Derdini anlatırken bir de dinleyeni teselli eden insanlar var.
Çok önemli değil aslında diye başlıyorlar. Ağlayacak gibi olduklarında gülümsüyor, karşılarındaki üzülmesin diye başlarına geleni hafifleterek anlatıyorlar. Bazen insanın en yalnız kaldığı yer, birine kendini anlatırken bile onun rahatını gözetmek zorunda hissettiği yer oluyor.
Üzüntüsü geçmişte sabırsızlıkla karşılanmışsa, insan zamanla daha az şey istemeyi öğrenebiliyor. Önce anlatacağı ayrıntıları çıkarıyor. Sonra kendisine ağır gelen kısmı atlıyor. Geriye kimseyi yormayacak kadar küçük bir hikaye kalıyor. O hikayeyi duyanlar da yaşadığını kolayca atlattığını sanıyor. Böylece herkese iyi olduğunu anlatırken, birinin iyi olmadığını fark etmesini bekliyor.
Belki de bu yüzden, sözümüzü toparlayamadığımızda acele etmeyen biri dokunuyor bize. Söylediklerimizi hemen bir öğüde bağlamayan, gözümüz dolunca konuyu değiştirmeyen biri. Yanında ilk kez, başımıza geleni anlatırken ne kadar güçlü olduğumuzu da göstermek zorunda kalmıyoruz.
Biraz susuyoruz. Bu kez içimize atmak için değil, devamını anlatabilecek kadar nefes almak için.
İlişkileri veya iletişimi asla zorlamayın. Karşılıklı değilse, bırakın gitsin. İnsanlar ne yaptıklarını tam olarak bilirler. Çaba eksiklikleri yüzünden sizi kaybetmelerine izin verin.
The older I get, the more I understand why people disappear into little towns, buy an old house, grow tomatoes, bake bread, and mind their own damn business..