Cześć, Polacy. Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego my, jako naród, podejmujemy takie, a nie inne decyzje?
Dlaczego potrafimy w jeden weekend zorganizować niesamowitą pomoc w obliczu wojny, a potem przez lata nie potrafimy dogadać się w sprawie budowy chodnika czy reformy systemu?
Dziś chcę wam to "wytłumaczyć", opierając się nie na domysłach, ale na twardej wiedzy naukowej i badaniach nad emocjami. Zanim przejdziemy do naszych decyzji, musimy zrozumieć, z czego one wypływają.
Nauka mówi o nas kilka konkretnych rzeczy. Po pierwsze – badania nad modelem Wielkiej Piątki (Big Five) pokazują jasno: lądujemy powyżej europejskiej średniej, jeśli chodzi o neurotyczność. A neurotyczność to nic innego jak wyższa podatność na stres, lęk i negatywne emocje. Po drugie – słynne badania Geerta Hofstede nad wymiarami kultur narodowych. Wyszło w nich, że mamy jeden z najwyższych na świecie wskaźników tzw. unikania niepewności (wynik 93/100). My po prostu nienawidzimy sytuacji niejednoznacznych. I wreszcie po trzecie – badania prof. Bogdana Wojciszke, który udowodnił, że funkcjonuje u nas „norma negatywności”. Narzekanie to nasz kulturowy klej, sposób na budowanie więzi.
Jak ten cały psychologiczny i historyczny bagaż przekłada się na nasze codzienne, narodowe decyzje i dlaczego systemowo często przegrywamy z zachodnimi sąsiadami? Zwróćcie uwagę na kluczowe obszary.
1. Nasze „zrywy” kontra zimny pragmatyzm Niemców
Z powodu potężnego lęku przed niepewnością oraz zakorzenionego w naszej historii paradygmatu romantycznego, jesteśmy mistrzami improwizacji. Gdy pojawia się ostry kryzys – powódź, wojna za granicą – poziom adrenaliny rośnie, a my działamy jak dobrze naoliwiona maszyna. Podejmujemy szybkie, heroiczne decyzje. Niestety, kiedy emocje opadają, zaczyna brakować nam systematyczności. Budowanie długoterminowych procedur nas nudzi, co kończy się filozofią „jakoś to będzie”.
Zupełnie odwrotnie działa to w Niemczech, i to jest właśnie ten zimny pragmatyzm, dzięki któremu w ujęciu systemowym i gospodarczym zazwyczaj nad nami górują. W badaniach Hofstede istnieje wymiar „Orientacji Długoterminowej”. Niemcy mają tam wynik aż 83, podczas gdy my zaledwie 38. Co to oznacza w praktyce?
* Procedury zamiast emocji w kryzysie: Kiedy uderza kryzys, Niemiec nie szuka romantycznego bohatera i nie działa zrywem. Sięga po segregator z procedurami. Z zewnątrz wygląda to na chłodne, powolne, a wręcz pozbawione empatii biurokratyzowanie, ale w ostatecznym rozrachunku tworzy system odporny na wstrząsy.
* Gospodarka jako maraton (Mittelstand): Zamiast szukać szybkiego zarobku i spektakularnego sukcesu opartego na ułańskiej fantazji, niemieckie firmy budowane są na chłodnej, wielopokoleniowej strategii. Ważniejsza jest stabilna jakość i powolna ekspansja niż szybki zysk.
* Oddzielenie urazów od interesów: Niemcy w polityce zagranicznej i biznesie potrafią radykalnie oddzielić emocje od tabelki w Excelu. My często poświęcamy realne korzyści gospodarcze na ołtarzu dumy, godności i historycznej racji. Oni chłodno kalkulują zyski i straty. Systematyczna, pozbawiona neurotycznych wahań maszyna zawsze wygra na długim dystansie ze spontanicznym zrywem.
2. Podejście do ryzyka finansowego
Wysoka neurotyczność generuje u nas potężną awersję do ryzyka. Spójrzcie, jak inwestujemy. My nie ufamy rynkom finansowym. Nasze decyzje opierają się na szukaniu twardego, namacalnego bezpieczeństwa – stąd ten kult „betonowego złota”. Jesteśmy w stanie wziąć na siebie morderczy kredyt, byle tylko mieć akt własności mieszkania. Na rynku pracy z kolei, bardziej niż elastyczność i szanse na innowacje, cenimy stabilność, jaką daje umowa o pracę. To klasyczny mechanizm obronny przed lękiem o jutro.👇
Na leczenie Pana Kotka Tofika.
Gdyby ktoś zechciał mi pomóc w opiece nad nieuleczalnie chorym Panem Kotkiem Tofikiem, to niżej jest link do zbiórki.
Wrzućcie cokolwiek i udostępnijcie.
Proszę...👀👉😳😼🤝
https://t.co/UaJMM90Pp5 przez @pomagam