دیروز پدرِ بزرگوار فرمودند بارون میآید؛ من هم به خودم گفتم چتر بردارم. چتر را برداشتم، ولی چترِ من وسطِ خیابان مثل بچهی لوس وارونه شد. رفتم زیرِ ایوانِ نانوایی پناه بگیرم. نانوا با جدیّت فرمود اینجا جای پارکِ موتور است، جناب.
ولی عایا دیدهاید آدم زیرِ بارون بایستد و دربارهی مالکیّتِ یک متر سیمان بحث کند؟ / خیس شدم، بیناموس. آنقدر که گربهی سرِ کوچه با ترحّم نگاهم کرد. حالا بماند که چترم را باد برد و من دنبالش دویدم مثل کسی که پیگیرِ سهمالارثش است 😫😁
دیروز پدرِ بزرگوار فرمودند بارون میآید؛ من هم به خودم گفتم چتر بردارم. چتر را برداشتم، ولی چترِ من وسطِ خیابان مثل بچهی لوس وارونه شد. رفتم زیرِ ایوانِ نانوایی پناه بگیرم. نانوا با جدیّت فرمود اینجا جای پارکِ موتور است، جناب.
دیروز پدرِ بزرگوار فرمودند بارون میآید؛ من هم به خودم گفتم چتر بردارم. چتر را برداشتم، ولی چترِ من وسطِ خیابان مثل بچهی لوس وارونه شد. رفتم زیرِ ایوانِ نانوایی پناه بگیرم. نانوا با جدیّت فرمود اینجا جای پارکِ موتور است، جناب.
وقت دلتنگم شدی، دنبال من نگرد. برو پیش همونایی که باعث شدن جوابم رو ندی. با همونایی بخند که تردید رو به جونت انداختن. تو حرف اونا رو به وفاداری من ترجیح دادی و این انتخاب، من رو ازت گرفت. حالا بذار اونا آرومت کنن.
بازاری گفت: دلار چنان گران شد که مردمان از بیم آن، نان خشک میخورند و دل خوش میدارند که فردا ارزان شود، و حال آنکه هر چه میگذرد، گرانتر میشود. بنزین نیز چون عروس دم بخت، هر روز زیور تازه بر خود میبندد و داماد مسکین، یعنی جیب ما، از شرم، تهیتر میایستد و آب از چشمش
روانه میشود.
یکی گفت: ای خواجه، پس ما را چه چاره؟
بازاری گفت:چاره آن است که دل را از این هر دو برکنی، که دلار، دل را بیآرام میکند و بنزین، بن رنج بر جان مینهد. چون پول نباشد، نه دلاری و نه بنزینی و چون قناعت باشد، خود گنجی است که هیچ بازار و بنبستی آن را قیمت نگذارد.
بازاری گفت: دلار چنان گران شد که مردمان از بیم آن، نان خشک میخورند و دل خوش میدارند که فردا ارزان شود، و حال آنکه هر چه میگذرد، گرانتر میشود. بنزین نیز چون عروس دم بخت، هر روز زیور تازه بر خود میبندد و داماد مسکین، یعنی جیب ما، از شرم، تهیتر میایستد و آب از چشمش
وقت دلتنگم شدی، دنبال من نگرد. برو پیش همونایی که باعث شدن جوابم رو ندی. با همونایی بخند که تردید رو به جونت انداختن. تو حرف اونا رو به وفاداری من ترجیح دادی و این انتخاب، من رو ازت گرفت. حالا بذار اونا آرومت کنن.
در این روزگار، مردم به تو وصل میمانند، اما در دل دوستت ندارند. برایت دست نمیزنند، کمکت نمیکنند. میمانند تا تو را مطالعه کنند، تهیات کنند و در خفا با تو رقابت کنند. پس آرامش خود را حفظ کن و تمرکزت را نشانه بگیر. هرکسی که در دایرهات است، حامی تو نیست.
زنبورهای جوان برای رساندن عسل، آن را چندین بار از سلولی به سلول دیگر منتقل میکنند و هر بار بزاق خود را به آن اضافه میکنند تا برسد و آماده شود. در نهایت، این غذای ارزشمند در صورت نیاز استفاده میشود.
چرا زنبورها عسل میسازند؟
عسل، غذای حیاتی زنبورهاست؛ بهخصوص در فصل سرما. این ماده تنها خوراکی است که میتواند آنها را از مرگ نجات دهد.
زنبورها برای ساختن عسل، شهد گلها را جمع میکنند. این شهد آب زیادی دارد و زنبورها با تلاش فراوان آن را خشک میکنند.
آنها همچنین با اضافه کردن آنزیمهایی از بدن خود، شهد را به غذایی ماندگار تبدیل میکنند که فاسد نمیشود.
عسل در کندو و داخل حجرههای ششضلعی ذخیره میشود.