Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim. İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim içinde senin ve benim ağırlığım benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde, incelik adına, ben geçtim...
Oturup bir gece yarısı, bir adamın bir kadına yazdığı şiir olursun.
O şiir öyle güzel olmuştur ki, içinde ruh bulursun…
Ah o adamlar! İyi ki, aşık olmuşlar.
Ah o kadınlar, aşka ne çok yakışmışlar…
Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat hep böyle değil midir ? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?