Ne olursa olsun ben atanacağım, bavulumu toplayıp atandığım şehire gideceğim. Hep çok sevilecek, değer göreceğim. Aşktan, mutluluktan gözlerim dolacak. Geçmişin izlerini sileceğim, her şeye yeniden başlayacağım. Hak ediyorum ve inanıyorum..
20'li yaşlarımın çok güzel olacağına inanmışken şu an hayatımdaki hiçbir şeyi yoluna koyamamışlık durumu ile balkonda oturmuş sigara içiyorum. Ne kaldı geriye?
Ufak şeylere takıldığını düşündüğünüz insanların aynı meseleyi küçük ya da büyük kaç kere yaşattığınızı, kaç kere alttan alındığınızı ve onun da bir sabrı olduğunu nasıl güzel unutuyorsunuz.
kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.
Belki de tükenmişimdir, bir şeyler yapacak, bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur. Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır, hep ben yorulmak istemiyorumdur, inancımı yeniden kazanmaya ihtiyacım vardır belki de.
Yemin ediyorum çok yoruldum. Düşünmekten beynim yerinden çıkacak hale geldi. Gülüyorum ama iyi değilim. Bir kere de herkese trip atan ben olsam ne olurdu
Kimseyi üzmeyeyim diye çabalıyorum ama sürekli birini üzen ben oluyorum oysa ne çok çaba veriyorum benim derdimi kimse düşünmüyor herkesi düşünmeye çalışıyorum. Ama hayatın karası benmişim gibi hissettirmeniz neden?