Gisteren, in de Tweede Kamer, kreeg ik van D66-kamerlid @Felix_Klos de volgende vraag: "Wat is in uw optiek de grootste fout die is gemaakt in het energiebeleid de afgelopen 25 jaar en welke lering zouden we daar dan als Tweede Kamer uit moeten trekken.” Mijn antwoord 👇
Voor de duidelijkheid: Europa loopt mijlenver voor op Brazilie vandaag.
Maar het tempo waarop wij hier innovatie toelaten is veel te traag.
We verliezen onze voorsprong, simpelweg door regulitis.
Dit is ongehoord en lijkt te duiden op een grote doofpot waar velen van afwisten. Als dit zelfs bij een parlementaire enquete achtergehouden wordt, is er probleem.
Nu begrijpt u hoe we belangrijke dingen niet kregen en jarenlang moesten vechten.
En hoe ouders vermalen konden worden en kapot gemaakt konden worden.
64 miljoen documenten met informatie over ongeveer alle schandalen!
https://t.co/dYZz4UO2jn
Jammer dat Matthijs niet ingaat op de belangrijkste reden waarom zoveel mensen boos zijn. De rest is flauw populisme. 'Bidden voor bruine bonen' https://t.co/0TInYdL8Iu (gratis te lezen)
Combineer het met het pleidooi van de burgemeester van Rotterdam over de situatie van de chemie in NL
BASF eröffnet modernste Chemiefabrik der Welt https://t.co/jwf8Sot4W2
Inderdaad, niet de markt maar de overheid moet het woningtekort oplossen. Want de overheid heeft ook de asielcrisis, het lerarentekort, de netcongestie, de stikstofcrisis, het zorginfarct, de energiearmoede, de drugscriminaliteit en het toeslagenschandaal opgelost.
"Door #glyfosaat schoongespoelde appels" 🍎🍏 serieus?
Dit kan echt niet @basbloem! Ik had gehoopt dat u inmiddels wel beter weet en/of wel klaar was met framen.
Dit is pijnlijk, kwalijk en wetenschap onwaardig gedrag.
@Radboud_Uni@Parkinson_NL
Curieus ook dat "stemmen" in hoofden nooit eens adviseren om vrijwilligerswerk te gaan doen bij de voedselbank of om te gaan collecteren voor het Leger des Heils.
Bodemloze put als de vraag niet vanuit de markt komt, maar dit soort stimuleringsmaatregelen eens natrekken en kijken of beleid effect heeft, zal @trouw niet doen.Past niet in het narratief en kost te veel tijd. Klakkeloos NGO informatie copy pasten is veel makkelijker.
Excusez moi @trouw "De consumptie van biologische producten zou door de overheid worden gestimuleerd, maar daar is niets van terechtgekomen."
- Actieplan Biologisch €26 milj 2023–2024
- Marktontwikkelingsbudget €50 milj 2025–2029
- Vabiola subsidie, afzet €3,7 mil 2025–2030
HAK in 2024: we gaan 100% bio doen
HAK in 2025: 15% bio is wel haalbaar....
Waar zijn de kranten koppen?
Nee de kranten zijn alleen maar bezig karaktermoord te plegen op een landbouw minister en politieke partij die wel enig verstand heeft vd landbouw praktijk.
Een ochtendcolumn
Het bestuurlijke taalmodel
Ik zat in de auto en luisterde naar een interview met de CEO van de Johan Cruijff Arena. In een sneltreinvaart werd ik meegenomen in een vertrouwd verhaal over de vuurwerkrellen. Welke maatschappelijke ontwikkelingen een rol spelen, hoe het publiek een afspiegeling is van een samenleving die verruwt, dat vuurwerkbommen nu eenmaal vaker voorkomen dan vroeger. En natuurlijk het onvermijdelijke punt dat deze fans geen echte Ajaxfans waren. Ik voelde mijn hoofd langzaam schudden. Niet uit ongeloof, eerder uit vermoeidheid. De woorden kende ik al. De verklaringen ook.
De CEO spande een spier bij mij aan. De spier van ongenoegen. Een reflex die ik de laatste tijd steeds vaker voel wanneer bestuurlijk Nederland het woord neemt. Niet omdat er iets bijzonders wordt gezegd, maar juist omdat alles zo voorspelbaar klinkt. Alsof dezelfde set woorden eindeloos wordt herhaald, ongeacht het onderwerp.
Bestuurders zijn onderling uitwisselbaar geworden. Hun toon, hun vocabulaire, hun aanpak. Altijd hoogopgeleid, taalvaardig, mediatrainbaar. Ze presenteren zich uitstekend. En als je hun teksten ontleedt, vind je telkens hetzelfde pakketje begrippen. Maatschappelijke ontwikkelingen, patronen, signalen, duurzaamheid. Het past overal op, als een sjabloon dat je nooit hoeft te vervangen.
Wat je zelden hoort is iets wat op echte verantwoordelijkheid lijkt. Nooit dat de bewaking niet functioneerde. Nooit dat er jarenlang is weggekeken. Nooit dat iemand zich daadwerkelijk verantwoordelijk voelt. Terwijl het zo evident is dat er bij Ajax al tijden sprake is van mismanagement. Ik heb het zelf, zij het terloops, ooit ervaren. Ruim vijfentwintig jaar geleden liep ik in de rust weg bij Cambuur Ajax. Niet vanwege het spel, maar vanwege de opmerkingen op de tribune die ik hier niet wil herhalen. Het is geen incident, het is een patroon.
Terwijl ik naar de CEO luisterde, moest ik denken aan de discussies over AI en taalmodellen. Over de risico’s, over de valkuilen. We vrezen dat taalmodellen ons gaan overspoelen met gladde, betekenisloze zinnen. Dat we straks niet meer weten wat echt en wat generiek is. Maar misschien leven we al in die werkelijkheid. Misschien hebben we een generatie bestuurders opgeleid die zelf functioneren als taalmodellen. Ze gebruiken dezelfde woorden in wisselende volgorde en noemen dat leiderschap. Alles wat buiten dat formaat valt wordt meteen gereduceerd tot radicaal of extreem.
Die reflex beperkt zich niet tot directies en toezichthouders. Het politieke bestuur werkt inmiddels op dezelfde manier. We verlangen naar nieuw leiderschap maar kiezen telkens weer voor mensen die in het bestaande model passen. Niet omdat ze de meest overtuigende ideeën hebben maar omdat ze het best het vertrouwde register beheersen. De juiste woorden, de correcte intonatie, het jargon dat geruststelt. We selecteren niet op visie maar op taalgevoeligheid binnen een nauwe bandbreedte.
Daarmee ontstaat een kringloop waarin afwijking verdacht wordt. Politici die niet in dat patroon passen worden niet inhoudelijk besproken maar meteen ingedeeld. Wie andere woorden kiest, valt buiten de orde. Wie een ander register inzet, wordt onvoorspelbaar geacht. Niet omdat het idee op zichzelf gevaarlijk is maar omdat het niet voldoet aan de stilzwijgende eisen van het model. Zo raakt de democratie langzaam geformatteerd. Variatie wordt ruis. Ongemak wordt extremiteit.
Het is verleidelijk om daar uitsluitend bestuurders en politici de schuld van te geven maar die reflex is minstens zo cultureel als institutioneel. We zijn gaan geloven dat volwassenheid klinkt als een zorgvuldig samengesteld woordenpakket dat geen rafels kent. Dat echte verandering klinkt als een risico en bekende termen als veiligheid. Misschien luisteren we daarom steeds minder echt. Niet omdat er niets te zeggen valt, maar omdat alles klinkt alsof het al een keer is gezegd.
Gif is gif .Of het nu een synthetische stof is of een stof van natuurlijke oorsprong, dat maakt in de risicobeoordeling wetenschappelijk niets uit. Pure emo-politiek dit. Uiteindelijk is alles chemie. https://t.co/LkL2fxbvQ9
Hoewel vaak denigrerend weggezet als ‘spreekbuis van big-agri’, moet @nrc berichtgeving en verdachtmakingen richting @GRotgers van @STAF27183191 rectificeren. Eerder deze week moest ook het @WaterschapHHNK al bakzeil halen in de dinoterb-affaire. Goed werk. Nog veel te doen!