Lorca’m, minik mucizemiz… 🤍
Ufacık bedeninle bize kocaman sevgi verdin. Son güne kadar cıvıldadın, bizi hiç üzmedin. İyi ki geldin hayatımıza. Seni çok seviyoruz cicikuşumuz, aşkkuşkuşumuz… Kalbimizin içinde hep yaşayacaksın.
🕊️🤍
İlelebet | Özel Bölüm
Kasım 1938
“Bu memleketi sizin gibi beni anlamış bir gençliğe tevdi edeceğimden dolayı çok memnun ve mesudum.”
Atatürk, 1937
📚 Kaynakça: https://t.co/hEld7FS090
22 Ağustos 1965’te Sadun Boro ve eşi Oda Boro, 10,5 metrelik Kısmet’le Caddebostan’dan yelken açtılar. Onlar üç okyanusu aşarken Türkiye, bu yolculuğu Sadun Boro’nun Hürriyet’te yayımlanan seyir yazılarından takip etti.
Boro’nun gönlünden geçen, bir gece yarısı sessizce Caddebostan’a dönüp demir atmaktı. İki yıl on ay sonra, 15 Haziran 1968’de Kısmet Sarayburnu’nu dönerken Selimiye’den toplar atıldı. Boğaz’da onlarca tekne Kısmet’e eşlik etti. Dolmabahçe rıhtımını dolduran binlerce İstanbullu, sağanağa aldırmadan Sadun ve Oda’yı coşkuyla karşıladı.
Yelkenlisiyle dünyayı dolaşan ilk Türk denizcisi Sadun Boro’yu 98. doğum gününde saygı ve özlemle anıyoruz.
"Yaşamı kabul etmek gerek. Yaşamı kabul etmek için de ölümü kabul etmek gerek. Klişe gibi geliyor insana ama yapmak kolay değil" alıntısı bana Rilke'yi hatırlattı. Sizce ölümün varlığını kabul etmenin zararsız ve kolay bir yolu var mı?" sorusuna bir hafta önce oğlunu kaybedip bugün de kendisi sırlanan Can Yayınları Genel Yayın Yönetmeni Cem Akaş şöyle cevap vermiş:
Dördüncü evre kanser olduğumu öğrendiğimde ve onkoloğum bana “Sizin durumunuzda beş yıl bile yaşayan hastalarım oldu” dediğinde ister istemez bu muhasebeye hızlıca giriştim. Kalan kısa kısmı nasıl yaşayacağıma, neleri yapıp neleri boşvereceğime, geride ne bırakacağıma, ailem için ne yapabileceğime hemen karar vermem gerektiğini düşünüyordum. Zor ve gizli gözyaşlı bir dönemdi.
Vardığım nokta şu oldu: Ben 53 yaşıma kadar kendimce iyi bir hayat yaşadım, mutlu bir insan oldum; bunu inkar edecek bir yola girmeme gerek yok, yaşadığım hayatı yaşamayı sürdürebilirim, çünkü ben oyum. Buna karar verebilmemi kolaylaştıran en önemli şey yine bir klişeydi: Sevdim ve sevildim. Herkes bu kadar şanslı değil. Kolay ve zararsız yol: Neden olsun ki?"
“Sanat bir anlaşma arzusudur.”
Edebiyatımızın “Halikarnas Balıkçısı” Cevat Şakir Kabaağaçlı ile aramızdan ayrıldığı 1973 yılında yapılan röportajı izliyoruz.
Haydarpaşa İngiliz mezarlığında Fars dilinin en büyük uzmanlarından Sir Denison ross'un mezarı.
Mezar taşının üzerinde Ömer Hayyam'dan şu dizeler yazılmış:
Çün ömr be-ser resed çe Bağdad u çe Belh
Peymane çû pûr şeved çe şirin ü çe telh
(Ha Belh’te ölmüşsün, ha Bağdat’ta hepsi bir;
Kadeh doldu mu, acı da olsa içilir.)
Müthiş bir beyit.
Adım UMUT GÜNDÜZ
19 Yaşında kaldım
Lisanslı Bisiklet Sporcusu idim.
Gelecekle ilgili Hayallerim, Planlarım, İdeallerim vardı.
ÖLDÜRÜLDÜM!!!
Katil'im serbest kaldı!
Duydunuz mu Beni
Gördünüz mü yüzümü?
Adaletimin sağlanması için duyun beni.
Sesim ve Adaletim olun!!!
#umutasesol
İstanbul’un Mevlevi kültürüne yıllarını vermiş, musikişinas ve ebru sanatçısı Nail Kesova Dede’nin yaşadığı üzücü durumu dün akşam Ali Eyüboğlu Bey’in bu paylaşımından öğrendik. Bu sabah erkenden İBB ekiplerimizle Okmeydanı Hastanesi’ni ziyaret ederek Nail Kesova Dede ve yanında bulunan Cüneyt Bayraktar Bey’le görüştük. Ekiplerimiz, eşi Perihan Hanım’ı ziyaret etmek üzere de tedavi gördüğü hastaneye gidiyorlar.
Kendileriyle iletişim hâlindeyiz; ihtiyaç duydukları desteği sağlamak için elimizden geleni yapacağız. Her ikisine de şifa diliyor, duyarlılığı ve paylaşımı için sayın Ali Eyüboğlu’na (@eyuboglualice) teşekkür ediyorum.
Henüz betonun işgal etmediği Bodrum…
Sene 1960
Bir zamanlar beyaz evleri, dar sokakları, değirmenleri ve neredeyse el değmemiş kıyılarıyla küçük bir Ege kasabasıydı.
#gdhtarih
Türkiye Felsefe Kurumunun Başkanı, Maltepe Üniversitesi İnsan Hakları Araştırma ve Uygulama Merkezi Müdürü ve İnsan Hakları Anabilim Dalı Başkanı, kıymetli büyüğümüz Prof. Dr. İoanna Kuçuradi’yi kaybetmenin derin üzüntüsü içindeyiz.
Felsefeyi yalnızca düşünmenin değil, insanı ve insan onurunu anlamanın sorumluluğu olarak ele alan; insan hakları ve etik alanındaki çalışmalarıyla düşünce dünyamıza kalıcı bir iz bırakan hocanın mirası hepimiz için çok kıymetli. Başımız sağolsun.
Babaannem ılık bir ikindi üzeri vefat etti. Babam, emin olmak için ağzının önüne ayna tuttu ve sonra hafif bir ses tonuyla, “Vefat etti annem” dedi. “Allah rahmet eylesin.” Çocuk aklımla babamın yaşadığı sükunete bir anlam veremedim. Sonra annemden öğrendim. O gece yorganın altında hıçkıra hıçkıra ağlamış babam.
Tevekkülü, isyan etmemeyi o gün öğrendim.
***
Anneannemin iyice ağırlaştığı geceydi. Zor nefes aldığı için oksijen tüpüne bağlıydı. Eve doktor geldi. Bakışlarıyla bize yapacak pek bir şey olmadığını ima etti. Doktor tam evden çıkacakken anneannem ağzına bağlı olan maskeyi çıkarıp zorlukla, “Nezih Beye börek, çay getirin,” dedi. Bir saat sonra da vefat etti.
Misafirperverliğin ne olduğunu o gece öğrendim.
***
Hollanda’da tarihi bir şatoyu ziyaret edecektim. Şatonun önüne geldiğimde henüz açılmadığını gördüm. Bilet gişesinin önünde benim gibi erken gelmiş, 30 yaşlarında bir Japon vardı. Tanışıp, ayaküstü biraz sohbet ettik. Kapıların açılmasına daha 20 dakika vardı. Yeni tanıştığım arkadaşa, “Ben biraz dolaşıp fotoğraf çekeceğim. 20 dakika sonra burada buluşup birlikte gireriz,” dedim. Dolaşırken sağanak yağmur başladı. Ben de bir kafeye sığınıp yağmurun dinmesini bekledim. Yaklaşık bir buçuk saat sonra şatonun kapısına geldiğimde Japon’u beni beklerken buldum. Sığınacak bir yer olmadığı için paçalarından su akıyordu. “Niye girmedin?” diye sordum. “Sözleştik ya,” dedi.
Sözünde durmayı, ismini bile hatırlamadığım ıslak bir Japon’dan öğrendim.
***
Rahmetli dedemin vefatından birkaç gün önce bir bayram sabahıydı. Amansız bir hastalığın pençesinde zor nefes alıp veriyordu. Kesilen kurbandan tatsın diye ağzına nohut kadar bir et parçası koyduk. Bir gayretle yutmaya çalıştı ama vücut kabul etmedi. Ağzından eti geri almak için eğilen kızının yanaklarına inmiş iki damla yaşı fark edince zoraki gülümsedi. “80 yıl doya doya et yedik kızım,” dedi usulca, “bir kere yiyemedik diye üzülmek olur mu?”
Bir nefese yüzlerce kişisel semineri sığdırılabileceğini de o bayram sabahı öğrendim.
***
Theodore Zeldin, İnsanlığın Mahrem Tarihi isimli kitabında diyor ki; “Zihniyetler buyrukla değiştirilemez. Çünkü yok edilmesi neredeyse imkânsız olan bir şeye, hatıralara dayanırlar.” Öyleyse çocuklarına kitap okuma alışkanlığı kazandırmak için çırpınan anne babalar şunu asla unutmamalı; Yaşanan veya yaşatılan bir yanlış, kitaplar yoluyla öğrenilen bin doğruya bedel olabilir.
Doğru bir hayat yaşamayan kişi ne kadar çok şey bilirse bilsin, taşımaktan öteye gidemez. Yanlış bir hayat doğru yaşanamaz yani. Önemli olan hakikate götüren bilgiyi bulabilmek veya bilgiyi kullanarak hakikate ulaşabilmektir.
Bir Bursalı olarak gastronomi festivali adı altında yaşanan olaylardan büyük üzüntü duydum. Şehrimin insanına, kültürüne, geleneğine adla yakışmayan şeylere tanık olduk. Abartısız söylüyorum bir yıl önce başlayan hazırlıkları olan bir festivalin en çok konuşulan konusu elle iskender yemek olmamalıydı. Umarım tüm bu olanlardan ders çıkarılır