فرا رسیدن سیوپنجمین سالروز استقلال جمهوری تاجیکستان را به ملت شریف و بزرگوار تاجیکستان و همه تاجیکستانیان گرامی، صمیمانه تبریک و تهنیت عرض میکنم.
گرچه مرزهای سیاسی ما را از یکدیگر جدا ساختهاند، اما تاریخ، فرهنگ، زبان و ریشههای مشترک، پیوندی عمیق و ناگسستنی میان ما ایجاد کرده است؛ پیوندی که هیچ مرز و دیواری نمیتواند آن را از میان بردارد.
این روز خجسته را برای مردم عزیز تاجیکستان، سرشار از سربلندی، ثبات و پیشرفت آرزومندم.
استقلال تاجیکستان مبارک! 🇹🇯❤️
بیست و پنجمین سالروز شهادت قهرمان ملی افغانستان، شهید احمدشاه مسعود و پانزدهمین سالروز شهادت استاد شهید پروفسور برهان الدین ربانی گرامی باد.
شهدا رفتن، اما هنوز ردپای شان، در زمین باقیست.
با احترام که به همه زبان ها و اقوام افغانستان دارم؛
قصد حتک حرمت هیچ زبان و قومی را ندارم.
اما زبان پارسی، زبان بینالقومی است، همانگونه انگلیسی زبان بینالمللی است، فارسی هم زبان بینالقومی در افغانستان است، بناء با چند سخن و مصاحبه یاوهگویان از عظمت و بزرگی این زبان و تمدن کاسته نمی شود.
۱۵ آگست، یا هم ۲۴ اسد، برای مردم افغانستان روز استقلال نیست؛ بلکه مقدمه یکی از سیاهترین فصلهای تاریخ معاصر افغانستان است. روزی که طالبان وارد کابل شدند و زندگی میلیونها انسان، بهویژه ۲۰ میلیون دختر افغانستان، در تاریکی فرو رفت.
امروز طالبان به مناسبت آنچه «استقلال» مینامند، کابل را از آسمان با هلیکوپترها گلباران کردند؛ همان کابل که چند سال پیش، همینها آن را رگباران کردند. چه طنز تلخی؛ دیروز گلوله، امروز گل. اما زخمهای کابل هنوز تازهاند و حافظهی مردم، این نمایش را فراموش نمیکند.
از روز ورود طالبان، دختران افغانستان خاطراتی تلخ و فراموشنشدنی با خود دارند. آموزش، نخستین حق و مهمترین ستون زندگی یک انسان است؛ اما طالبان دروازههای مکتب و دانشگاه را به روی دختران بستند و زنان را از کار، حضور اجتماعی و فرهنگی و بسیاری از ابتداییترین حقوق انسانیشان محروم کردند.
هر نوع خشونت و وحشتی که به ذهن انسان خطور کند، هالیوود برایش فیلم ساخته است؛ اما آنچه طالبان در زندگی واقعی بر زنان و دختران افغانستان تحمیل کردهاند، آنقدر هولناک و بیرحمانه است که حتی هالیوود نیز جرأت نکرده چنین کابوسی را به تصویر بکشد.
۱۵ آگست برای ما روز گلباران کابل نیست؛ روز یادآوری رنج، خاموشی استقامت و مقاومت است.
درست است که طالبان کابل را تصرف کردند، اما نتوانستند آرزوی آزادی و مبارزه را از قلب دختران افغانستان بیرون کنند.
#۱۵_آگست #۲۴_اسد #افغانستان #کابل #روز_سیاه_افغانستان #طالبان #دختران_افغانستان #زنان_افغانستان #حق_آموزش #حق_کار #آزادی_زنان #آموزش_دختران #نه_به_طالبان #افغانستان_را_فراموش_نکنید #WomenOfAfghanistan #AfghanGirls #LetAfghanGirlsLearn #GenderApartheid
۱۶ اسد، برابر با ۷ آگست، روزی است که برادر من، زینالله مبارز، در سال ۲۰۱۹ در یک حمله انتحاری در حوزه ششم کابل، در حین اجرای وظیفه، جام شهادت نوشید و به لقای حق پیوست. در آن حمله، بجز مبارز مهربان و شجاع ما، شماری زیادی از هممیهنان عزیزمان نیز به شهادت رسیدند و بستر اندوه و ماتم در خانههایشان گسترده شد؛ مبارز شهید یکی از آن بلندقامتان این ماجرای غمناک بود.
دیروز خواستم از این غم عبور کنم، خودم را بیخیال نشان بدهم و مثل روزهای دیگر به زندگی ادامه بدهم؛ اما نتوانستم. نتوانستم جلو بغضم را بگیرم. اشکهایم بیاختیار سرازیر شدند. اشکهایی که از عمق غم سرچشمه میگیرند، بسیار داغاند؛ آنقدر داغ که صورت انسان را میسوزانند.
من دوست ندارم چهره غمگینم را به کسی نشان بدهم، جز خالق. غرورم اجازه نمیدهد؛ اما در برابر غم مبارز شهید، بسیار ناتوانم. این شانههای کمتوان من دیگر توان تحمل نبود آن یوسف گمگشتهام را ندارد. ناخودآگاه بغضم ترکید و هقهق گریه کردم.
نمیخواهم ضعیف باشم، اما داغ آن عزیز رفته، در قلبم به اندازه عمق سیاهچالههای راه شیری حفرهای باز کرده است؛ حفرهای که هیچ چیزی قادر به پر کردن آن نیست.
بعضیها میگویند با گذشت زمان، غم فراموش میشود و زخمها التیام پیدا میکنند؛ اما من باور دارم این روایت کاملا اشتباه است. غم از بین نمیرود و زخمها همیشه التیام نمییابند. بلکه با گذشت زمان، انسان فقط به زخمهایش عادت میکند. هر قدر زمان میگذرد، گاهی این زخمها بهجای آنکه التیام یابند، عمیقتر و ملتهبتر میشوند و در لحظههایی خارج از کنترل ما، دوباره سر باز میکنند.
وقتی پارهای از وجودمان را از دست میدهیم و او را در خاک سرد و سیاه دفن می کنیم، جای خالیاش تا ابد در گوشهای از قلب خسته ما باقی میماند و به بخشی از خاطرات تلخ زندگیمان تبدیل میشود.
خاطرات موجودات عجیبی هستند؛ گاهی با شنیدن یک آهنگ، دیدن یک برنامه، تماشای یک مسابقه فوتبال، دیدن یک سریال، یا حتی روبهرو شدن با یکی از علایق و عادتهای آن عزیز خفته، دوباره زنده میشوند و در تمام وجود ما رژه میروند.
در فوتبال، تیم مورد علاقه مبارز شهید، ریال مادرید بود و ما هر دو همتیمی بودیم. شبهایی که ریال و بارسا مسابقه داشتند، زنگ هشدار تلفنهایمان را فعال میکردیم تا نیمهشب بیدار شویم و آن مسابقه هیجانانگیز را از دست ندهیم، و چنین هم میکردیم.
از میان سریالها نیز مبارز شهید «تغرل» را دوست داشت. ما خواهر و برادر، بیشتر ذوق مشترک داشتیم تا متفاوت. من هم سریال تغرل را دوست داشتم. خواب شیرینمان را کنار میگذاشتیم تا این سریال را تماشا کنیم.
از بس به این موضوعات علاقه داشتم، در میان خانواده و دوستانم به من میگفتند «ذوق مردانه» داری؛ چون وقتی آنها از برند لباس، انواع لباس و مد صحبت میکردند، من از مسابقات فوتبال، اسبسواری و همچو مسائل بحث میکردم.
اما بعد از جاودانه شدن مبارز شهید، نه ریال را دوست داشتم و نه تغریل را. این دو، به خاطرات مبارز گره خورده بودند.
از آن روز تا امروز، هفت سال شده است که دیگر مسابقات فوتبال را تماشا نمیکنم؛ با وجود اینکه فوتبال و ستارههای آن یکی از تمایلات وافر من بود. از تغرل هم دیگر خبری نیست.
دیگر بسیاری از ذوقهایم برایم بیاهمیت شدهاند.
به هر صورت، ما مردم افغانستان همه زخمخوردهایم؛ رنجیدهایم، قلبهایمان شکسته است و امیدهایمان بارها نابود شده است. هر کدام ما داغ عزیزان خود را مزمزه کرده ایم و بخشی از وجودمان را در این سرزمین از دست دادهایم.
دیدیم تروریسم با ما چه کرد و چه قربانی بزرگی از ما گرفت؛ جان عزیزانمان را گرفت، خانههایمان را ویران ساخت، خانه امیدمان را به ویرانه بدل کرد، خواهرانمان را زندانی ساخت، تعلیم، کار و نان را از زنان سرزمینمان گرفت و عزت و شرف مردممان را به تاراج برد.
کابل، که روزگاری سرزمین امید و آرزوهای تمام جوانان افغانستان بود، امروز بوی غم و اندوه میدهد. بالاخره زندگی را برای ما جهنم ساختند.
با وجود همه این بدبختیهایی که از سوی تروریسم دیدیم، هنوز هم متحد نشدهایم.
هنوز از محلهگرایی بیرون نشدهایم؛ هنوز به نام قریه و گذر مبارزه میکنیم؛ هنوز بدخشان و پنجشیر، اندراب و تخار میگوییم و میله تفنگمان را به سوی گروههای خودی گرفتهایم، نه تروریسم.
ما هیچگاهی از تاریخ خونین خود پند نگرفتیم. همیشه از گذر و کوچه خود حرف زدیم، نه از کشور خود.
اما امروز دیگر زمان آن رسیده است که از این دایره بیرون شویم. زمان آن است که متحد شویم، دردهای مشترک خود را بشناسیم و دشمنیهای کوچک خود را کنار بگذاریم؛ وگرنه نابود میشویم.
همین زخمهای عمیقی که خوردهایم، کافی است. همین داغهایی که بر دل داریم، کافی است.
إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
خبر درگذشت ناگهانی و اندوهبار داکتر محفوظ، یکی از کادرهای ارزشمند ولایت تخار، موجب تأسف و تأثر عمیق گردید.
آن مرحوم امروز به اثر سکته قبلی، داعی اجل را لبیک گفت و به لقاء حق پیوست، فقدانی دردناک برای خانواده، دوستان و همه همکارانش به شمار میرود.
ضمن ابراز همدردی و تسلیت صمیمانه به خانواده محترم، بستگان، دوستان و مردم شریف تخار، از درگاه خداوند متعال برای آن مرحوم مغفرت، رحمت واسعه و جایگاه بلند در بهشت، و برای بازماندگان صبر جمیل و اجر عظیم مسئلت داریم.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
دهم محرم، روز عاشورا، یادآور حماسه جاودان کربلا و ایستادگی در برابر ظلم و بیداد است.امام حسین (ع) و یاران وفادارش با نثار جان خویش به ما آموختند که عزت، آزادگی و حقطلبی هرگز در برابر ستم سر فرود نمیآورد.
عاشورا برای ما پیام روشن دارد و آن اینکه هرگز در برابر ظلم و ستم خاموش نشنیم، حتی اگر به قیمت جان مان تما شود.
امروز نیز مردم افغانستان، بهویژه زنان و دختران این سرزمین، در برابر تبعیض و ستم با الهام از مکتب حسین (ع) برای حفظ کرامت و عدالت استوار ایستادهاند.
عاشورا بر همه عزاداران حسینی تسلیت باد.راه حسین (ع) همچنان چراغ هدایت آزادگان جهان است.
#محرم
#عاشورا
#دهم_محرم
#امام_حسین
#عزت
#آزادگی
#پیام_روشن
#حق_طلبی
Engagement with the Taliban must not normalize gender persecution and gender apartheid. The EU must prioritize accountability, set clear human rights conditions, and ensure Afghan women and civil society are at the table.
#AfghanWomen#Rights#Accountability#GenderApartheid
جای بسا خوشحالی و افتخار است که امروز در تاجیکستان برای احیای الفبای نیاگان و زنده نگهداشتن زبان و فرهنگ پارسی تلاش صورت میگیرد.
زبان پارسی، تنها یک زبان نیست؛ بلکه هویت، تاریخ و تمدن مشترک میلیونها انسان است.
ما از جناب امامعلی رحمان، رئیسجمهور تاجیکستان، بخاطر تلاشهای پیهم و ارزشمند شان در راستای حفظ و احیای فرهنگ و تمدن پارسی(تاجیکی) صمیمانه سپاسگزاری میکنیم.
واقعا در این عصر، کمتر رهبری در حوزه تمدنی ما به اندازه ایشان برای زبان پارسی و ارزشهای فرهنگی ما توجه و تلاش کرده است.
امیدواریم این تلاشها سبب نزدیکی بیشتر ملتهای پارسیزبان و زنده ماندن هویت فرهنگی ما شود.
#زبان_فارسی
#الفبای_نیاگان
#تاجیکستان
#امامعلی_رحمان
#تمدن_فارسی
#فرهنگ_فارسی
#فارسی
#هویت_فرهنگی
عید سعید قربان، عید ایمان، فداکاری و مهربانی، بر همه هممیهنان عزیز و مسلمانان جهان مبارک و خجسته باد.
امیدوارم خداوند متعال به برکت این روزهای مقدس، صلح، آرامش و خوشبختی را نصیب مردم ما کند و افغانستان رنجدیده هرچه زودتر از تاریکی، ظلم و جنگ رهایی یابد.
به امید روزی که دختران و زنان افغانستان با آزادی، امنیت و امید زندگی کنند و لبخند دوباره به خانههای مردم ما برگردد.
عید تان مبارک و دعاهایتان قبول درگاه حق. 🌙🤍
#عید_سعید_قربان
#عید_مبارک
دخترانی که در میان جهل و تاریکی طالبانی زندگی میکنند،
دخترانی که میدانند بعد از صنف ششم دروازههای مکتب به رویشان بسته میشود،
حق کار ندارند، حق انتخاب ندارند، و دردهایشان برای بعضیها فقط وسیلهی پروژه و شعار شده؛
اما با وجود این همه، هنوز امید در دلهایشان زنده است.
هنوز کتاب میخوانند و قلم به دست میگیرند، چون میدانند ظلم مثل طوفان تند، رفتنیست؛
اما چیزی که میماند، ریشههای محکم دختران افغانستان است.
خیلی تلخ است که یک نسل فقط برای درس خواندن باید بجنگد. بشر واقعاً موجود عجیبیست؛ برای ویران کردن آینده، همیشه خیلی منظمتر از ساختنش عمل میکند.
#دختران_افغانستان
#حق_آموزش
#نان_کار_آزادی
#طالبان
#صدای_دختران_افغانستان
#آموزش_حق_همه_است
#افغانستان
#امید
#دختران_محروم_از_تحصیل
افغانستان جنگ دیده، درد دیده، اما چنین ظلمی را هرگز ندیده است.
بستن دروازههای مکتب و دانشگاه بهروی دختران، سلب حق کار از زنان و محدود کردن فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی آنان، این ظلم و جنایتی که شما در قرن ۲۱ در حق زنان روا میدارید، در هیچ مقطع زمانی و تاریخی افغانستان رخ نداده است.
بلی، رژیم شما در تاریخ افغانستان و جهان بیپیشینه است؛ در هیچیک از کشورهای اسلامی و غیراسلامی، هرگز چنین حکومتی وجود نداشته که نیمی از جامعه، یعنی زنان، را حذف کند.
این راهی که شما در پیش گرفتهاید، راهی است بهسوی باتلاق و تباهی.
#افغانستان
#حقوق_زنان
#حق_آموزش
#زن_نصف_جامعه
#عدالت_اجتماعی
#صدای_زنان
#نه_به_تبعیض
#آموزش_حق_همه
#زنان_افغانستان
#برابری
#StopGenderApartheid