çeyiz mücahedesi | melda akyol✍🏼
“dedik, diyoruz, diyeceğiz!
makyajsız gelin olur.
bol gelinlik olur.
sâde ev olur.
güzel ahlâk ve kalbe şifâ kitaplar çeyiz olur.
kanaatin tükenmez sermayesi ile bereketli bir zenginlik hâsıl olur.”
https://t.co/n5YRumeLzu
en candan yazdığım yazı, kâh “ne diyor zarifoğlu” diyerek paylaşılıyor, kâh fenomenlerin hesabında beğeni almak için malzeme oluyor.
cânım yazımın harfleri yorgun..
Yumuşak huylu olsun ahmak olsun hiç kimseyle mücadele etme. Çünkü yumuşak huylu olan sana kalbiyle buğzeder; ahmak ise diliyle eziyet verir.
(Dil Belâsı, Gazâlî)
“Başka bir insanın hakikati, onun sana açıkladığı şey değil, açıklayamadığı şeydedir.
Bu yüzden, onu anlamak istersen, söylediğine değil, söylemediğine kulak ver.”
Aştığınız dağlardan bihaber olanlar, düzlükte soluklanışınıza bakıp ne denli çelimsiz olduğunuzu konuşurlar.
İnsanların sizi hangi hâlinizle tanıdığına değil, o hâle gelebilmek için hangi merhalelerden geçtiğinize, verdiğiniz emeğe ve gayrete bakın.
Yolunuz, size özgü.
Aştığınız dağlardan bihaber olanlar, düzlükte soluklanışınıza bakıp ne denli çelimsiz olduğunuzu konuşurlar.
İnsanların sizi hangi hâlinizle tanıdığına değil, o hâle gelebilmek için hangi merhalelerden geçtiğinize bakın.
"Altı kişi vardır ki aşağılanırsa, kendisinden başkasını kınamasın:
- Davet edilmediği sofraya giden.
- İki kişinin konuşmasına izinsiz karışan.
- Ev sahibine kendi evinde emir veren.
- Seviyesini aşan meclise oturan.
- Âlimlerin önüne geçmeye çalışan cahil.
- Kendisine izin verilmeden iki kişinin arasındaki sırra giren."
Tedavi yollarından biri de seyahattir. Bedenin uzaklaştığı her şey, kalpteki tesirini zamanla kaybeder. Bu yüzden yolculuğun başındaki hasret acısına, musibetin ilk anındaki sabırla sabret. Çünkü günler geçtikçe yük hafifler, acı diner.”
Niyetin hayatiyetine dair bir İbn Arabî tavsiyesi: "Daima hayra ve hayırlı işlere niyetli ol. O hayrı işlemeğe muvaffak olamazsan dahi mükafatını görürsün. Yine hatırına gelen bütün şerleri de terk etmeğe azimli ol. Kader galebe eder de o şerri işlersen zararını görmezsin."
“Ben kaybolmanın
erdemlerine inanan birisiyim.
Göz önünden çekilmenin, sessizliğe bürünmenin, dünyayı biraz da bir kovuğa yerleşip oradan seyreylemenin insanı geliştirdiğine inanıyorum..”
•kemal sayar
Olduğun yerden başla. Olmak istediğin, olman gerektiğine inandığın yerden değil. Tam şu an olduğun yerden. Kırgın başla, üzgün başla, yorgun başla. Sadece başla.
Yas, sadece sevdiklerimizi kaybetmekle olmaz.
Bir yaşama biçimini kaybetmek de yastır.
Bir şehri, bir alışkanlığı, rutinlerini kaybetmek de yastır.
Hatta bazen insan; inandığı şeyleri, dünyaya bakışını ve güven duygusunu kaybetmenin yasını tutar." der Kemal Sayar.
Acının içinden geçmeden, dışına çıkılmaz elbet..
Ancak kaçırdığı hayata üzülürken,
bir hayatı daha buna üzülerek harcadığını da hatırlamalı insan.
Öyle ki; hayatı neresinden tutarsan, oradan yeni bir hayat başlar.
Küsmüyorsun, terk etmiyorsun, kötü mukabelede bulunmuyorsun ama hiçbir şey de eskisi gibi olmuyor.
Bu dünyaya ait olmayan bir pasif direniş; Gönül kırgınlığı.
Sınanmamışlığın kibri, sınanmaya en büyük davetiyedir.
İnsan bazen, hiç ıslanmadığı yağmurda ıslananı fütursuzca eleştirir.
Hiç boğuşmadığı fırtınada savrulanı zayıf bilir.
Hiç yürümediği yollarda kaybolanı hakir görür, incitir.
Oysa yarınlar herkes için muamma oluşuyla bilinir.
İnsan, âcizdir; bazen bir tel kopar, yaşamın tüm ahengi çözülüverir.
Had bilmek iyidir.
Çünkü o fütursuzca düşünceler savrulan imtihanlar “henüz” yaşanmadı ve bilinmez, yarın nelere gebedir..
Belki de en büyük yanılgımız;
saadeti imkansızlıklar içinde aramaktır.
Hiçbir şey gönlümüzce gitmedi mi?
Bir kitap satın alır, biraz tabiatla hemhâl olur, sonra da bir kahve içebiliriz.
Kudretimiz neye kâfi ise onu yapalım.
“İnsan kendi mutlu olma imkanını görebilmeli” der Zarifoğlu ve şöyle devam eder:
“mutluluk filmlerin, romanların içinde değil, kendi yaşadığımız basit hayatın içindedir.”
Nereye gidiyoruz sahiden?
Bir avuç insan mı kaldı kitaplardan, sanattan, hikmetli kıssalardan, değerlerden bahseden?
Gündem dediğimiz artık insanı dehşete düşüren, kanını donduran haberlerden ibaret.
Her gün yeni haberlerle karşılaşıyoruz ve hangi birine üzüleceğini şaşıyor insan.
Bir bombardıman gibi yağıyor haberler ve ülkece insanlığımızdan, iyiye olan inancımızdan vuruluyoruz.
Tertemiz evlatlara mı, kadınlara mı, ağaçlara mı, hayvanlara mı, yozlaşmaya mı, fütursuz bir topluma evrilmemize mi, ucuz uygulamaların ahlâki işgâlinin ağzı süt kokan çocuklara varışına mı, hangisine yanalım?..