Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940.
Κοιμήθηκα δύο το πρωί,
διαβάζοντας Μακρυγιάννη.
Στις τρεις και μισή
μια φωνή μέσα από το τηλέφωνο
με ξύπνησε: ''Έχουμε πόλεμο.''
Τίποτε άλλο,
ο κόσμος είχε αλλάξει.
Η αυγή,
που λίγο αργότερα είδα
να χαράζει πίσω από τον Υμηττό,
ήταν άλλη αυγή: άγνωστη.
Περιμένει ακόμη εκεί που την άφησα.
Δεν ξέρω πόσο θα περιμένει, αλλά ξέρω
πως θα φέρει το μεγάλο μεσημέρι.
Ντύθηκα κι έφυγα αμέσως. Στο
Υπουργείο Τύπου δυο-τρεις υπάλληλοι.
Ο Γκράτσι είχε δει τον Μεταξά στις τρεις.
Του έδωσε μια νότα και του είπε πως
στις 6 τα ιταλικά στρατεύματα
θα προχωρήσουν.
Ο πρόεδρος του αποκρίθηκε πως αυτό
ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου και όταν
έφυγε, κάλεσε τον πρέσβη της Αγγλίας.
Αμέσως μετά τον Νικολούδη
στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Ο πρόεδρος ήταν μέσα
με τον πρέσβη της Τουρκίας.
Στο γραφείο του Μαυρουδή, ο Μελάς
έγραφε σπασμωδικά ένα τηλεγράφημα.
Ο Γάφος και ο Παπαδάκης τηλεφωνούσαν.
Διάβασα τη νότα του Γκράτσι.
Καθώς ετοίμαζα το τηλεγράφημα
του Αθηναϊκού πρακτορείου,
μπήκε ο Τούρκος πρέσβης
για να δει τη νότα και σε λίγο
ο πρόεδρος με όψη πολύ ζωντανή.
Έπειτα άρχισαν να φτάνουν οι υπουργοί,
χλωμοί περισσότερο ή λιγότερο,
καθένας κατά την κράση του.
Το υπουργικό συμβούλιο κράτησε λίγο.
Ο Μεταξάς πήγε αμέσως στο γραφείο του
κι έγραψε το διάγγελμα στο λαό.
Το πήραμε
και γυρίσαμε στο Υπουργείο Τύπου.
Μέσα από τα τζάμια του αυτοκινήτου,
η αυγή μ' ένα παράξενο μυστήριο
χυμένο στο πρόσωπό της.
Έγραψα μαζί με τον Νικολούδη
το διάγγελμα του βασιλιά.
Καμιά δακτυλογράφος ακόμη.
Πήγα σπίτι μια στιγμή και το
χτύπησα στη γραφομηχανή μου.
Η Μαρώ μου είχε ετοιμάσει καφέ.
Γύρισα στο Υπουργείο καθώς
σφύριζαν οι σειρήνες...
Στη γωνία Κυδαθηναίων μια γυναίκα
με μια υστερική σύσπαση στο πρόσωπο.
Τώρα όλοι ήταν μαζεμένοι στα
υπόγεια της ''Μεγάλης Βρετανίας''.
Ο βασιλιάς με ύφος νέου αξιωματικού.
Υπόγραψε το διάγγελμά του και φύγαμε.
Τηλεφώνησα στο τηλεγραφείο
να σταματήσουν τα τηλεγραφήματα
και των Γερμανών ανταποκριτών.
Οι υπάλληλοι εκεί είναι ακόμη ουδέτεροι.
Δε μπορούν να πιστέψουν τη φωνή μου:
-Είστε βέβαιος; Και των Γερμανών;
-Και των Γερμανών, είπα.
-Τί δικαιολογία να δώσουμε;
-Πέστε τους πως τώρα είναι χαλασμένα
τα σύρματα με το Βερολίνο και αν
φωνάζουν πολύ, στείλτε τους σ' εμένα.
Πήρα και έδωσα το πρώτο
πολεμικό ανακοινωθέν μας
και κατέβηκα στους δρόμους
για να δω τα πρόσωπα.
Το πλήθος έσπαζε τα τζάμια
των γραφείων της ''Άλα Λιτόρια''.
Γιώργος Σεφέρης
Απόσπασμα από τον τόμο
ΜΕΡΕΣ Γ' 1934-1940
🇬🇷 28η Οκτωβρίου 1940 – 86 χρόνια από το μεγάλο «ΟΧΙ»!
📍Κλεισούρα
📍Βουλιαράτες
Στα βουνά της Ηπείρου και της Βορείου Ηπείρου, οι Έλληνες του 1940 απέδειξαν πως ένας λαός, όταν υπερασπίζεται την πατρίδα και την ελευθερία του, μπορεί να σταθεί απέναντι σε κάθε επιβουλή.
Τιμούμε εκείνους που πολέμησαν, θυσιάστηκαν και μας παρέδωσαν μια πατρίδα ελεύθερη. Το παράδειγμά τους μας θυμίζει ότι η ενότητα, η αποφασιστικότητα και η αγάπη για την Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη δύναμή μας.
Το έπος του ’40 μάς διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη. Χρειάζεται ενότητα, ισχυρή εθνική άμυνα και διαρκή ετοιμότητα απέναντι σε κάθε απειλή.
Σήμερα, 86 χρόνια μετά, η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ, με Ένοπλες Δυνάμεις που εκσυγχρονίζονται, ισχυρές συμμαχίες και αναβαθμισμένο διεθνή ρόλο. Μια πατρίδα που τιμά την ιστορία της, κοιτάζει το μέλλον με αυτοπεποίθηση και δεν κάνει εκπτώσεις στην εθνική της κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Ιδιαίτερη τιμή και ευγνωμοσύνη αξίζουν στις γυναίκες και στους άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων, που βρίσκονται καθημερινά στις επάλξεις, φυλάσσοντας την ασφάλεια και την ελευθερία μας.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας και στον απανταχού Ελληνισμό! 🇬🇷
#28ηΟκτωβρίου #ΟΧΙ #Έπος1940 #Ελλάδα #europarl #beleris #eppgroup #neademokratia
ΠΡΙΝ ΤΟ ΟΧΙ
Ο Μεταξάς δεν ήταν «τζάμπα μάγκας». Όταν ανέλαβε την εξουσία το 1936, διέβλεψε ότι η σύγκρουση στην Ευρώπη ήταν αναπόφευκτη και άρχισε να ετοιμάζει πυρετωδώς τη χώρα.
Το μεγαλύτερο τεχνικό και οχυρωματικό έργο του ήταν η κατασκευή της «Γραμμής Μεταξά» κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων (από το όρος Μπέλλες έως τον ποταμό Νέστο). Περιλάμβανε 21 υπόγεια αυτόνομα οχυρά (Ρούπελ, Νυμφαία, Λίσσε κ.ά.), εξοπλισμένα με στοές χιλιομέτρων, πολυβολεία, πυροβολεία, αποθήκες και συστήματα εξαερισμού. Η κατασκευή της γραμμής ήταν κρίσιμη για την αναχαίτιση των Ιταλών, καθώς επέτρεψε στο ελληνικό Επιτελείο να δεσμεύσει ελάχιστες δυνάμεις στη βόρεια και ανατολική μεθόριο και να μεταφέρει τον κύριο όγκο του στρατού στην Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία όταν εκδηλώθηκε η ιταλική επίθεση.
Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από την Ιταλία τον Απρίλιο του 1939, δημιουργήθηκε η οχυρωμένη γραμμή από το Καλπάκι μέχρι τον Καλαμά, ένα εκτεταμένο δίκτυο με πολυβολεία από μπετόν αρμέ σε καίρια περάσματα, αντιαρματικές τάφρους, συρματοπλέγματα, σκάμματα ακροβολιστών, χαρακώματα και παρατηρητήρια, που αποδείχθηκαν σωτήρια για την ανάσχεση της μεραρχίας αλπινιστών «Τζούλια».
Άνοιξε στην Ήπειρο και βελτίωσε εκατοντάδες χιλιόμετρα στρατιωτικών δρόμων που συνέδεαν τα αστικά κέντρα και τους σιδηροδρομικούς κόμβους με τα σύνορα, έφτιαξε γέφυρες και δίκτυα επικοινωνιών (τηλεφωνικές γραμμές, ασύρματοι).
Ενίσχυσε τα παράκτια πυροβολεία και τα ναυτικά οχυρά στην είσοδο του Σαρωνικού (Αίγινα, Φλέβες), στον Κορινθιακό κόλπο, καθώς και στα Ιόνια νησιά, ιδίως στην Κέρκυρα και τη Λευκάδα. Τοποθετήθηκαν προστατευτικά ναρκοπέδια σε στρατηγικά σημεία και διαύλους, προστατεύοντας λιμάνια ζωτικής σημασίας για την επιστράτευση και τον ανεφοδιασμό (Πειραιάς, Πάτρα).
Για να προστατεύσει τους πολίτες από τους βομβαρδισμούς έφτιαξε χιλιάδες καταφύγια, δημόσια και ιδιωτικά, οργάνωσε την Παθητική Αεράμυνα, εκπαιδεύοντας τον άμαχο πληθυσμό σε ασκήσεις συσκότισης, σειρήνων και πρώτων βοηθειών, ενέργειες γεγονός που περιόρισαν στο ελάχιστο τις απώλειες αμάχων από τους ιταλικούς βομβαρδισμούς το 1940.
Παρά τους περιορισμένους πόρους, εξόπλισε τον στρατό με σύγχρονα όπλα (τουφέκια Mannlicher, αυτόματα, αντιαρματικά, αντιαεροπορικά, οχήματα, αεροσκάφη) και έκανε μυστική επιστράτευση «δια ατομικών προσκλήσεων»: τους μήνες πριν την 28η Οκτωβρίου 1940, δεν κήρυξε γενική επιστράτευση για να μην προκαλέσει τους Ιταλούς, αλλά κάλεσε σταδιακά χιλιάδες εφέδρους. Έτσι, όταν εκδηλώθηκε η επίθεση, οι μονάδες της μεθορίου ήταν ήδη επανδρωμένες και έτοιμες να αμυνθούν.
Θα μπορούσε, αντ’ αυτών να υιοθετήσει το δόγμα ΣΥΡΙΖΑ: «Θα το ρισκάρουμε με την Ιταλία.» Ευτυχώς, τότε δεν μας κυβερνούσαν σούργελα.
Τιμή και δόξα λοιπόν σ' αυτόν που είπε το ΟΧΙ, και για όσα έκανε πριν το ΟΧΙ.
Υ.Γ. Τα περί "δικτατορίας" (με υπογραφή του βασιλιά) ευχαρίστως να τα συζητήσουμε, στο πλαίσιο όμως εκείνης της εποχής.
Τον Ιούλιο του 1944 η Γκεστάπο συνέλαβε την αείμνηστη ηρωίδα της Εθνικής Αντιστάσεως την Λέλα Καραγιάννη, η οποία νοσηλευόταν τότε στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός.
Μέσα από το Νοσοκομείο την πήραν και την οδήγησαν στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, όπου υποβλήθηκε σε σκληρά βασανιστήρια. Παρά την πίεση και τον κίνδυνο που αντιμετώπιζαν τα παιδιά της, δεν αποκάλυψε τους συνεργάτες της.
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.
Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 08 Σεπτεμβρίου του 1944 στο Δαφνί, κοντά στο Χαϊδάρι.
Ήταν μόλις 34 ημέρες πριν από την απελευθέρωση της Αθήνας, στις 12 Οκτωβρίου 1944.
Σύμφωνα με μαρτυρίες, αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία. Στις μεταγενέστερες αφηγήσεις αναφέρεται ότι τραγούδησε τον Εθνικό Ύμνο πριν από την εκτέλεσή της.
Εις μνήμην της αποφάσισα να ανακαινίσω το Αμφιθέατρο του Νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» και να το ονοματίσουμε ως Αμφιθέατρο «Λέλας Καραγιάννη»!
Αιωνία της η Μνήμη! Ζήτω το Έθνος!
Josef Klehr, an SS medic at Auschwitz who was sentenced to life for at least 475 murders, most by injection, and for helping gas more than 2,000 people:
“[Death by injection] wasn’t as cruel as gassing. Gassing was a cruel death.”
“I saw the bodies coming out. [...] With the injection, I tell you, he collapsed before the syringe was empty. With gassing, though, the humming went on for at least ten minutes. And it kept growing fainter.”
Interviewer: “No one ever pleaded with you, begged you to let them live?”
Klehr: “No, never. That is exactly what I always wondered about, you know. They could always have said, ‘Please let me live,’ or something. Not a sound. Not a sound was uttered.”
He was tried in Frankfurt and found guilty of leading the camp’s gassing squad and of having at least once poured the Zyklon B into the gas chamber. The interesting part is that he never denied the gassings, just his part in them. You see this over and over in the testimony, where everyone agrees on what happened, but almost no one admits to being the one who did it.
This is sourced from a 1978 interview from Ebbo Demant’s 1999 doc Drei deutsche Morder. I clipped the footage and added English subtitles translated from his German, which were checked and edited by @gaemsae , a native speaker who has been a huge help with this.
🔴Γιατί το ΚΚΕ δεν λέει λέξη για την 28η Οκτωβρίου και το Έπος του ’40;
🔴Το βίντεο που σας παραθέτω, με τον τίτλο «Τελικά, ποιοι πολέμησαν τους ναζί;», αναρτήθηκε από τον λογαριασμό της ΚΝΕ, προφανώς με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Αλλά, δεν υπάρχει καμμιά αναφορά στην 28η Οκτωβρίου, στο μεγαλειώδες «ΟΧΙ» και στο Έπος του ’40! Σαν να μην υπήρξαν ποτέ όλα αυτά, κι ο πόλεμος να άρχισε όταν κατελήφθη η Ελλάδα από τους Γερμανούς, στα τέλη Απριλίου του 1941! Ή μήπως, ο πόλεμος για τους κομμουνιστές, άρχισε στις 22 Ιουνίου 1941, όταν οι Γερμανοί παραβίασαν το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ; Αλήθεια, γιατί το ΚΚΕ δεν λέει λέξη για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο; Μήπως, γιατί έχει λερωμένη την φωλιά του;
🔴Τω καιρώ εκείνω, το καθεστώς του Ι. Μεταξά είχε πετύχει την σχεδον ολοκληρωτική εξαφάνιση του ΚΚΕ, καθώς ο αρχηγός του Ν. Ζαχαριάδης και τα περισσότερα στελέχη του ήταν στις φυλακές. Λίγα στελέχη παρέμειναν ασύλληπτα και δημιούργησαν την «Παλιά Κεντρική Επιτροπή». Βέβαια, θέση για τον πόλεμο, πήρε και ο Ζαχαριάδης και η «Παλιά Κεντρική Επιτροπή». Ας τις δούμε, εν τάχει.
🔴Εδώ, πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι την 28η Οκτωβρίου 1940, ήταν σε ισχύ το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, άρα οι Γερμανοί (και οι Ιταλοί σύμμαχοί τους), ήταν στην ίδια πλευρά με τους κομμουνιστές, κι έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως φίλοι και σύμμαχοι από τα κατά τόπους ΚΚ.
🔴Περιέργως πως, ο Ζαχαριάδης δεν συμμορφώθηκε αρχικά με την γραμμή της Μόσχας και, στο πρώτο ανοιχτό γράμμα του, καλούσε τον λαό να πολεμήσει τον εισβολέα:
«Στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη».
🔴Είναι άγνωστο υπό ποιες συνθήκες δέχθηκε ο Ζαχαριάδης να γράψει αυτό το γράμμα. Πιθανότατα, το καθεστώς Μεταξά του είχε τάξει αποφυλάκιση, μετά την νίκη επί των Ιταλών! Ωστόσο, στην συνέχεια, ο Ζαχαριάδης έκανε στροφή 180 μοιρών, ειδικά στο τρίτο γράμμα του.
🔴Αφού χαρακτήρισε το πρώτο του γράμμα «σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο που πάει να λερώσει την τιμή του ΚΚΕ», υποστήριξε ότι:
«Ο Μεταξάς, από την πρώτη στιγμή, έκανε πόλεμο φασιστικό, καταχτητικό».
Εν κατακλείδι, κάλεσε τους στρατιώτες μας να παραδοθούν στον εχθρό:
«Οι λαοί και οι φαντάροι της Ελλάδας και της Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέρφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο».
🔴Η θέση της «Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής», τα ασύλληπτα μέλη της οποίας πιθανότατα είχαν επαφές με την Μόσχα, μέσω Σοβιετικών πρακτόρων στην Αθήνα, ήταν ευθύς εξαρχής ενάντια στο ΟΧΙ και την αντίσταση κατά του επιδρομέα:
«Ο πόλεμος αυτός που προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχθηκε από τους Εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δε μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας μας. Η διαταγή των Εγγλέζων πλουτοκρατών, εχτελείται πιστά απ' τις 28 του Οχτώβρη».
🔴Κι όταν ο ελληνικός στρατός, έγραφε σελίδες απαράμιλλης δόξας στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, κι ήταν έτοιμος να πετάξει τους Ιταλούς στην θάλασσα, η ΚΕ του ΚΚΕ καλούσε τους πολεμιστές μας να πετάξουν τα όπλα και να παραδοθούν στον εχθρό:
«Καλούμε τους πολεμιστές μας ν’ αρνηθούν να πολεμήσουν. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Που μας πάνε; Ο λαός μας δε θέλει νέο Σαγγάριο!».
🔴Ταυτόχρονα, γύρευαν από τον ελληνικό λαό, να σαμποτάρει τον επικό αγώνα των στρατευμένων παιδιών του:
«Ιδιαίτερα οι εργάτες μεταφορών, ναυτεργάτες, σιδηροδρομικοί, αυτοκινητιστές, να σαμποτάρουν με κάθε τρόπο τη μεταφορά πολεμοφοδίων κι οι εργάτες των πολεμικών εργοστασίων να κωλυσιεργήσουν όσο μπορούν την παραγωγή».
🔴Κι έρχονται σήμερα οι πολιτικοί απόγονοι των αρνητών και σαμποταριστών του τιτάνιου αγώνα του Έθνους, να τους εμφανίζουν ως... «πατριώτες» και «αντιστασιακούς» και να χαρακτηρίζουν όλους εμάς «απογόνους δωσιλόγων».
Ντρέπεται και η ντροπή!
📍Πηγή:
ΚΚΕ, «Επίσημα Κείμενα», 5ος Τόμος.
Leonas Stonkus, whose Nazi-led Lithuanian battalion shot the Jews of Kopyl in Belarus:
Interviewer: “Were they shot lying on the ground, or in the pits?”
Stonkus: “The women knelt, I think. The children were jumping about. They had no idea this was a death zone. [...] The children stood in front. Behind them, all were already shot. They did not realize their parents were dead. The older boys or girls understood. The little ones just carried on fooling around.”
Interviewer: “So how were the children driven to the pit?”
Stonkus: “The women led the children. The order was that a mother must not leave her child behind. You must take your child with you. If you don't have the child, give it to a neighbor to lead.”
Interviewer: “Mothers and children?”
Stonkus: “Together. They crammed them into that pit, one on top of another. No one paid any attention. They fired, and that was it.”
This comes from USHMM’s interviews with Lithuanian witnesses (Leonas Stonkus interview, 1998, RG-50.473.0023). English captions translated from USHMM's transcript of Stonkus’s Lithuanian. Cut and captioned by me.
🔴Πότε επιτέλους θα παρέμβει το υπουργείο Παιδείας για τους ινστρούχτορες στα σχολεία;
🔴Το έχω επισημάνει πολλάκις, ότι ένας από τους βασικούς λόγους της διατήρησης της ιδεολογικής κηδεμονίας της αριστεράς στην ελληνική κοινωνία, είναι οι καθηγητές-ινστρούχτορες, που «παράγουν» συνεχώς νέους μαρξιστές στα σχολεία και τα πανεπιστήμια! Ένας από τους τρόπους που χρησιμοποιούν οι ινστρούχτορες, για να περάσουν στην νέα γενιά το ιστορικό αφήγημα της αριστεράς, είναι η γιορτή του Πολυτεχνείου και η γιορτή για την 28η Οκτωβρίου.
🔴Θα σας παρουσιάσω, ευθύς αμέσως, τον τρόπο δράσης τους, που δεν διστάζουν να τον κοινοποιούν δημοσίως. Χθες, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βύρωνα - Καισαριανής - Παγκρατίου «Ρόζα Ιμβριώτη», εξέδωσε μια ανακοίνωση-μπούσουλα, για τον τρόπο που θα παρουσιαστεί το αριστερό αφήγημα για την 28η Οκτωβρίου, στα παιδάκια των νηπιαγωγείων και των δημοτικών σχολείων! Ναι, σωστά διαβάσατε! Αυτή είναι η «πρωτοβάθμια» εκπαίδευση.
🔴Κατ’ αρχάς, να διευκρινίσω ότι στον παραπάνω σύλλογο συμμετέχουν εκπαιδευτικοί από διάφορους πολιτικούς χώρους, μέσω διαφορετικών παρατάξεων, αλλά πλειοψηφούσα παράταξη (που χαράζει και την «γραμμή») είναι η «Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών» (ΑΣΕ), η οποία είναι το μακρύ χέρι του ΚΚΕ στα σχολεία.
🔴Ο τίτλος της ανακοίνωσης του συλλόγου, είναι χαρακτηριστικός:
«28η Οκτωβρίου 1940 - 2026! 86 χρόνια μετά, οι εκπαιδευτικοί εμπνεόμαστε και εμπνέουμε, διδασκόμαστε και διδάσκουμε πως αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα είν' ο ίδιος ο λαός!».
Ακόμα πιο χαρακτηριστική, είναι η φωτογραφία που συνοδεύει την ανακοίνωση, η οποία έχει σε πρώτο πλάνο τον Άρη Βελουχιώτη.
🔴Δείτε και τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της ανακοίνωσης, για τον τρόπο δράσης τους:
«Αποφασίζουμε και οργανώνουμε πρωτοβουλίες μέσα και έξω από τα σχολεία. Μπροστά στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου αξιοποιούμε τις σχολικές γιορτές και εκδηλώσεις, με πολύμορφες δράσεις μέσα στις σχολικές τάξεις αναδεικνύουμε το πραγματικό αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού που δεν εξανθρωπίζεται, ούτε αναβαπτίζεται σε «αντισυστημικό». Φράζουμε το δρόμο στους φασίστες στα σχολεία. Μιλάμε στους μαθητές μας για τους εκατοντάδες εκπαιδευτικούς και μαθητές, για τα θρυλικά αετόπουλα της ΕΠΟΝ που πάλεψαν ενάντια στον φασισμό».
🔴Ο Υπαλληλικός Κώδικας (Νόμος 3528/2007) σε συνδυασμό με το Άρθρο 29 του Συντάγματος, ορίζει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν το δικαίωμα να είναι μέλη κομμάτων, αλλά απαγορεύεται αυστηρά η εκδήλωση κομματικών πεποιθήσεων και η άσκηση κομματικής δραστηριότητας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.
🔴Στην περίπτωση δε των εκπαιδευτικών, το νομικό πλαίσιο είναι ακόμα πιο αυστηρό σε σχέση με τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους. Η άσκηση κομματικής προπαγάνδας από εκπαιδευτικούς σε ανήλικους μαθητές εντός του σχολείου, δεν θεωρείται απλά και μόνο γενική παράβαση καθήκοντος. Θεωρείται πράξη κακοποίησης της παιδαγωγικής ιδιότητας και παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του παιδιού, καθώς ο εκπαιδευτικός εκμεταλλεύεται την σχέση εμπιστοσύνης, αλλά και εξουσίας, που έχει με τους ανήλικους μαθητές του.
🔴Λύση δεν είναι να μην στέλνουν οι γονείς τα παιδιά τους στο σχολείο την ημέρα της γιορτής για την εθνική επέτειο. Επίσης, λύση δεν είναι οι απειλές βίας από μαθητές, που εκφράζονται με άστοχα συνθήματα του τύπου «Μπουνιές και κλωτσιές στους αριστερούς καθηγητές», που έχω δει γραμμένα σε σχολεία - όσο κι αν τέτοια συνθήματα είναι προϊόν αγανάκτησης για την πλύση εγκεφάλου που υφίστανται οι μαθητές αρκετών σχολείων. Λύση είναι να ασχοληθεί επιτέλους στα σοβαρά με αυτό το φαινόμενο το υπουργείο Παιδείας και να επιβάλλει τα προβλεπόμενα από τον Νόμο και το Σύνταγμα.
🔴Τα σχόλια, δικά σας!~
Ιστορία στο ελληνικό μπάσκετ! 🏀 Ο 14χρονος Πάρις Κλοντζάρης έγινε ο νεότερος παίκτης του πρωταθλήματος. Σκόραρε τη βολή του, αποθεώθηκε από όλο το γήπεδο
#ArisBC#GBL#ΕΡΤ
In 1941, a Spaniard walked into the British embassy in Madrid and offered to spy on the Nazis.
The British turned him down.
So he went to the Germans instead, pretended to be a loyal fascist, and got hired as a German spy. His plan was to lie to them for the rest of the war.
It worked better than anyone could have imagined.
His name was Juan Pujol García. Before the war he had tried his hand at running a chicken farm and a movie theater. He had no spy training. What he had was a deep hatred of both fascism and communism after the Spanish Civil War, and an incredible imagination.
The Germans gave him a codename, invisible ink, money, and orders to go to Britain and recruit spies.
He didn't go to Britain.
He went to Lisbon, Portugal, and made everything up.
Using a tourist guidebook, maps, magazines, newsreels, and a British railway timetable from the library, he wrote long, detailed reports about life in England. Military movements. Morale. Ports.
He'd never been there. He made mistakes. He didn't understand British money. He once reported that dockworkers in Glasgow would do anything for a liter of wine.
The Germans loved him anyway.
Then British codebreakers reading German messages noticed something strange. The Germans were hunting for a convoy that didn't exist, based on a report from some agent in Britain they'd never heard of.
The British went looking for this mystery spy. They found Pujol. In 1942 they finally took him on and brought him to London.
Now he had real help. MI5 gave him the codename Garbo, after the actress, because they thought he was the greatest actor in the world.
Together with his British handler, Pujol built a fake spy network for the Germans. It eventually had 27 imaginary agents. Each had a name, a personality, a job, and a backstory. A Welsh nationalist. A Venezuelan student. A Greek sailor. Some of them recruited their own imaginary sub-agents.
When they needed to explain why one agent had gone quiet, they killed him off. They even put a fake obituary in a Liverpool newspaper. The Germans reportedly paid a pension to his widow.
Who also didn't exist.
Then came D-Day.
Hours before the landings, the British let Pujol send a message warning the Germans that the invasion was coming in Normandy. It was timed so it would arrive too late to matter, but it made him look brilliant.
Three days later he sent the most important message of his career. Normandy was a trick, he said. The real invasion was still coming, at Calais, led by a huge army under General Patton.
That army was fake too. But the Germans believed him.
German forces that could have been rushed to Normandy were held back near Calais for weeks, waiting for an attack that never came.
The Germans were so grateful they awarded him the Iron Cross.
A few months later, King George VI made him a Member of the Order of the British Empire.
He's one of the only people known to have been decorated by both sides of the war.
After the war, afraid of revenge from surviving Nazis, he faked his own death from malaria in Africa and disappeared to Venezuela, where he lived quietly running a shop.
For decades the world thought he was dead.
In 1984, a British writer tracked him down. Pujol came back to Normandy for the 40th anniversary of D-Day and met veterans who had landed on the beaches.
Some of them thanked him.
What just happened in Greek basketball? Let's see what the data say.
Do some clubs do better when a specific ref is on the floor?
We checked every ref who had 12+ games of the same club in the Greek league since 2023.
That's 50 combos with one standing out.
🧵
1/6
In 1993, Jeffrey Dahmer was 33 years old, serving 999 years inside a maximum security prison in Wisconsin. Three guards escorted him everywhere. One on each arm. Handcuffs on at all times. The most dangerous human being in America, kept alive only so he could rot in a cell.
This interview was never meant to be seen. It sat in the Inside Edition archives for 30 years.
In the video below, a monster wearing a human face sits across from journalist Nancy Glass and answers the one question nobody expected him to answer honestly.
Are the urges still there?
He paused. Then said he wished he could tell her they were gone. But no. Even locked inside concrete and steel, serving nearly a thousand years, the compulsions that turned him into a predator were still hunting inside his head.
He didn't kill out of rage. Not out of hatred. He said he killed 17 men because he wanted to keep them. That the obsession grew until skulls and skeletons weren't enough. Then came cannibalism. Spoken the same way a normal man would describe a habit he couldn't shake.
He asked for several breaks during filming.
His hands wouldn't stay still the entire time.
Fourteen months after this interview, another inmate killed him in prison. When asked what he deserved, Dahmer didn't hesitate for a second.
"I deserve death," he said.
Some people are beyond saving. Some things wear a human face and never were one.
Was there ever a version of this story that ended differently?
A farmer who worked a field across from the Treblinka extermination camp, describing what he saw when deportation trains pulled into the nearby station:
“The corpses lay there. They sat on them. No room.
Imagine August or July heat, with all the doors shut. About 150 inside, travelling for who knows how many days. No water, nothing. Of course they died.”
He also described what happened when the Jewish deportees tried to get water:
“When the convoys arrived, it was often very hot. The Jews were very thirsty. They tried to get out. As they got out, Ukrainians opened fire. Here there was blood and brain matter.”
Sourced from Shoah outtakes, USHMM (RG-60.5077, reel FV3811). English captions translated from the farmer’s Polish and the interpreter’s French, timed to the audio and clipped by me.