عمر و جوونی و آیندمون رو نابود کردن میگن چرا فحش میدی!
میدونم داغ جَوون سختتره
ولی خیلی ناراحت کنندهست جاویدنامهایی که سنشون بالاتر بوده، کمتر دیده شدن و گاهی اصلا اسمشون تکرار نشده
غم اینها برای من یجورِ دیگه سنگینه
#جاویدشاه
من واقعاً با رونالدو مشکلی ندارم مشکل اصلیم با کسایی بود که به زور میخواستن کنار بهترین ورزشکار تاریخ قرارش بدن. نه عزیزان هیچکس مسی نخواهد بود. این یک مقایسهی از بیخ اشتباه بود. مسی تا ابد و یک روز بهترین ورزشکار تاریخه.
بچهها نمیدونم تایم تخمکگذاریتونه، فحل شدید یا کلاً چه خبره، ولی خواهشاً به این پسرایی که انگار عاقبتِ اونایی هستن که قرآن رو پاره کردن نگید «پسر خوشگله».