Sevilmemişliği bildiğim için heralde rahatsız olmuyorum kolay atlatabiliyorum. “Olabilir” diyorum. “Umarım başkasını güzel seversin” diyorum. Sevinceyse hep aynı soruyu tekrar tekrar soruyorum. “Gerçekten mi?”, “Ne kadar çok?” falan. Hem üzücü hem komiğim.
Bir yerden sonra anlamayana anlatmak yerine, anlatacağımı sadece kendim anlayıp, susuyorum. Kendi kendine anlatmanın güzelliği varken başkasına anlatmaya çalışıp yorulmaya ne gerek var?
Bir hata yaptığınız zaman özür dileyin, hatanızı kabul edin ve ve hatanızı nasıl düzeltebileceğinizi sorun. Evet bazı hataların telafisi olmaz düzeltemeyebilirsiniz ama samimi bir özür telafisi olmayan bir hatayı bile affettirebilir.