Beraber yola çıktığım kimseyi yolda bırakmadım. Yolun başında söylediğimden yürürken zoru görünce caymadım. Kimsenin gönlünde yük olarak kalmadım. Kalbini bile isteye kırmadım, belirsizlik içinde bırakmadım. Bu yüzden vicdanım rahat, isterim benim gibilerin gönlü bahar olsun..
Yalnız kaldığım zamanlarda büyüdüğümü fark ettim. Kimin bende ne kadar olduğunu gördüm. En zor sınavımı tek başıma atlatmaya çalıştım, ama olduğumdan çok daha sağlam ayağa kalktım. Kimseden medet ummamam gerektiğini anladım herkesi nereye ne kadar koymam gerektiğini öğrendim.
Çatır çatır hesabını sorabilecekken sustuğum için, aynı haksızlıkla sınanmalarını dilemediğim için kendimi tebrik ediyorum. Her şeye rağmen kendime olan saygımı yitirmeyip çirkinleşmediğim için alnımdan öpüyorum. Ne olursa olsun sağlam kalabilmişim helal olsun bana.
“Kimsenin içinden gelmeyeni talep edemem. Çok isterim belki ama bir kapıda kendimden taviz verecek kadar ısrarcı olamam bu yüzden boyun bükerek de olsa kabullenirim. Olacak olan benim ittirmemle olacaksa olmasın. Kendimi hatırlattığım sürece var olacaksam zaten unutulayım.”
"Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek..”
Nazım Hikmet Ran