سدهای ایران، هدف بعدی؟ وقتی برای حمله به زیرساختها دلیل میتراشند. ظاهراً بعد از نیروگاهها و تأسیسات انرژی، حالا نوبت سدهای ایران است!
نیویورک تایمز در گزارشی تازه به قلم اریکا سولومون و صنم ماحوزی، فرضیه عجیبی را مطرح کرده است: شاید سدها و پروژههای انتقال آب ایران، نه برای تأمین آب و توسعه، بلکه برای پشتیبانی از شهرهای موشکی ساخته شدهاند! مبنای این ادعا نیز شباهت جغرافیایی محل برخی سدها با مناطقی است که آمریکا و اسرائیل در حملات اخیر هدف قرار دادهاند. گزارش برای تقویت این فرضیه سراغ کارشناسان نظامی، از جمله یک تحلیلگر سابق اطلاعات نظامی اسرائیل و پژوهشگری از مؤسسه واشنگتن، رفته است.
البته نویسندگان میپذیرند که این ارتباط اثبات نشده است. اما چه اهمیتی دارد؟ کافی است چند نقطه روی نقشه به یکدیگر نزدیک باشند تا برای سدهای ایران هم مأموریت موشکی کشف شود!
خطر این گزارش را باید در فضای بزرگتری دید. در ماههای گذشته، تهدید به نابودی زیرساختهای حیاتی ایران، از نیروگاهها تا تأسیسات انرژی و آب، آشکارا در دستور کار جنگ روانی و فشار نظامی آمریکا قرار گرفته است. اکنون چنین گزارشهایی میتوانند خوراک تازهای برای محافل جنگطلب آمریکایی و حلقههای امنیتی نزدیک به اسرائیل فراهم کنند: اگر بتوان سدها را بخشی از زیرساخت موشکی ایران معرفی کرد، یک گام به توجیه حمله به آنها نزدیکتر شدهاند.
مسئله فقط یک مقاله نیست. این همان فرایند خطرناک تبدیل زیرساختهای غیرنظامی به اهداف بالقوه نظامی از طریق تولید روایت امنیتی است. امروز گفته میشود سدها احتمالاً به شهرهای موشکی خدمات میدهند؛ فردا ممکن است همین احتمال برای مشروع جلوه دادن بمباران آنها به کار گرفته شود.
وزارت امور خارجه ایران باید فوراً به این گزارش و پیامدهای آن واکنش نشان دهد. فعالان محیطزیست و متخصصان آب نیز نباید سکوت کنند. منتقد سیاستهای مخرب سدسازی بودن یک چیز است و اجازه دادن به اینکه سدها و شبکههای انتقال آب به بهانه کارکرد احتمالی نظامی در معرض حمله قرار گیرند، چیز دیگری.
نباید اجازه داد محافلی که پیشتر نابودی زیرساختهای ایران را تهدید کردهاند، این بار با چند نقشه و یک فرضیه اثباتنشده، برای حمله به سدهای کشور توجیه بتراشند.
گزارش تحقیقی روزنامه فرانسوی لو فیگارو به بررسی «عملیات نفوذ دیجیتال و جنگ روانی» منتسب به دولت اسرائیل در شبکههای اجتماعی بویژه شبکه X برای «ترویج چهره رضا پهلوی» پرداخته. در این گزارش از «کارزارهای هماهنگ» میگه که ردپای دولت اسرائیل در اونها دیده میشه و میگه سطح و پیچیدگی این دستکاریها نشانه دخالت یک بازیگر دولتیست: «۴,۷۶۵ حساب کاربری که مجموعاً ۸۴۳ میلیون توییت تولید کردهاند. ۱۱,۴۲۱ حساب کاربری با تعاملات غیرعادی که ۱.۷ میلیارد لایک ثبت کردهاند و ۸,۸۳۰ حساب که بارها نام کاربری خود را تغییر دادهاند». به گفته دیپلماتهای پیشین و کارشناسان اسرائیلی، این کشور از همکاری شرکتهای خصوصی قدرتمندی مانند Black Cube و Cyabra که توسط اعضای سابق سرویسهای اطلاعاتی اسرائیل اداره میشوند استفاده میکنه. طبق برآورد سوشال فارنزیکس، «بیش از ۹۵ درصد» حسابهایی که از ایموجی تاج استفاده میکنند، و «حدود یکهشتم» از حسابهایی که صفحه رسمی فارسیزبان اسرائیل رو دنبال میکند، حسابهای جعلی هستند. در گزارش فیگارو از چهرههایی مانند حنانیا نفتالی (مشاور دیجیتال بنیامین نتانیاهو) بعنوان واسطه برای بازنشر و تقویت این پیامها نام می بره.
https://t.co/ti0wJWNuZx
جهل چقدر تلخ است؛ بهویژه وقتی پناهیان با اعتمادبهنفس درباره اجنه ، جاسوسی و امنیت ملی سخن میگوید!
اجنه و جاسوسی؟!
نه میدانند Black Cube چیست، نه از Pegasus، Graphite، Candiru و Reign چیزی شنیدهاند؛ نه با فناوریهای Cellebrite و Cognyte آشنایند، نه میدانند ابرداده، جمعسپاری اطلاعات، شنود دیجیتال، تحلیل شبکههای ارتباطی، مهندسی اجتماعی و هوش مصنوعی چگونه به شناسایی، ردیابی و نفوذ اطلاعاتی کمک میکنند.
اما از همه عجیبتر، استناد به قرآن برای اثبات جاسوسی اجنه است!
قرآن میفرماید: «وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ» بسیار خوب! اما نخست باید پرسید این آیه دقیقاً چه میگوید و چه نمیگوید؟
مفسران «نفاثات فی العقد» را در سیاق سحر، افسون و دمیدن بر گرهها تفسیر کردهاند. کدامیک گفتهاند این آیه دلالت بر توانایی اجنه برای جاسوسی، کشف اسرار حکومتی و شناسایی اشخاص دارد؟ اساساً در این آیه نه سخنی از جن است، نه از جاسوسی و نه از انتقال اطلاعات!
از منظر کلامی نیز سه امر کاملاً متفاوتاند: اعتقاد به وجود غیب، پذیرش امکان تأثیر امور غیبی و اثبات وقوع یک حادثه مشخص به علل غیبی. حتی اگر کسی هر دو مقدمه نخست را بپذیرد، نتیجه سوم از آنها به دست نمیآید. از امکان سحر نمیتوان وقوع جاسوسی اجنه را نتیجه گرفت؛ همانطور که از وجود جن نمیتوان همکاری آن با موساد را استنتاج کرد! نص دینی را نمیتوان به جای سند اطلاعاتی نشاند؛ همانطور که اعتقاد کلامی را نمیتوان شاهد وقوع خارجی گرفت.
از نظر علمی نیز مسئله روشن است: وقتی برای نفوذ اطلاعاتی، سازوکارهای شناختهشده، ابزارهای مستند و ردپاهای فنی وجود دارد، ادعای دخالت عامل ماورایی بیشتر شبیه پاک کردن ردپای مجرم است. صرف ناشناختهبودن جزئیات یک عملیات، مجوز پرکردن خلأ اطلاعاتی با جن و طلسم نیست. ندانستن علت یک پدیده، اثبات علت غیبی آن نیست!
در روزگار شاه سلطان حسین نیز اگر دمیدن بر گرهها و نخودها و آش پختن و ابجدبازی میتوانست جای شناخت دشمن، سازماندهی نظامی و تدبیر سیاسی را بگیرد، اصفهان نباید سقوط میکرد!
خطرناکتر از جهل به ابزارهای دشمن، تقدیس این جهل است؛ آنهم به نام دین. زیرا وقتی شکست اطلاعاتی را به اجنه نسبت دادید، دیگر لازم نیست از ضعف ضدجاسوسی، رخنههای امنیتی، قصور سازمانی و مسئولیت تصمیمگیران پرسش کنید.
تجمعات خیابانی در ابتدا با هدف در اختیار گرفتن خیابان، مقابله با برنامهٔ بسیج سیاسی شبکههای ماهوارهای و ایستادگی در برابر مداخلهٔ خارجی شکل گرفت. قرار بود حضور در خیابان به تقویت امنیت ملی و همبستگی جامعه کمک کند. اما امروز، متأسفانه، اقلیتی بسیار تندرو آن را در جهتی خلاف هدف اولیهاش پیش میبرد: بستری که بنا بود وحدت ملی را تقویت کند، به تریبونی برای ایجاد تفرقه، تشدید خصومتهای داخلی و پیشبرد دستورکار جناحی تبدیل شده است.
ما ممکن است با برخی سیاستمداران اختلافنظرهای جدی و عمیق داشته باشیم؛ اما این اختلافها مجوزی برای تخریب حداقل امکان گفتوگوی اجتماعی و همبستگی ملی نیست. نمیتوان خیابان را به نام ملت در اختیار گرفت و سپس آن را به عرصهٔ تسویهحساب یک اقلیت با دیگران تبدیل کرد. هیچ جناحی حق ندارد منافع سیاسی خود را معیار وفاداری به کشور قرار دهد و هر مخالفتی را به مسئلهای امنیتی بدل کند. ادامهٔ این مسیر، حرکتی را که برای تقویت امنیت ملی شکل گرفته بود، به عاملی علیه امنیت ملی تبدیل میکند.
مگر شما آلمانیها مرتکب جنایت هولوکاست نشدید؟ چرا باید کودکان فلسطینی و لبنانی و ایرانی تاوان جنایات شما را بدهند؟ تکهای از خاک آلمان را به آنها بدهید که برای خودشان اسراییل درست کنند. آنوقت ما از «حق موجودیت»شان دفاع خواهیم کرد.
به عنوان کسی که هیچگاه به مذهب و ایدئولوژی اعتقاد نداشتهام، باید اذعان کنم از میزان تنفر شماری از ایرانیان نسبت به مسلمانان بهشدت در تعجبم.
ایرانیانی که سالها بلکه دهههاست خشم از جمهوری اسلامی را در کولهباری سنگین از تنفر بر دوش و از این کشور به آن کشور کشیدهاند و لحظهای در آیینه چشم نیانداختهاند و بپرسند خب که چه؟ تا به کی؟ مگر مسلمانان جهان قرار است جایی بروند؟ مگر منتظرند ما ایرانیان به صراط المستقیم هدایتشان کنیم؟
خشم از جمهوری اسلامی هم تحت هیچ عنوانی دلیل موجهی برای به عاریه گذاشتن خرد و منطق برای نفرتپراکنی علیه دیگران نیست.
مسلمانان جنایت میکنند؟ مگر مسیحیان و یهودیان و حتی هندوها و بوداییان نکردهاند؟ هنوز هم میکنند.
مبارزه با اسلامگرایی مثل هر جریان افراطی یک نیاز است برای داشتن جامعهای مدرن و متکثر. اما مسلمانهراسی مانند یهودستیزی نگرشی است افراطی که برای داشتن یک جامعه مدرن و متکثر با آن هم باید مبارزه کرد.
به جای این همه بغض و کینه که درون ما را میخورد عقل و خرد حکم نمیکند که تلاش خود را در جهت برقراری حکومتی سکولار و دموکراتیک معطوف کنیم که در عین احترام به حقوق همه ادیان اجازه ندهد دین و ایدئولوژی در سیاست دخیل باشد؟
علی امیری سال ۱۳۷۳ در کولاک توچال جانش را از دست داد. پدرش خانهای را که برای آینده پسرش خریده بود فروخت و در همان کوه جانپناهی ساخت تا هیچ خانوادهای داغی را که او تجربه کرده بود، تجربه نکند. امروز کوهنوردها در پناهگاهی استراحت میکنند که به یادِ او ساخته شده، «جانپناه امیری».
بزرگترین ابهام من با نظریه داروین همینه
منطقی این بود که #احمقها در طول #تکامل خورده میشدن و حذف میشدن و باهوشها باقی میموندن
ولی متاسفانه حماقت جوری در ژنها انسان نهادینه شده که از این هندی جاکش تا #ترامپ کله زرد راحت میلیونها احمق رو جذب میکنند.
و چقدر این روزها، بیزاریم از شنیدن واژههایی چون؛ کالابرگ،گرانی، سهمیه، اختلاس، فیلترینگ، تحریم، مذاکره، میانجی، جنگ، توافق، اصولگرا، اصلاحطلب، پایداری و...
تمام زندگیمان خلاصه شد در واژههایی که هیچکدام بوی زندگی نمیدهند، ما فقط یکبار حق زندگی داشتیم؛ همان را از ما گرفتند
به صحبتهای وزیر امور خارجه عمان، کمتر از چند ساعت پیش از شهادت رهبری با دقت گوش کنید.
ایران پذیرفته بود که هیچ غنیسازی نکند و برای اولینبار با ورود بازرسان آمریکایی به ایران موافقت شده بود. همچنین فراتر از توافق برجام قرار بود که دیگر نتواند حتی اورانیومی ذخیره کند!
ایران پذیرفته بود و آیتالله خامنهای هم دیگر نمیخواست در این شرایط اینجا باشد. پس آن دام که جان خود بود را پهن کرد تا ایران بتواند به جمع ابرقدرتهای دنیا بپیوندد.