"اقا من لالم،من هیچوقت روم نمیشه، من نادمم، من سرخ و سفید میشم، من نمیدونم چی باید بگم،من شروعکننده نیستم، من از یهویی پریدن وسط زندگی آدما خوشم نمیاد، من معذبم، من حس میکنم اضافیم، من ازت خجالت میکشم، من پای اومدن ندارم. من نمیدانستم معنی هرگز را، تو چرا بازنگشتی دیگر؟"
امشب بیرون بودم و سر هر چهار راه این ارزشیا داشتن به وصل شدن اینترنت اعتراض میکردن، واقعا چرا؟ چرا من باید تو همچین کشوری با اینا باشم؟ واقعا دیگه توانشو ندارم
فکر کن یه ایمیل ساده چیه؟ سه ماهه دستمون بهش نمیرسه! یه گوگلمپ، گوگلکلندر یا حتا ترنسلیت رو نداریم. یه بسته پفک شده ۲۰۰ هزار تومن! توی همهی میدونا و چهارراها تیربار گذاشتن. آدم چه جوری ادامه بده؟
حتی اگه توافق دروغ باشه و همین امشبم جنگ بشه دیگه منخوشحال نمیشم.
چون عنش درومد
۴۰ روزه دارم خودمو قانع میکنم عنش درنیاد ولی امشب دیگه عنش درومد.
میخواد توافق شه به کیرم میخواد جنگ شه بازم به کیرم.
کیرم تو ذره ذره این خاک اهورایی که فقط رید به جوونیم و موهامو دونهدونه سفید کرد