بچهها! هر وقت احساس انزوا و تنهایی کردید، در هر کجای جهان که هستید، به یاد بیاورید که ما یک آرزوی خیلی بزرگ و مشترک داریم و هر بلایی هم که در زندگی به سرمان بیآید و هر رنجی که طاقتفرسا شود، آن آرزو، آنقدر باشکوه است که میارزد ما را سرپا نگه دارد
ما حیف بودیم عزیز من
تلاشگر بودیم، مسئولیت پذیر بودیم، پای کار بودیم، با اراده بودیم، متعهد بودیم، منضبط بودیم، از خودگذشتگی داشتیم، ولی حیف بودیم
واسه این دوره از تاریخ،واسه این نقطه از جغرافیا، حیف بودیم عزیز من.
منصفانه نیست، اما واقعیت اینهکه:
ساختار روانی پدر و مادر، وضعیت مالی اونها و نوع رابطهشون با همدیگه، از مهمترین عواملی هستن
که «کیفیت بزرگسالی» ما در آینده رو شکل میدن.
«هر چی بزرگتر شدم بیشتر فهمیدم که:
- سکوت یه پاسخه
- اذیتنشدن یه مهارته
- نه، یه جمله کامله
- اکثر چیزای فوری میتونن صبر کنن
- احترام > توجه
- عذرخواهی بدون تغییر، پوچه
- تحرک دواست
- تو مناسب همه نیستی، و این اوکیه.»