Με όλα αυτά θυμήθηκα μια ρωσική ταινιάρα για έναν τύπο που ξέρει ότι μια πολυκατοικία με 800 ενοίκους πρόκειται να καταρρεύσει, (αλληγορικά εννοεί το σύστημα που έχει σαπίσει εκ των έσω) και αποφασίζει να παλέψει μόνος του ενάντια σ’ αυτό για να τους σώσει.
A poem from Charles Bukowski's "On Cats", published posthumously, 21 years after his passing in 1994.
My Cats
I know. I know.
they are limited, have different
needs and
concerns.
but I watch and learn from them.
I like the little they know,
which is so
much.
they complain but never
worry,
they walk with a surprising dignity.
they sleep with a direct simplicity that
humans just can't
understand.
their eyes are more
beautiful than our eyes.
and they can sleep 20 hours
a day
without
hesitation or
remorse.
when I am feeling
low
all I have to do is
watch my cats
and my
courage
returns.
I study these
creatures.
they are my
teachers.
#drthehistories
Υπάρχει ένας άνθρωπος
που θ' αγαπήσεις ενστικτωδώς,
χωρίς καμμιά λογική εξήγηση
Από την πρώτη στιγμή.
Θα αγαπήσεις σαν να ήταν,
χωρίς εσύ να το ξέρεις, εκείνο το κομμάτι που ανεξήγητα σου έλειπε.
Και άσχετα από αυτό που σου επιφυλάσσει η ζωή, θα τον αγαπάς πάντα
νυν ή αεί; αεί αυτόν ή άλλον; αυτόν εσένα ή άλλον; εσένα το άλφα ή το ω μέγα; το άλφα την εκκίνηση ή την άφιξη; την εκκίνηση τον άνθρωπο ή τον πόθο; τον πόθο τον πόλεμο ή την ειρήνη; την ειρήνη
ν΄ αγαπιέσαι ή ν΄ αγαπάς; ν΄ αγαπώ
Νίκος Εγγονόπουλος, Ποιήματα
Χάζευα κάμποση ώρα αυτό που μοιάζει με υλικό βγαλμένο από τα όνειρά μου που όμως είναι στην πραγματικότητα πρόβες από μια παράσταση με νερό στο Μακάο. 💦