A retired logger from Oregon bought a house in a dying Japanese village for $9,000.
The village had 31 people. The youngest was 71.
His kids thought he'd lost his mind. The village thought he was a spy.
His name is Gil. He's 73. He cut timber around Coos Bay for 46 years. When his wife, Nancy, passed two years ago, he couldn't stand the quiet in the house. One sleepless night, he watched a video about abandoned houses in Japan that sell for less than a used truck.
He bought one. On his phone. Like a man buying a lawnmower.
His daughter's text the next morning was one word. "DAD."
He didn't tell her the real reason until later. Nancy had kept a list on the fridge for forty years. Places they'd go "when things slow down." Japan was number one. Things never slowed down.
The house is in the mountains of Shikoku. My aunt Michiyo has lived in that village her whole life. She's one of the 31. She sent me updates. At first, they were warnings.
Month one: "An American is living in the Tanaka house. He is very large. He waves at everyone. Nobody knows why."
Month one, later: "He bought a tiny Japanese farm truck. He is six-foot-four. He looks like a bear driving a lunchbox. The children in the next village come to watch."
Month two: "He fixed the roof of the community hall. Nobody asked him. He just climbed up there. Mrs. Ono, 88, watched the entire time and says it is the best television she has seen in years."
Month three: "He fixed my gutter. I offered him money. He said 'No ma'am.' I left a box of mandarins on his porch. The next day he fixed my other gutter. There is no way to stop this."
Month five: "Every grandmother in the village is now leaving food on his porch. He has gained eleven kilos. He claims he's having the time of his life and is mildly worried about his heart."
Month seven: "He has taught three of the old men to make a fire in a barrel and stand around it doing nothing. They call it 'an American meeting.' They hold one every Friday. Their wives are delighted to have them out of the house."
Month eight: "Today I finally asked why he never stops working. He said, 'Grief's like a stump, ma'am. You can't pull it out. So you build something around it.' I did not understand every word. I copied it into my notebook."
Then, last September, a typhoon came through.
It knocked over forty cedar trees across the only road into the village. The whole village cut off. Thirty-one people. Most of them over 80. No way in. No way out. The crews said three days. Maybe four.
Mr. Kubota, 82, needs dialysis every two days.
At dawn, in the rain, the village heard a sound it had never heard before.
A chainsaw. An American one. Gil had shipped it from Oregon. It's older than some of the trees.
He worked for nine hours straight. In the rain. Seventy-three years old. The three old men from the Friday meeting dragged branches behind him, because they could not just stand there and watch an American do it alone. That's not how they were raised either.
By 3 p.m., the road was open. The ambulance got through. Mr. Kubota got his dialysis.
When the government crew finally arrived the next morning, they found the road already clear and an old man from Oregon snoring in a folding chair down by the river, still in his chaps.
That's when the village held a meeting. The real kind.
And they asked him for something.
Every October, for three hundred years, the village carried its little portable shrine, a mikoshi, down the mountain and back. It's as heavy as a piano. It takes eight men to carry it.
The village had not had eight young men since 2006. The festival stopped that year. Twenty years of silence.
Gil said he'd make some calls.
This October, two big men and three bigger teenagers from Coos Bay, Oregon, walked off a bus in the mountains of Shikoku.
Gil's sons. Gil's grandsons. None of them had a passport until August. The youngest had never left Oregon.
They put on festival coats that didn't fit. They put the poles of a three-hundred-year-old shrine on their shoulders, next to three Japanese men in their seventies and one American logger.
And they carried it. Down the mountain. Through the village. Chanting the festival chant, in an Oregon accent, loud enough to wake up the next valley.
Every one of the 31 villagers was out on the road. Some of them in wheelchairs. Mrs. Ono, 88, watched every second. She has upgraded it to the best television of her life.
Afterward, the village elder, who is 94, stood up to speak. My aunt translated for the Americans.
"For twenty years, we prayed for young men to carry our shrine," he said.
"We did not specify Oregon."
Then he asked Gil for one more thing. A photo of Nancy.
It's in the shrine hall now. A small framed photo of a smiling woman from Coos Bay, Oregon, on a shelf next to three hundred years of the village's own ancestors.
The elder said she belongs there.
"She sent him to us."
Gil's daughter came for the festival too. The one who texted "DAD." She told my aunt something on the last night.
After her mom died, her dad stopped talking. For a year. She was scared she'd lose him too.
"He came here to be alone," she said. "Thirty-one people wouldn't let him."
The village has 31 residents now. 32, counting Gil.
They've stopped calling it a dying village.
They call it Gil's village now.
İsa’nın iki yakın öğrencisi Yakup ile Yuhanna’nın annesinin hikayesinde İncil'in masa başında olmadığı açıkca gözler önüne serilir.
Matta 20:20-21’i okuduğunuzda çok cüretkâr bir sahneyle karşılaşırsınız. Zebedi’nin oğulları Yakup ile Yuhanna’nın annesi, oğullarıyla birlikte İsa’nın yanına gelir, önünde eğilir ve doğrudan şu torpili ister: "Buyruk ver, krallığında bu iki oğlumdan biri sağında, biri solunda otursun!"
İnsan okurken ister istemez şaşırıyor: Diğer on öğrenci orada dururken, bir anne nasıl olur da bu kadar rahat bir şekilde İsa’nın yanına yaklaşıp kendi oğulları için krallığın en yüksek iki koltuğunu talep edebilir? Bu kadındaki bu özgüven ve samimiyet nereden geliyor?
Matta bu sorunun cevabını hiç vermez. Markos (10:35) ise aynı olayı anlatırken anneden hiç bahsetmez, bu isteğin doğrudan Yakup ve Yuhanna’dan geldiğini söyler (çünkü 1. yüzyıl Ortadoğu kültüründe aile büyüklerini araya sokup bir şey istemek çok yaygındı). Peki bu kadının kim olduğunu nereden öğreneceğiz?
Bunun için dört İncil’in en sonuna, İsa’nın çarmıha gerildiği o karanlık güne gidip çarmıhın başında bekleyen kadınların listesini yan yana koymamız gerekiyor!
Matta 27:56 çarmıhın başındaki kadınları şöyle sayar: "Mecdelli Meryem, Yakup ile Yusuf’un annesi Meryem ve Zebedi’nin oğullarının annesi."
Markos 15:40 ise aynı üç kadını şöyle kaydeder: "Mecdelli Meryem, küçük Yakup ile Yoses’in annesi Meryem ve Salome."
Demek ki Zebedi’nin oğullarının annesinin gerçek adı Salome’ymiş!
Şimdi sıkı durun ve üçüncü tanığımıza, yani bizzat o kadının öz oğlu olan Elçi Yuhanna’nın İncili’ne (19:25) bakın! Yuhanna çarmıhın başındaki aynı kadınları sayarken kendi annesini nasıl tarif ediyor dersiniz?
"İsa’nın çarmıhının yanında annesi, annesinin kız kardeşi, Klopas’ın karısı Meryem ve Mecdelli Meryem duruyordu."
Yapbozun parçalarının nasıl kenetlendiğini gördünüz mü! Matta’nın "Zebedi’nin oğullarının annesi" dediği, Markos’un "Salome" diye adını verdiği kadın, Yuhanna’nın kaydında "İsa’nın annesinin kız kardeşi", yani İsa’nın öz teyzesi çıkıyor!
İşte şimdi taşlar yerine oturuyor! Yakup ve Yuhanna aslında İsa’nın teyzesinin oğulları, yani öz kuzenleriydi! O annenin Kudüs yolunda İsa’nın yanına o kadar rahat yaklaşıp "Oğullarımın biri sağında biri solunda otursun" diye aile içi bir ayrıcalık istemesinin sebebi, İsa’nın öz teyzesi olmasıydı! Üstelik Yuhanna’nın kendi İncili’nde ne kendi adını, ne kardeşi Yakup’un adını, ne de annesi Salome’nin adını hiç anmadan sadece "İsa’nın annesinin kız kardeşi" diyerek geçmesi, ama diğer üç İncil’le birleştiğinde bu gizli akrabalığın kendiliğinden ortaya çıkması, karşımızda kurgusal bir metin değil, gerçek görgü tanıklarının doğal kayıtları olduğunu kusursuzca kanıtlıyor.
İncillerin masa başında kurgulanmış efsaneler değil, doğrudan görgü tanıklarının doğal hafızasına dayandığını gösteren en muazzam kanıtlardan biri, 5 bin kişinin doyurulması olayındaki küçücük bir coğrafi detayda gizlidir.
Yuhanna 6:5’i okuduğunuzda İsa’nın kalabalığı görünce doğrudan Filipus’a döndüğünü ve şöyle sorduğunu görürsünüz:
"Bu insanların yemesi için nereden ekmek satın alabiliriz?"
İyi de İsa’nın yanında Petrus, Yuhanna veya para kesesini taşıyan Yahuda gibi isimler varken neden durup dururken özellikle Filipus’a "Nereden ekmek alabiliriz?" diye soruyor? Yuhanna bu soruyu kaydediyor ama neden Filipus’un seçildiğini hiç açıklamıyor. Çünkü Yuhanna bu olayın hangi kasabanın yakınında geçtiğini bile yazmıyor!
Peki yapbozun eksik parçası nerede?
Bambaşka bir İncil’e, Luka 9:10’a gidiyoruz! Luka, 5 bin kişinin doyurulduğu bu olayın tam olarak "Beytsayda adındaki kentin" yakınlarında gerçekleştiğini kaydediyor. Ama ilginçtir ki Luka’da İsa’nın Filipus’a sorduğu bu soru hiç yer almaz!
Şimdi tekrar Yuhanna İncili’nin en başına, olaydan 5 bölüm öncesine (Yuhanna 1:44) dönüyoruz ve şu tek cümlelik bilgiyle karşılaşıyoruz:
"Filipus da Andreas ve Petrus’un kenti olan Beytsayda’dandı."
Parçaların birbirine nasıl doğalca kenetlendiğine bakar mısınız! Yuhanna 6’da İsa ekmek almak için özellikle Filipus’a danışıyor ama olayın Beytsayda’da geçtiğini söylemiyor. Luka 9 ise Filipus’tan hiç bahsetmiyor ama olayın Beytsayda yakınlarında geçtiğini kaydediyor. Yuhanna 1 ise tamamen alakasız bir yerde Filipus’un Beytsaydalı olduğunu söylüyor!
Yani İsa o bölgenin yerlisi olan Filipus’a dönüp "Buralarda nereden ekmek buluruz?" diye soruyor çünkü o kasabayı ve yerel esnafı en iyi tanıyan kişi Filipus! Hiçbir kurgu yazarı, okuyucunun fark etmesi için farklı metinlere böyle görünmez coğrafi ipuçları serpiştirip aradaki bağlantıyı açıklamadan bırakmaz. Bu sadece orada bulunan gerçek insanların doğal hafızasıyla açıklanabilir.
İncillerin masa başında uydurulmuş kurgular değil, birinci yüzyılın kültürel ve dilsel gerçekliğine dayandığını gösteren en çarpıcı sahnelerden biri, İsa’nın Sur ve Sayda bölgesinde karşılaştığı o meşhur yabancı kadınla yaptığı diyalogdur.
Matta 15 ve Markos 7’de anlatılan bu olayı yüzeysel okuyan şüpheciler, İsa’nın kadına verdiği "Çocukların ekmeğini alıp köpeklere atmak doğru değildir" cevabına takılır ve buradan zorlama bir hakaret çıkarmaya çalışırlar. Halbuki metnin Grekçe orijinaline ve dönemin en erken el yazmalarına (örneğin Dublin’deki Chester Beatty Kütüphanesi’nde korunan MS 3. yüzyıl başlarına ait ünlü Papirüs 45 / P45 el yazmasına) baktığınızda bambaşka bir dilsel incelikle karşılaşırsınız!
Antik dünyada ve Yahudi kültüründe sokaklarda başıboş gezen, vahşi ve pis sayılan köpekler için Grekçe "kyon" kelimesi kullanılırdı. Ancak İsa bu kadınla konuşurken "kyon" kelimesini kullanmaz! Onun yerine küçültme ve sevgi eki almış olan "kynarion" (küçük evcil yavru köpek / evin içinde beslenen süs köpeği) kelimesini seçer! İsa kadına hakaret etmiyor; tam tersine bir aile evi metaforu kurarak "Önce evin çocukları doyurulmalı, evin içindeki sevimli yavruların sırası sonra gelir" diyerek kadının imanını tatlı bir nükteli dille sınıyor.
İşin daha da hayranlık uyandıran tarihsel kısmı ise kadının bu zekice metafora anında verdiği cevaptır: "Haklısın Ya Rab, ama masanın altındaki küçük köpekler (kynaria) de çocukların düşürdüğü kırıntıları yer!"
Şimdi Matta ile Markos arasındaki o muazzam "tasarlanmamış örtüşmeye" dikkat edin! Yahudi kökenli okuyuculara yazan Matta (15:22), bu kadını Eski Ahit coğrafyasına göre sadece "Kenanlı bir kadın" olarak tanıtır. Peki Romalılara yazan Markos (7:26) ne yapar? Kadının kimliğini çok daha spesifik bir sosyolojik detayla verir: "Kadın Grek’ti (Helen kültüründendi) ve soyca Sur-Fenikeliydi!"
Markos’un verdiği bu "Grek" (Yunanca konuşan, Helenleşmiş üst sınıf) detayı her şeyi bir anda açıklıyor! Evin içinde, yemek masasının hemen altında evcil köpek (kynarion) besleme adeti Yahudi köylülerinin değil, tam olarak o bölgedeki Helenleşmiş Grek-Romalı ailelerin kültürüydü! Üstelik kadının İsa’nın kullandığı Grekçe kelime oyununu ("kynarion") havada yakalayıp aynı edebi incelikle ("masanın altındaki yavrular") anında karşılık verebilmesi, onun gerçekten de Markos’un belirttiği gibi ana dili Grekçe olan kültürlü bir Sur-Fenikeli olduğunu kanıtlıyor. İki yazar olayı farklı açılardan anlatıyor ama dilbilim, kültür ve Papirüs 45 gibi en eski el yazmalarımız bu diyaloğun gerçekliğini kelimesi kelimesine mühürlüyor .Bu metni hazirlamamda yardımcı olan @Baltazar18ukg beye teşekkür ederim.Rab sizi bereketli kılsın.
@ComeHometoRome Wow, this is a reach.
Martial arts is not immature.
Do you think you are winning a battle against other Christians?
What is your prize or reward should you "win?"
Questions you might ponder.
@MikeWingerii Wow, you must be being paid by the post. By someone. But who?
Why is your tone so curt? Why no punctuation? Why should you of all people be telling others what to do, when you have spent the week harassing Christian speaker for his college work? Many questions & punctuation, too.
@MikeWingerii Making your friend's trials even worse is not "real Christian maturity" though. Maybe take a break from using your mouth... or fingers... for a while. You are not helping anyone, including yourself.
@Papi_9876 I don’t trust his discernment about Jesus and I will no longer trust his discernment about other matters either. Thanks for letting us know who you are @IanCarrollShow