(• ˙ ˙ █

— learn to live when people leave.

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

ห้ามพูดว่า วันนี้จะกลับเร็ว

[อรัยส์อรัยส์ @icnnara]

กฎของพนง.ออฟฟิศ : ห้ามพูดว่าวันนี้งานน้อย พูดปุ๊บงานมา

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

The world 🌏

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

เป็นคนอกหักไปตั้งแต่ตอนไหนก่อน

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

เวรกรรมของฉันเองแหละ

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

เอาเปรียบ 😒

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

ถ้าพูดก็แปลว่าเริ่มจะหมดความอดทนแล้วนะ

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

ละคือยังไง ละให้รู้สึกยังไงก่อน

[☂︎ ,keep going! @itfeelword]

may wish, ขอให้เป็นเดือนพฤษภาคมที่มีความสุขตั้งแต่ต้นเดือนจนถึงสิ้นเดือน มีเรื่องราวที่ทำให้ยิ้มและหัวเราะได้ ไม่มีเรื่องให้ต้องร้อนใจเยอะแยะ เป็นเดือนที่ได้เติมเต็มด้วยสิ่งที่ชอบ มีเวลาได้รักและดูแลตัวเอง ได้เจอคนที่อยากเจอ ได้กินแต่ของอร่อยนะ ขอให้เป็นอีกเดือนที่ดีของเธอ

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

ตามเค้ามาตั้งแต่ช่วงเรียน พอเห็นคำว่า อายุเกือบ40 ก็.. ชั้นก็ตามๆเค้ามานั่นแหละ พวกเราจะ 40 แล้วหรอวะ 🤣

[Parn PTR | ป่าน ปฑร @panparnpaan]

ถามมมมม

Medicube Booster Pro สำหรับคนอายุเกือบ 40 แล้วนี่มัน work ไหม

ตอนนี้เล็งตัวนี้กับ D'Alba Allthera อยู่ แต่ Medicube ถูกกว่าเยอะอยู่

เอาไงดีๆ

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

No ticket also

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

แอพยอดแย่แห่งปี

[Ⓞⓧⓨⓖⓔⓝ_ⓣⓞⓣⓩ ™ @Oxygen_totz]

ผู้บริหาร AIS เขาเคยลองใช้ App My AIS บ้างไหม

[Punchu @photobyyamed]

#THESHOWCASEFESTIVAL @showcasefest
ผมขอวิจารณ์แบบสุภาพนะคั้บ ผมก็ไม่ได้เก่งมาจากไหนหรอก อาจจะไม่ต้องเชื่อผมก็ได้นะ

ผมว่าคุณพล มีข้อดีอย่างที่นนพูดบนเวทีว่าเป็นคนคิดนอกกรอบ ไม่งั้นคอนจะเป็นแค่เวทีแบนๆ ซึ่งมันก็คงเป็นข้อดีจริงๆแหล่ะ ไม่ใช่ทุกคนจะคิดสร้างน้ำตกหรืออะไรได้ แต่ข้อเสียคืออาจจะยังตีโจทย์แรกไม่แตก

คุณคิดว่าวัตถุประสงค์ที่คนมาดูคอนเพื่ออะไรคะ? ดูคอนเพือโบกบง
ดูคอนเพื่อดูเวทียกขึ้นลง
หรีอดูคอนเพื่อดู perform ฟังดนตรี

เรื่องบง ไม่ใช่ทุกคนจะสนุกกับการโบกบง แล้วคุณประกาศย้ำทุกครั้งที่พักว่าห้ามเอากลับ ผมฟังจนผมวางเลย ผมอยากมาดูคอน มาฟังดนตรี ไม่ได้อยากให้บงมาเป็นภาระ บงเป็นส่วนประกอบของคอนได้ แต่ไม่ใช่เรื่องหลัก แล้วผมเห็นคุณให้สตาฟรอที่ทางออก ในความเป็นจริง คนทิ้งไว้ที่เก้าอี้หมดเลย คือประกาศจนคนรำคาญเยอะจริงนะ ถ้าหวงมากไม่ต้องค่ะ เก็บไว้

เรื่องดนตรี เครื่องเสียง และไมค์ … ผมถามจริงๆนะ คุณซาวน์เชคทุกจุดก่อนเริ่มงานมั้ยนะคะ แบบ จุดละหนึ่งที่ ผมรู้สึกว่าเสียงดนตรีดังมาก ผมแทบไม่ได้ยินเสียงทอยกับเสียงวีเลย แล้ววีเค้าเพิ่งรักษาเรื่องเสียงมา จริงๆ อยากมีส่วนร่วมกับเค้ามาก แต่ตรงที่นั่งแทบไม่ได้ยินเสียงร้องของเค้าเลย แล้วช่วงเจฟไมค์ก็หายไปเกือบครึ่งเพลง มันก็จริงที่เกิดปัญหาที่หน้างานได้ … แต่การแก้ปัญหาก็มาช้ามากแบบคนไม่คิดแผน 2 เลย คอนอื่นๆถ้าไมค์มีปัญหา มักจะมีสตาฟวิ่งเอาไมค์ตัวใหม่มาให้ จนผมคิดว่าทุกคอนเค้าจะทำแบบนี้เป็นปกติ จนคอนนี้แหล่ะ

เรื่องสะพานเวที … ถ้ามันลำบาก วางมันไว้บนพื้นก็ได้นะคะ โบกี้บอกว่ามันเป็นสะพานที่บ้วนความปลอดภัย ซึ่งใช่ ขึ้นลงบังนักร้อง ตอนแดนเซอร์เต้น บังคนดู โยกจนสั่น มีทดลองแล้วเนอะคะ ว่าไม่ขาด ได้ลงมาลองนั่งในมุมคนดูดูบ้างรึเปล่าคะ ว่าแต่ละจุดมองสะพานนี้เห็นมั้ยจะรู้สึกแบบไหน ผมเห็นโบกี้ต้องวิ่งกลับไปที่เวทีเพื่อเพลงต่อไปที่ต่อกันเลย นั่งตรงชั้น2 เห็นนักร้องเดินเข้าออกแบบต้องมีไฟส่อง มันเหมีอนเวทีไม่ได้ออกแบบมาให้รับกับโชว์ขนาดนั้น

เรื่องพวกเอฟเฟกต์ คุณรู้รึเปล่าว่า เสียงระเบิดมันดังมากขนาดนั้น ตอน 4eve แล้วดังหลายๆครั้งด้วย ผมสะดุ้งทุกครั้ง น้องผมตกใจกับเสียงระเบิดเค้ากลับเลยนะ รวมถึงกลิ่นควัน กลิ่นไหม้ หลังจุดด้วย … ได้มีการทดลองดูก่อนคอนเริ่มบ้างมั้ยนะคะ

เรื่องการออกแบบคอน ผมว่าเรื่องไฟของทอย กับนกบินของโบกี้ ก็เป็นการคิดนอกกรอบดีค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่า ได้ลองมานั่งมองฉากนั้นในแต่ละจุดรึเปล่า ผมมองจากชั้น2 ไม่เข้าใจสิ่งที่จะสื่อเลย จนมองจอ แล้วเลยเข้าใจว่า อ๋อ นกบินรอบโบกี้ มันเหมือนเป็นการคิดนอกกรอบแต่ยังไม่ได้ไปลองมองมันแบบภาพกว้างจริงๆว่า แล้วคนที่นั่งดู แต่ละชั้น จากแต่ละจุด เค้าเห็นสิ่งที่เราอยากจะสื่อรึเปล่า

เรื่อง confetti ผมดูคอนปีนึงเกิน 10 ครั้ง ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา จริงๆ ผมชอบกระดาษโปรยในคอนมาก แต่คอนเสิร์ตนี้ยิงเยอะจนผมรำคาญได้เลย นักร้องคนนึง ยิง 2-3 ครั้ง แล้วคุณมีนักร้อง 6 = 12-18 มันเยอะมากกก จนเต็มตัว คนตรงชั้น 2 อาจจะแค่ปลิวๆ ยังรู้สึกรำคาญ แต่คนที่นั่งตรงหน้าตู้ ผมว่าเค้าน่าจะหนักอยู่นะ มันมีได้แหล่ะ แต่ไม่ใช่แบบนี้ การมีเยอะ อะไรที่ดูว้าวจะไม่ว้าว

เรื่องเวลา คอนคุณเริ่มเลทแบบเลทมาก กำหนดการ 17.00 นนขึ้น 17.45 สตาฟข้างล่างประกาศว่าคอนเริ่ม 17.30 และเป็นคอนที่โปสเตอร์งานไม่บอกด้วยว่าคอนเริ่มเมื่อไหร่ สุดท้ายนนร้องจบเกือบตี1 จริงๆมันเลทได้ แต่เลทเกินไปค่ะ แล้วแรกๆพัก 5 นาที ตั้งแต่เจฟมา พัก 15 นาที 15*3 = เลท 45 นาทีนะคะ … มันเกินไป คุณไม่ control เลย

สุดท้ายแล้ว ผมเห็นนักร้องพูดว่าเค้าได้ซ้อม 4 ชม หรือเค้างงลำดับ หรือ ไม่รู้ งงๆว่าใครร้องกับใครตอนไหน มันกลับไปสู่ประเด็นแรกของการจัดคอนเนอะคะ คิดว่าคนมาดูคอนเพราะอยากมาดูนักร้อง perform หรืออยากมาโบกบง … ยิ่งถ้าเค้าบอกเค้าได้ซ้อมน้อยนะ .. แล้วเป็นคอนที่มีการคอลแลปกันหลายคู่หลายคนด้วย ต่อให้เค้าเป็นนักร้องอาชีพ ผมว่าเค้าก็น่าจะอยากไห้งานเค้าออกมาดีๆ ผมไม่รู้เลยว่าจริงๆเค้าได้ซ้อมกันแค่ไหน จนเค้าสบายใจมั้ย แต่ผมว่าถ้าเค้าสบายใจ เค้าไม่น่าพูดแบบนั้นบนคอน

ขอบคุณค่ะ

[analog @untitled_90]

เมษาแต่กุสาหัส :

[NASA's Kennedy Space Center @NASAKennedy]

The planet can spell your name – literally. 🔤🌍

This Earth Day, see your name written in landscapes captured by Landsat: https://t.co/kcP12dhsI2

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

ยากไปปะ

🟩🟩 20
🟨🟨 13
🟥🟥🟥🟥🟥🟥 50

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

อย่าลืม remind พี่ด้วยนะ 🙄

[🎀🐰🌹🐻🐸🐶🐈‍⬛🐬 @TifFaNy_9member]

"ส่งงานผ่าน Email ไปแล้ว แต่เขาไม่อ่าน แล้วยังมาบอกอีกว่าให้หนูเดินไปบอกเขาว่าส่งเมลให้แล้วนะ มันใช่หรอคะ?"

- ‘คุณลูน่า’ (นามสมมติ) อายุ 26 ปี ได้โทรเข้ามาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องร่วมงานกับพนักงานแผนกอื่น แต่เขาไม่ยอมอ่าน Email งานที่เธอส่งไปจนทำให้เกิดปัญหาตามมา
- ‘คุณลูน่า’ เล่าว่า ในออฟฟิศที่เธอกำลังทำงานอยู่ ได้มีรุ่นพี่อีกแผนกไม่ชอบอ่านอีเมลงานที่เธอส่งไปให้
- ซึ่งงานนั้นเป็นงานที่รุ่นพี่ในแผนกนั้นจะต้องเป็นปราการด่านสุดท้ายในการ Approve งานก่อนส่งงานจริง
- ซึ่งรุ่นพี่ในแผนกนั้นก็ได้บอกแผนกของคุณลูน่าว่า

“ทำไมเมลมาแล้วไม่เดินมาบอกด้วยว่าส่งเมลมา”

- ซึ่งนั่นก็สร้างความสงสัยให้กับคุณลูน่าเป็นอย่างมาก ว่ามันใช่หน้าที่หรือสิ่งที่เธอต้องรับผิดชอบหรือเปล่า
- โดยคุณลูน่าได้เล่าว่า เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นประมาณ 4-5 ครั้งต่อเดือน
- เมื่อเกิดเหตุการณ์เดิม ๆ ซ้ำ ๆ ตัวเธอก็เริ่มทนไม่ไหว และได้ไปบอกกับหัวหน้าของแผนกนั้น
- แต่หัวหน้าแผนกนั้นกลับมีท่าทีที่เข้าข้างฝ่ายตัวเอง พร้อมบอกว่า เป็นความผิดของฝ่ายคุณลูน่าที่ส่งงานมาทางเมลแต่ไม่เดินมาบอก
- จนบางทีก็มีผลกระทบต่องาน ทำให้ส่งงานล่าช้าไปบ้าง
- หลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ เหล่าดีเจจึงได้เห็นตรงกันว่า สำหรับเรื่องนี้ ในฝ่ายนั้นก็ผิดที่ไม่ได้เช็กเมล ทั้งที่มันคืองานส่วนของเขาที่ต้องรับผิดชอบ
- แต่ถ้าเดือนหนึ่งเกิดเหตุการณ์แบบนี้นาน ๆ ที 4-5 ครั้ง หากไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง คิดว่าสามารถส่งไลน์ไปบอกหลังส่ง Email ให้เขาได้
- อย่าไปหาเรื่องเขา ให้เอาเวลาปวดหัวไปปวดหัวเรื่องอื่นจะดีกว่า
- พร้อมบอกว่า คนส่วนใหญ่เวลาส่ง Email ก็มักจะทักมาบอกว่าส่งแล้วหรือจะซื้อสติ๊กเกอร์ไลน์มาใช้ก็จะสะดวกยิ่งขึ้น
- กรณีที่เราแจ้งเขาแล้ว แล้วเขายังไม่เห็น เขาจะผิดเต็ม ๆ ทำงานของเราให้ดี ให้ไม่มีใครมาตำหนิเราได้ก็เพียงพอ

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

ละทวิตเป็นอะไร แปลภาษาให้เป็นอังกฤษหมด

[(• ˙ ˙ █ @jryph]

คอนเสิร์ตก็จองยากจองเย็นขึ้นทุกวัน 🥲

[𓇼 @somedayinfutre]

หรือที่กูไม่สมหวังสักที เพราะกูไม่ยอมพิมพ์น้อมรับคำทำนายวะ

[นวล @nualthedog]

นวลเชื่อว่าทุกวันนี้หลายคนลืมตาตื่น และเข้านอน พร้อมกับความกังวลเต็มหัวใจ ในความผันผวนของสถานการณ์รอบตัว
.
สมองของเราไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรับมือกับข้อมูลปริมาณมหาศาล อย่างที่เราทุกคนต้องแบกรับกันเหมือนเป็นเรื่องปกติ ในรุ่นพ่อแม่ หนังสือพิมพ์มาวันละหนึ่งฉบับ ในรุ่นปู่ย่า นานๆ ทีจึงจะได้รับจดหมาย ส่วนบรรพบุรุษรุ่นก่อนหน้านั้น ข่าวสารคือสิ่งที่ชาวบ้านเล่าให้ฟังกันปากต่อปาก นานๆ มาที ในขณะที่รุ่นเรานี้ สมาทโฟนในมือนำเสนอภาพเคลื่อนไหวแบบ real time วีดิโอการยิงมิสไซล์ตอนตีสอง ความโหดร้าย และยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่เราแต่ละคนทำได้ มันเล็กน้อยขนาดไหน
.
เราทุกคนตัวเล็กแค่นิดเดียว เมื่อมหาอำนาจตัดสินใจ (ในทุกสเกล ทั้งท้องถิ่น ระดับชาติ ไปจนถึงระดับโลก) ผลกระทบที่ส่งต่อมามันสั่นสะเทือนจนรากฐานการใช้ชีวิตดูจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ไม่มีวันจะดีขึ้นเร็วๆ นี้ ภาพแถวยาวเหยียดทุกครั้งที่ปั๊มน้ำมันประกาศขึ้นราคา เป็นภาพสะท้อนความจริงที่น่าใจหายว่า ในระดับโครงสร้าง อิมแพคที่โลกมีต่อเรา และเรามีต่อโลก สเกลมันแตกต่างกันขนาดไหน
.
นวลเชื่อว่าหลายคนเติบโตมากับ ideology เรื่องการพัฒนาตนเอง จะโทษหนังสือ self-help หรือช่องยูทูบที่กล่อมให้เราหลงรักการ min-max ความสามารถในการผลิตอย่างไรก็ตามแต่ แต่ไอเดียเรื่อง constant progress หรือภาพลวงตาว่าชีวิตต้องเป็นกราฟขาขึ้นตลอดเวลา ขึ้นเฉยๆ นั้นไม่พอ ต้องขึ้นเร็ว ขึ้นชันกว่าใครด้วย เพราะในโลกออนไลน์ไม่เห็นมีลูสเซอร์เลย มีแต่คนประสบความสำเร็จนี่ แต่พอใบเรือแห่งชีวิตของเรา ต้องมาเจอกับยุคสมัยที่ไร้ลม ที่มันดูจะไม่ใช่ "ขาขึ้น" ของใครสักคนอีกเลยแล้ว เราจะอยู่ยังไงอะ
.
ในจังหวะที่สถานการณ์โลก และโอกาสต่างๆ ไม่ได้เป็นใจ ท่ามกลางความวุ่นวายที่ควบคุมอะไรแทบจะไมได้ทั้งนั้น ในความกระเสือกกระสนที่กดดันตัวเองให้ต้องทำ "ขาขึ้น" ของชีวิตตัวเองต่ออย่างรุ่งโรจน์ นวลว่ามันเป็นเรื่องโหดร้ายกับ "ความรู้สึกของตัวเราเอง" มาก
.
หน้าที่ของเราอาจไม่ใช่การฝืนต้านทุกสิ่งที่ถาโถมเข้ามาจนแหลกสลายไปตรงนั้น (มันจะมีสักกี่คนที่ทำได้วะ) การรับรู้ถึงวัฎจักรของสิ่งที่มีขึ้นมีลง เพื่อประคับประคองสติของแต่ละคนเอาไว้ กลายเป็นเรื่องท้าทาย เพราะไม่เห็นจะเคยมีใครสอนให้เราถอยมาก่อนเลยนี่หว่า มีแต่คนขายคอร์สให้เราเก่งขึ้น ให้เราทำ one man business ให้เราเก่งกว่าตัวเราเองในเมื่อวาน แต่พอทุกสิ่งที่ล่อตาล่อใจเหล่านี้ อาจจะ off the table อย่างน้อยก็ภายใน 5-10 ปี ก็ไม่เห็นจะมีใครอยากเปิดคอร์สสอนเราว่า ถ้าแต่ละวันมันแย่ แล้วต้องอยู่แบบที่ห่างไกลจากภาพในไอจี อยู่แบบคนที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้ชนะ ต้องอยู่ยังไงวะ ต้องคิดยังไงวะ ต้องบอกตัวเองว่าอะไรวะ (แถมความไม่ชนะนี้ มันไม่ได้เกิดจากความผิดของคุณด้วย)
.
อย่ารู้สึกผิดเลย ที่จะเลือกดูแลตัวเองก่อน เพราะต่อให้มหาอำนาจตัดสินใจอย่างไร ทรัมป์ก็คงไม่มาโอบกอดคุณในวันที่จิตใจแหลกสลาย
อย่ารู้สึกผิดเลย ถ้าวันนี้แค่ตื่นมาทำสิ่งเดิมๆ เหมือนทุกวันก็เต็มกลืนแล้ว เพราะ claude ก็คงไม่เอาน้ำเย็นๆ มาให้เพราะคุณหมดแรงตอนถึงบ้าน
ผมไม่ใช่พระ และไม่ใช่คนอายุมากแก่พรรษา คงไม่สิทธิ์มาเลคเชอร์เรื่องความไม่ประมาท หรือสอนให้อยู่กับปัจจุบันด้วยความเข้าใจ
.
แต่ถึงแม้เราจะตัวเล็ก และไร้อิมแพคกับโลกเวรๆ ที่โหดร้ายแค่ไหน
สุดท้ายคนเดียวที่จะดูแลความรู้สึกของตัวเองได้ ก็อาจจะมีแค่เรา
อะไรที่ทำแล้วมีความสุข จะเล็กน้อย จะไม่โปรดักทีฟขนาดไหน อาจจะไม่ต้องรอให้ประสบความสำเร็จก่อน
.
ความสุขในชีวิตอาจจะไม่ใช่รางวัล แต่เป็นเชื้อเพลิงที่เติมพลังให้ตัวเองมีแรงตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ ยิ่งในยุคที่น้ำมันขึ้นทุกวัน บทเรียนที่สำคัญที่สะท้อนกลับมาเรื่องดูแลจิตใจอาจจะกลายเป็น "เติมตอนที่ยังเติมได้เถอะ"
เพราะยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องไปต่อ ไม่ต้องไปต่อในฐานะแชมเปี้ยนก็ได้ แค่พอตัวเองไปต่อไหว ก็โคตรเก่งแล้ว
.
ด้วยความห่วงใย
สุนัขอินเตอร์เน็ต