Az önce köpeğimle beraber anne bir kedinin saldırısına uğradık. Fark etseydim yavrusunu uzaklaşırdım fakat fark ettiğimde çok geçti. Ben hayatımda bu kadar çaresiz kaldığım bir an hatırlamıyorum. Orspu çocuğu bi benim kafama zıplıyo bi köpeğimin. Tam kurtulduk diyorum arkamızdan koşa koşa gelip götmüze tırnaklarını geçiriyo. Bu kadar hızlısını daha önce görmemiştim. O kargaşada hem sövüp hem de içimden “ulan ne anneymiş be” diye taktir ettim sevgili kediyi. Şimdi evimize geldik beraber yaralarımızı sarıyoruz. Göz göze gelemeyeceğiz bi süre, el kadar kediden dayak yediğimiz için hafif bir utanç var.