Kararsız kaldığım korktuğum hangi düşünce varsa bir şekilde onunla yüzleştim zorla veya isteyerek. Şimdi de öyle bir an oluyor. Günlerdir aklımı karıştıran bir tablo yanımda beliriverdi. Sanırım hayat bazı şeylere ne kadar dayanabildiğimi ölçmek istiyor
Günaydın, dikkatim çok dağınık içimdeki o hareketlilik o durmak bilmeyen süreç tekrar edince hareketsizliğim arttı ya da yarım bırakmak üzerine oldu. Önceki süreçlerimden öğrendiğim şey : Geçicilik. Bu bilgiyle bu süreci getirebilirim diye düşünüyorum.
Yaşamak istediğiniz ama yaşayamadığınız yapmak isteyip yapamadığınız şeyleri çocuklarınıza dayatmaktan vazgeçin ya onlar apayrı dünyaları istekleri olan insanlar
Bu yüzden gün içinde kendime tanıdığım küçük anların beni geliştirdiğini ve farklılaştırdığını hissediyorum. Belki de bunu öğrenmem için çabuk yorulmam gerekiyordu :)
Yakın zamanda geçirdiğim ameliyat ve sonrasındaki süreç benden götürdükleri kadar bana birçok şey de kazandırdı. Bunlardan biri durmak. Gün ortasında, tam telaşın olduğu yetiştirmek için çabaladıpın anşarda biraz durmak, kendini hatırlamak ve oturmak.
Ameliyat sonrası çabuk yorulduğum için duyduğum bu ihtiyaç şimdilerde bana iyi gelen genel bir hareket veya hareketsizlik hali oldu. Gördüm ki o iş bugün bitmese de olur, o görev yetişmese de olur, o bölüm okunmasa da olur, o kişiye gitmesen de olur... Olur da olur.
Bir teorim var,
Hayatı boyunca sadece 'anne' olabilmiş, bunun için övülmüş, bu sıfatla hayatta var olabilmiş, zaman zaman talepkar olabilmiş, kim olduğunu ne yapmak istediğini çözememiş , çözmeye vakit bulamamış kadınlar
Yani demem o ki bence bu torun sevgisi ve torunu bir anne gibi sevmek sorunsalı diye bir şey var. Çünkü sen büyükannesin anneanne veya babannesin ve böyle olmak daha iyi. Anneanne veya babanne yanında büyümek zorunda kalan çocuklar için durumlar elbette çok çok farklı