‘Beni dünya nasıl görecek, bunu bilemem... Fakat ben kendimi, kocaman bir gerçekler okyanusu önümde keşfedilmemiş dururken, kıyıda kendimi oyalayan ve kâh daha yumuşak bir taş, kâh daha güzel bir deniz kabuğu bulan bir çocuk gibi görüyorum’
Chopin demişken Nocturne E Flat Major(op9 no2) hakkında birkaç kelam etmek isterim. Siz diyin belki birkaç nota, bir melodi ben diyeyim nefes alıp veren cümle kuran bir varlık. Huzurun içindeki melankoli bu. Kabul edilmiş bir melankoli. Kabullenişin getirdiği tatlı bir huzur.