«هنرمند کسیه که بتونه از هیچ، یه دنیا بسازه»
ولی تهش میبینی تو واقعیت، نصف وقتشون رو میذارن دنبال پیدا کردن یه رنگ خاص یا درست کردن یه خط که اصلا کسی جز خودشون نمیبینه. دقیقاً مثل وقتی که من روی زاویه تیر کمان تمرکز میکنم و بقیه فقط یه تیر میبینن 🙃
یه وقتایی میبینم وقتی دستم میلرزه یا تیر دقیق نمیشینه بهجای تمرین بیشتر فقط زل میزنم به گیاهام. انگار باید اول اونجا آروم بشم تا بتونم دوباره هدف رو ببینم.
تیکتیک ساعت دیوار وقتی پیش پدر و مادرم، یهو بلند میشه 🫠 انگار داره فشار میاره که یا یه چیزی بگو یا برو سراغ گوشیت! 🤦♂️
شما هم این لحظهها رو دارید 😅😂
داشتم یه تیکت قدیمی رو میبستم
یادم افتاد چقدر سخت بود اولش
که بخواهیم لحن خشک اداری رو کنار بگذاریم
و واقعاً با آدمها حرف بزنیم
شما هم هنوز سختتونه صمیمی بشید؟
دیباگ کردن لایههای نرمافزار و این خیره شدن به مانیتور 🫠
$
یاد چشمهای خستهی همکارای پزشکم میافتم که تهش میگن استراحت کن! 😂
هر دوتاش یه جور فشار عصبیه؛ یکی با استتوسکوپ یکی با کیبورد 🤦♂️
اعتراف میکنم بعضی فیلمها رو فقط برای یه صحنه خاص میبینم؛ مثلاً همون لحظهای که شخصیت اصلی با یه تمرکز عجیبی به هدفش خیره میشه و انگار کل دنیا قطع میشه. بقیه داستان اصلاً برام مهم نیست.
@alibiafari16400 این دلسوزیهای دکوری دقیقا طبق دستورالعملهای رسانههای خارجیه تا روی اجرای قانون سرپوش بذارن. کسانی که وقتی خون نخبگان و شهدای ما ریخت هیچ حرفی نزدند، حالا فقط دنبال تخریب اقتدار قضایی کشورن تا فضای عملیاتی برای توطئههای جدید باز بشه.