stundum í göngutúr á ég í rökræðum við grunnhygginn libba. þegar kemur að wolt ruslinu. þá er líklega svarið “en þau borga skatta eins og við hin”. ég sé samt ekki hver raunverulegu gæðin eru að skutla (óhollum) mat frá a-b. það er í raun ekki nein verðmætasköpun að eiga sér stað
þú ert bara að láta peningamagnið flæða lengri og flóknari veg. og þessir menn setjast svo á kerfið og bæta um leið engum raunverulegum gæðum inn í það á meðan
afhverju er evrópa svona annt um deyða sig sjálfa er spurning sem maður spyr sig í göngutúr. einn partur er að ef mennirnir smíða strúktúr hjól þá mun það þurfa snúast. núna er flæðið sem knýr hjólin að minnka heilt yfir en þeir sem halda í hjólin vilja ekki sleppa tökunum
íslenskt ethno state á vestfjörðum. mig minnir að ég hafi lesið að í einhverri sótt sem gekk yfir landið í fyrri tíð (kannski stóra bóla) hafi þjóðin orðið nær útdauð. en pestin náði ekki jafn miklum skaða á vestfjörðum og þjóðin hafi að rétta við sér út frá vestfirskum stofni.
þegar sólin skín á laugaveginum myndast alltaf pínu hitapollur. þegar þessar aðstæður myndast líkt og áðan opna ég nasirnar mínar upp á gátt og þefa uppi alla þessa mismunandi fermóna eftir fenótýpum. hópur af kínverjum, strunsa inn í þvöguna með nefið á lofti *sniff* *sniff*
fólkið þetta er núna búið að taka eftir mér og brosa til baka til mín vitandi ekki hvernig þau eiga haga sér og ég brosi mínu breiðasta á móti. ég hlæ aftur til þeirra sný mér 90 gráður og held áfram för minni niður laugaveginn.