این میل به رفتن از کجا میاد؟
میل به غیب شدن. ناپدید شدن. از سوشال مدیا، خونه، از جمع دوستا.
این میل دائمی به ول کردن همه چیز و همه کس
همیشه آمادهی رفتن بودن
شنیدنش تلخه ولی میگم:
نداشتن خانواده حامی میتونه اونقدر شمارو از بقیه عقب بندازه که هیچوقت با هیچ مقداری از تلاش به اهدافتون نرسید. استثناها همیشه وجود دارن، قرار نیست لزوما ما اون استثناها باشیم...
نمیدونم درسته یا نه ولی طبق تجربه، اگه شما تو طول زندگی روزمره تون دچار غم عمیق و تحت فشار باشید، تفریح یا مسافرت رفتن های کوتاه نه تنها حال و هواتون رو عوض نمیکنه بلکه اثر مخربی جا میذاره و با برگشتن دوباره به همون زندگی قبلی، غمتون رو افزایش میده.