📚☕ İSTANBUL'DA KİTAP OKUMAK, ARAŞTIRMA YAPMAK VE ÇALIŞMAK İÇİN 27 GÜZEL MEKÂN
1. Minoa Pera — Beyoğlu
2. SALT Galata — Karaköy
3. Nail Kitabevi — Kuzguncuk
4. Ahmet Hamdi Tanpınar Edebiyat Müze Kütüphanesi — Gülhane
5. Bulgur Palas — Cerrahpaşa, Fatih
6. Vitali Hakko Kreatif Endüstriler Kütüphanesi — AKM, Taksim
7. İBB Atatürk Kitaplığı — Taksim
8. İPA Kütüphanesi — Florya
9. Rami Kütüphanesi — Eyüpsultan
10. Frankenstein Kitabevi & Cafe — Karaköy
11. Homer Kitabevi — Beyoğlu
12. İBB Naile Akıncı Kütüphanesi — Artİstanbul Feshane, Eyüpsultan
13. İstanbul Kitapçısı — Karaköy Vapur İskelesi
14. Nevmekân Sahil — Üsküdar
15. Cumhuriyet Tarihi Araştırma Merkezi — Metrohan, Beyoğlu
16. İBB Casa Botter Kitaplığı — Beyoğlu
17. Scala Kitabevi — İstiklal Caddesi, Beyoğlu
18. Hümanist Kitabevi — Kozyatağı, Kadıköy
19. Moda İskelesi Kütüphanesi — Kadıköy
20. İBB Kadıköy İskele Kütüphanesi — Kadıköy
21. Orhan Kemal İl Halk Kütüphanesi — Beyazıt
22. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü Kütüphanesi — Tepebaşı, Beyoğlu
23. Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi — Fatih
24. Penguen Kitabevi — Suadiye, Kadıköy
25. Mephisto Kitabevi — Kadıköy
26. Akmar Pasajı Sahafları — Kadıköy
27. İmge Kitabevi — Kadıköy
Tarihî kütüphanelerden modern çalışma alanlarına, bağımsız kitabevlerinden kitap-kafelere kadar 27 farklı mekân!
İstanbul'un en güzel zenginliklerinden biri de kitaplarla buluşabileceğimiz bu mekânlar.
Bazen bir kitabın arasında kaybolmak, bazen saatlerce çalışmak, bazen de bir fincan kahve eşliğinde yeni fikirler üretmek…
📌 Bu listeyi mutlaka kaydedin. İstanbul'da kitap okumayı seven arkadaşlarınızla da paylaşın.
💬 Sizin İstanbul'da en sevdiğiniz kütüphane veya kitabevi hangisi?
Yorumlara yazın, bu listeyi birlikte büyütelim!
@2kiloKelime Gerçi köyler artık mahalle oldu ve etrafımız durmadan kalabalıklaşıyor. Site inşaatları gırla. Bodrum da Tr’nin her toprağı gibi ranta kurban gidiyor. Köprüsü olsa sabaha satacak zekalarla kim başedebildi, burası da edemiyor
@2kiloKelime 20 yıl önce Bodrum’a yakın köylerden birinde büyükçe bir arsa almıştım. Hayalim suyunu elektriğini doğal yöntemlerle çözüp ekip biçmek, kendi kendine yeten bir düzen yaratmaktı. Yarı yarıya başarıyla bile yıllardır kendi ürünümü yiyorum. Ağaçlarım apartman boyu. Yapmayın Naci Bey
2027 için enflasyon hedefi önceden %9’du.
Yeni OVP’de bu hedefi %21’e çıkardılar.
Bu ne demek biliyor musunuz?
Ekonomi yönetimi artık 2027’de enflasyonu %9’a kadar düşürmek zorunda değil.
Bu da faizleri düşürmek, kredileri açmak ve piyasayı canlandırmak için bir önceki plana göre ellerinin daha rahat olması demek.
Çünkü sen enflasyonu %9’a indireceğim dersen ve ona göre hedef verirsen ekonomiyi kolay kolay salamazsın.
Faizleri hızlı indiremezsin, konut ve araba kredilerini bir anda ucuzlatamazsın, bankalara kredileri açın diyemezsin.
Çünkü kredi ucuzladıkça insanlar daha fazla borçlanır, piyasada para çoğalır, harcamalar artar.
Harcamalar arttıkça da enflasyonu %9’a indirmek imkansız olur.
Ama hedef %21 olunca durum değişti.
Mesela 2027’ye geldik, enflasyon %17 oldu diyelim.
Eski OVP tahminine göre hâlâ %9’a inmek için frene basmaya devam etmen gerekiyordu. Yeni plana göre ise %21 hedeflemişsin, zaten hedefinin altındasın.
Yani frenden ayağını daha erken çekebileceğin bir alan oluşuyor.
Bir nevi rahatlamak için alan açtılar.
Bu mantıkla bakınca 2027’de erken seçim ihtimali de artıyor.
Bir de büyüme hedeflerine bakın.
2026’da %3,3 büyüme bekleniyor.
2027’de %4,2.
2028’de %4,6.
2029’da %5.
Yani bir taraftan enflasyon eskisi kadar hızlı düşmeyecek deniyor, diğer taraftan ekonominin her sene biraz daha hızlı büyümesi bekleniyor.
Bence bu ters korelasyonda olası bir erken seçimde piyasaya pompalanacak paranın ve yeni yatırımların da etkisi var.
Eğer 2027’de gerçekten erken seçim olacaksa 2026’nın sonlarına doğru frenden yavaş yavaş ayaklarını çekmeye başlarlar.
Faizler daha hızlı düşebilir.
Konut ve araba kredileri ucuzlamaya başlayabilir.
Esnafın ve şirketlerin krediye ulaşması kolaylaşabilir.
Bankalar daha rahat kredi verebilir.
Piyasada para yeniden dönmeye başlayabilir.
Para bollaşınca bunun bir kısmı da ister istemez borsaya, eve, arabaya gider.
Tabii 2027’de kesin erken seçim olacak demiyorum.
Ama önceki OVP ile bugünkü OVP’ye bakınca bu ihtimal daha ağır basmaya başladı.
“Acımasızlık unsuru barındırmayan neredeyse hiç televizyon programı yok. Televizyondaki bütün programlar muhataplarını saygısız tavırlarla sorgulayan en az bir sunucu bulmak zorunda sanki. Muhatabınızın sözünü kesip durur, kaba bir tavır takınırsanız seyirciniz artıyor. Acımasızlıktan alınan haz reality show’larda da görülüyor. Bu programlarda yorumlarında kabalığı huy edinmiş en az bir jüri üyesi mutlaka vardır. Yemek pişirme, dans gibi konularda bir yarışma söz konusuysa oyunun kendisi acımasızlığa dayanır. Bireyi başkalarıyla sürekli mücadele etme konumuna sokan, kazanan hepsini alır prensibine dayanan kapitalizm mantığı, bu programlarda alabildiğine geliştirildi.”
#RenataSalecl #KabalıkÇağı
Çeviri: Bülent Kale
🔗 https://t.co/qMTSEwulV7
İnsan ilişkilerinde yıllar içinde öğrendiğim muhtemelen en önemli şeyi, popüler bir romanda tek paragrafta karşıma çıkmış halde buldum:
“Bir keresinde ona, nasıl yaptığını, dünyayı bu kadar açık seçik anlamayı nasıl başardığını sordum. Meselenin hiç kıpırdamadan durup hiçbir duygu göstermeden başkalarına kendilerini açığa vuracak alan bırakmaktan ibaret olduğunu söylemişti.”
Yeterince uzun süre sakin kalırsanız, karşınızdaki insanın gerçekte ne olduğunu mutlaka anlarsınız.
Ezgi Acar: "İşsizlik yeterince istememek, hastalık tutulmuş bir blokaj, yoksulluk kıtl��k zihniyeti. Sistemde bir sorun yok, kişi titreşimini yükseltmeli." https://t.co/cr0j1EJn8E
Venedikli herkes bilir: Kent ters duran bir ormandır.
(Anna Bressanin - BBC Future)
1604 yıllık şehir, uçları aşağıya bakacak şekilde toprağa çakılan milyonlarca kısa ahşap kazık üzerine kurulu.
Uzunlukları 3,5 metre ila bir metre arasında değişen bu ağaçlar (karaçam, meşe, kızılağaç, çam, ladin ve karaağaç) yüzyıllardır taş sarayları ve yüksek çan kulelerini ayakta tutuyor.
Fizik biliminin ve doğanın gücünü kullanan gerçek bir mühendislik harikası sunuyor.
Modern yapıların çoğunda betonarme ve çelik, bu ters ormanın yüzyıllardır yaptığı işi yapıyor.
Gabriel García Márquez’in "Yüzyıllık Yalnızlık" romanında, 32 iç savaş kaybeden ve hayata dair tüm inancını yitiren Albay Aureliano Buendía, yaşlılığında kendini atölyesine kapatır. Günlerini altından küçük balıklar yaparak geçirir. Ancak bunu bir kazanç sağlamak için yapmaz; ürettiği balıkları altın paralarla takas eder, ardından o paraları eritip onlardan yeniden balık yapar. Ortada hiçbir ilerleme yoktur, sadece birbirini tekrar eden, başa dönen bir döngü vardır.
Bu amaçsız döngünün altında, insanın yenilgiye ve yalnızlığa karşı geliştirdiği bir savunma mekanizması yatar: Hayatın getirdiği hayal kırıklıkları ve geçmişin ağırlığı katlanılamaz bir boyuta ulaştığında, insan zihnini uyuşturacak mekanik bir rutine sığınır. Dış dünyanın karmaşasından ve kendi düşüncelerinizden kaçmanın yolu, hiçbir amaca hizmet etmese bile dikkatinizi meşgul eden tekrarlara saklanmaktır. İnsanın en derin yalnızlığı, geçmişi düşünmemek için kendini amaçsız bir eyleme bilerek esir etmesidir.
Arjantinli yazar Jorge Luis Borges’in Funes el memorioso (Bellek Funes) adlı sarsıcı bir öyküsü vardır. Ana karakter Funes, geçirdiği bir kaza sonrasında kusursuz ve sınırları olmayan bir hafızaya sahip olur. Hayatında gördüğü her ağacın her bir yaprağını, gökyüzünün her saniyesindeki bulut formunu, yıllar önce okuduğu bir kitabın her kelimesini eksiksiz hatırlar.
İlk bakışta bir süper güç gibi görünen bu durum, Borges’in kaleminde dehşet verici bir felsefi trajediye dönüşür. Borges'e göre Funes hiçbir şeyi unutamadığı için "düşünemez".
"Düşünmek; farkları unutmak, genellemek, soyutlamaktır."
Hepimiz daha keskin bir hafıza, daha fazla bilgi isteriz. Oysa zekâmızı var eden şey aslında "unutma" kapasitemizdir. Modern çağın her saniye üzerimize boca ettiği sonsuz enformasyon bombardımanında, asıl entelektüel beceri daha çok şeyi hatırlamak değil; neyi unutacağını ve neyi ayıklayacağını bilmektir.
Eğer geçinemediğin için kaygılıysan, işyerinde mobbinge uğradığın için depresifsen ya da geleceksizlikten ötürü tükenmişsen. Ana akım terapi sana dönüp şunu der: "Dış dünyayı değiştiremezsin, sen buna verdiğin tepkiyi değiştirebilirsin."
İşte apolitikleştirmenin ilk ve en büyük darbesi burasıdır.
Sınıfsal Gerçeklik: Sorun bireysel değil ekonomi-politiktir.
(sömürü, güvencesizlik, eşitsizlik).
Terapi Söylemi: Sorun psikolojiktir (bilişsel çarpıtmalar, zayıf sınır yönetimi, çocukluk şemaları).
Böylece öfkenin yönelmesi gereken yer dışarısı (sistem) değil içerisi (bireyin kendisi) olur. Birey sistemi sorgulamak yerine kendi kusurlarını aramaya koyulur.
İran'a açılan savaş nedeniyle istifa eden ABD Ulusal Terörle Mücadele Direktörü Joe Kent'in Tucker Carlson'a verdiği röportaj Türkçe'ye çevrilmiş. İzlemenizi tavsiye ederim.
Buraya bakın Sayın 'Grok şu kızı esmer yap..., Grok bu doğru mu..., grok şunu ekle... Grok bunu çıkar.... geyiğindeki bireyler... Yapay zekaya (YZ) sorduğunuz her saçma sapan soruyla doğayı katlettiğinizin farkında mısınız?
bugün fatih'te falafel dükkanlarının, arapça tabelaların önünden geçerken şunu düşündüm: bu ülkeye ciddi bir mülteci göçü yaşandı. ama buna dair ne doğru düzgün bir roman yazıldı, ne de bir film veya dizi çekildi. mesela saçma sapan klişelerden kurulu plaza hikayelerini her akşam millete izletenler, bir suriyeli kadının yaşama tutunma çabasını, bir afgan ailenin göç hikayesini izletmediler. meseleyi asla bir "insan" ve/ya "insanlık" hikayesi olarak ele almadık. islamcılar altı boş bir "ensar/muhacir" retoriği ile geçiştirdi, türkçüler bolca ırkçılık ve nefret üretti, hepsi buydu. hiçbir meseleyi anlamaya çalışmadığımız gibi bunu da anlama çabasına girmedik.