بچه بودم از مامانم پرسیدم بچهها چجوری میرن تو دل مامانا.
اونم گفت پدر و مادرا دعا میکنن بچهدار شن، خدا هم بچه رو میذاره تو دل مامانا.
منم دویدم رفتم تو حیاط، رو به آسمون دعا کردم که خدا بهم یه بچه بده.
و با خیال راحت ازینکه الان حامله شدم برگشتم خونه!
امثال من و شما فقط و فقط شانس آوردیم که در زمان مناسب زمینه مهاجرت برامون فراهم شد
شانس محض!
در حالیکه بچههایی با دانش و توانایی خیلی خیلی زیاد الان به در بسته خوردن
اگر همدردی بلد نیستید ؛ اقلا شعر تفت ندید
اون موقع همهچیز راحتتر بود، جز دو تا چیز:
پیدا کردن و ارتباط گرفتن با دانشجوهایی که قبل از تو مهاجرت کرده بودن برای راهنمایی، و آشنایی عمومیای که الان همه با "خارج" دارن.
واقعاً مثل الان نبود که همه اطلاعات دمِ دستشون باشه،
صدالبته که الان مهاجرت از جهت مالی سختتره.
اونایی که مثلاً ۱۰ سال پیش فارغ التحصیل شدن چقدر راحت هر جای دنیا که میخواستن رفتن. مدرک آزاد میشد، پوزیشن فاندد بود، ویزا در دسترس و دلار مفت. چقدر همه چیز برای نسلهای قبلی راحتتر بود.
اونایی که مثلاً ۱۰ سال پیش فارغ التحصیل شدن چقدر راحت هر جای دنیا که میخواستن رفتن. مدرک آزاد میشد، پوزیشن فاندد بود، ویزا در دسترس و دلار مفت. چقدر همه چیز برای نسلهای قبلی راحتتر بود.