ara sıra aynaya bakıyorum. gözlerimin içini hâlâ parlatan şeylerin varlığına şaşırarak seviniyorum. birinin duasında yer almak, bir çocuğun gözlerinde ışık olmak, sessiz bir sabaha kahve koymak, bir gün doğumuna şahit olmak. hayat her şeye rağmen devam ediyor. her şeye hamdolsun.
dışarıda her ne olduysa bir an evvel akşam olsun ve eve döneyim istiyorum. tüm pencereleri açıyorum. perdeler salınıyor tatlı tatlı. bir şekilde yatışıyorum kendimle. dışarıda ne oluyorsa olsun.
bir ağacın başında sevdiğin bir rengi uzun uzun beklemek yerine “onun da yeşereceği yokmuş” diyerek kendi haline bırakmak da bir bahar aslında. en rahat hissettiğim bahar.