@TubaGulquler Bazı bedellerin ödenmesi gerekiyordu, din ve devlet işi ayrıdır. Cumhuriyeti getirmeseydi sen bu mikrofona karşı böyle rahat konuşamaz, denk bile gelemezdin, özgürce dolaşamazdın. Vatansever her insanın ona minneti olmalıdır.
@cbbr_dglm0v1pd Kardeş helal olsun. Şöyle akıllı bir erkek lazım canım kadınlara. Öylesine söylenen herhangi bir sözün bile nereden gelip nereye gittiğini anlayan ve gardını alıp yeniden rota oluşturacak kadar akıllı.
📌YENİ YAZI
OTUZ YAŞ ÜZERİ EVLİLİKLERE DAİR BİR PERSPEKTİF
Bir nesil için evliliğin otuz yaş üzerine çıktığı malumunuz. Bunun normal olmadığı ve normalleştirilmemesi gerektiği üzerinde ciddiyetle durdum, duruyorum; ancak neticede azımsamayacak kadar otuz yaş üstü bekâr var ve bunların önemli bir kısmı evlenmek istiyor. Tabii bu durumun beraberinde getirdiği pek çok zorluk var: Sosyal çevrelerinin daralması sebebiyle uygun eş bulamamak, bulunsa dahi evliliğe teşebbüs edememek, birey olarak kurulan hayatı sil baştan inşa etmeye cesaret edememek, evliliğe uyum sağlayamamaktan endişe etmek… Bunlar meselenin başlıca çıkmazlarıdır.
Burada öncelikle yüzleşmemiz gereken gerçek şudur ki; toplum artık bu konuda sorumluluk almıyor. Yani birini birine önerme, tavsiye etme, “sebep olma” fonksiyonu yitirilmiş durumda. Zira doğabilecek olumsuzluklardan aracılar mesul tutuluyor; insanlar da haliyle bundan kaçınıyor. Neticede de evlilik işi bütünüyle fertlerin kendi çabasına kalıyor.
Bu yaştan sonra, emin olmadığınız biri için kurulu düzeninizi bozmak istemeyecek, buna cesaret edemeyeceksiniz. Bu da evleneceğiniz kişiyi tanıyacağınız bir süreci zorunlu kılmaktadır. Dolayısıyla ya yolunuzu evliliğe çıkaracak girişimlerde bulunmalı ya da bu tür girişimlere açık olmalısınız. Artık arzularına yenik düşüp kolayca yanlışa sürüklenecek bir yaş aralığında değilsiniz. Hatta bir şeyler hissedebileceğiniz birini bulacağınıza dair ümidiniz bile azalmış durumdadır. Bu sebeple meseleye klişe yaklaşımlarla ve ezberlerle bakamayız.
Bakınız İslam tarihinde kadının bekâr kalması diye bir norm yoktur. Kocası ölen ya da boşanan bir kadının iddeti bittiğinde talipleri sırada bekliyor olurdu. Çok eşlilik pratik olarak vardı ve elden ayaktan düşüp piri fani olmadıkça hiçbir kadın bekâr kalmazdı. Ve dahi devletin de dulları evlendirmek gibi bir görevi vardı. Şimdi ise durum bundan çok çok uzaktır.
Dolayısıyla kadın ve erkek arasında korunması gereken asgari sınırlara riayet edilerek, gerektiğinde bir çay kahve içilebilmelidir. Bunun adı flört değil, evlilik teşebbüsüdür. Görünen o ki bu teşebbüste bulunamayanlar evlenememektedir. Günümüz şartlarında evlilikler fiilen bu yollarla kurulabilmektedir. “İslâmî evlilik” başlığı altında oluşturulan standart kalıpların belli cemaat ve kurumsal yapılar dışında uygulanabilirliği kalmamıştır.
İkinci mesele uyum endişesidir. Benim, insanın doğasını yok sayan seküler vaizlerin anlatılarını dikkate almadığımı bilirsiniz. Bir önceki yazımda göreceğiniz üzere yirmili yaşlarda yapılan bir evlilikte erkeğin mutlaka kendi krallığını kurması ve kadının buna yardımcı olması gerektiği üzerinde durdum. Ancak otuzlu yaşlar böyle değildir. Bu yaşlarda kişilikler büyük ölçüde oturmuş, karakterler kemikleşmiş, kendi kendine yetebilen iki ayrı dünyanın birleştirilmesi söz konusu olmuştur. Dolayısıyla burada farklı bir iletişim ve ilişki türü geliştirmek ve geleneksel aile modelinin biraz dışına çıkmak gerekir.
Her iki tarafın da çalıştığını, bireysel mesleki ve kariyer planlarının bulunduğunu ve bunların hususi bir mesai gerektirdiğini var sayıyorum. “Evlilikten zaruri beklentilerimiz nelerdir?” diye sorduğumuzda, öncelikle fizyolojik ve psikolojik ihtiyaçların karşılanması gelir: Helal bir cinsellik, karşı cinsle duygusal bağ kurmak ve çocuk sahibi olmak. Bugün bunlar bilinçli biçimde itibarsızlaştırılmaktadır; oysa bunlar hayattaki en değerli şeylerdir ve hiçbir parayla satın alınamayacak en samimi ve içten hislerdir.
Dolayısıyla bu evlilikte eşler birbirinin sınırlarına riayet etmeli, sürekli ilgi beklememeli ve paylaşımcı hareket etmelidir. Birbirlerine ayırdıkları vakit az ama nitelikli olmalıdır. Belli bir eğitim ve mesleki pozisyonu haiz olan bir kadından “A marketinden çıkıp B marketine gidersen bana haber vermelisin” diyemezsiniz. Yirmili yaşlarda toy bir delikanlıdan bunu bekleriz; yaşının ve fıtratının gereğini yapıyor deriz; ancak siz artık otuzlu yaşlardasınız, bu zamana kadar kendi ayakları üzerinde durmuş, kendi kararlarını kendisi almış, kendi başına var olmuş bir kadının hayatına pat diye girip bu denli belirleyici olamazsınız.
Zaten evlilikten kaçınılmasının sebeplerinden biri de bu endişedir. Bununla yüzleşmek ve kabullenmek gerekir. Bir kadın bu yaşa kadar kendi başına gelmişse ve siz onun aklî, fikrî ve ahlâkî olgunluğuna güvenerek evlenmişseniz, onu sürekli yönlendirmeye çalışmamanız gerekir. Kaldı ki zaten yirmi yaşında evlenmiş olsaydınız da bu yaşlara geldiğinizde aynı duruma evirilecektiniz. Bu sebeple evlilik masasında konuşulması gereken en önemli meselelerden biri budur.
Bu şartlarda biriyle evlenen bir erkek, durumun farkında olmalı ve karşı taraftan bu endişeyi gidermelidir. Bununla birlikte kadın da feminist kompleksleri olmadığına ve kocasının hürmetini gözeteceğine dair güvence vermelidir. Şartlar değişmiş olsa da erkek yine erkektir; kadının bunu dikkate alması ve erkeğe erkekliğini hissettirmesi gerekir.
Üçüncü olarak, boşanma endişelerine gelecek olursak. Şunu unutmamak gerekir ki yaşadığınız kadar bir daha yaşayacak değilsiniz, onun için bu riski almalısınız. Her bozuluş, bir var oluşa gebedir. Evlenmek, evlilik tecrübesi yaşamak da bu hayatta tadılması, yaşanması gereken bir süreçtir. Velev ki ayrıldınız; boşanan çok insan var ve hayat devam ediyor. En azından bazı şeyleri yaşamış, yeni tecrübeler kazanmış, pek çok merakınızı gidermiş olursunuz. Yaş ilerledikçe bekâr kalmanın oluşturduğu endişeyi, hancı mı yoksa yolcu mu olduğunuz belirsiz olan bir vasatı sürdürmektense zihninizdeki pek çok kalabalıktan kurtulduğunuz ve daha kararlı olduğunuz yeni bir hayata başlamış olursunuz. Belki bu tecrübeniz size farklı kapılar, daha belirgin ufuklar açar. Olur olmaz sebepten ötürü boşanmak hoş karşılanmamıştır ama bizim toplumumuzda maalesef evlenmek gibi boşanmak da haddinden fazla abartılıyor. Hayatta her şey yolunda gidecek diye bir kaide yok.
Hâsılı kelam, ümit var olun, kötü düşünmeyin, bu yazdıklarımı dikkate alarak meseleyi tekrar gözden geçirin. “Niyet hayır, akıbet hayır” demişler. Allah hayırla, kolaylıkla, rahatlıkla sürûr ve sükûn bulacağınız sıcacık bir yuva kurmayı nasip etsin. Peygamberimiz (s.a.s.) “Evlenene Allah'ın yardım etmesi haktır” buyurmuştur. Bu güvenceyi hep yanınızda hissedin ve unutmayın ki “Her zorlukla birlikte bir kolaylık vardır! Evet, her zorlukla beraber bir kolaylık vardır!”
Selâm, hidâyete tâbi olanlara…
@sevgiablaa Bu dediğinizi 13 yıl önce söyleselerdi o iş öyle kolay değil derdim şimdi de aynısını diyorum hatta daha zor. İş sahibi olmak bu zamanda çok zor. Gençler hemen göreve başlayamıyor. Maddi engeller evliliğin önünde dağ gibiyken bir anlık hevesle bir yola girilmesi akıl kârı değil.
Ölüm muhakkak.
Umutsuzluk haram.
Yaşamak güzel, O’nun rızasına uygunsa.
Ölümü bazen ensende hissederek bazen de hiç ölmeyecekmiş gibi de umutla yaşamak…
@ranatunceroglu Merhume kardeşim,seni tanımıyorum,bugün haberini öğrenince biriktirdiğin güzel insanların paylaşımları vesilesiyle yaptığın güzel işlerden ve Mahbub’una olan muhabbetinden haberdar oldum, çok etkilendim,imrendim…Mahbub’una kavuşmuşsun, mübarek olsun..
“Nihayet anladım ki insan enkaz altındadır. Kendini bulmak, kurtarmak, tanımak ve göstermek için kendi altına girmek zorundadır. Çünkü kendi enkazında çalışmamış, kendini şerh etmemiş, kendi kitabını okuyamamış.”
Şule Gürbüz