Sezen'in de dediği gibi :
"vazgeçilmez olan sen değildin , vazgeçmek istemeyen bendim ."
Ve ekliyor bu saatten sonra bu kalbi durdururum ama sana kırdırmam..
gözlerim parlardı benim ya önüme gelene seni anlatasım gelirdi senden bahsederken öyle mutlu olurdum ki içime bile sığdıramıyordum sana duyduğum sevgiyi. şimdi senden bahsedilse mesela bir yerde sessizce susmalarını bekliyorum bana bir şey sormasınlar diye gözlerine bakıyorum.
Onu hiçbir şeyi yokken sevdim. En kötü günlerinde ona destek oldum ve kendisinin bile nasıl toparlanacağını bilmediği zamanlarda yanında kaldım. Ondan hiçbir zaman lüks şeyler, çiçekler ya da mükemmel bir hayat istemedim. Bana sevgisi, sadakati ve yanlış insanı seçmediğimi bilmenin verdiği huzur yeterdi. Kusurlarını kabul ettim, yaralarını sardım ve hatta onun hayallerine engel olmamak için kendi hayallerimi bile küçülttüm. Ama sonunda, her şeyimi verip karşılığında çok az şey almaktan yorulduğumda, onun hikâyesinde kötü olan kişi ben oldum. Ve o zaman bir şeyi anladım: Bazı insanlar senin onlar için yaptığın her şeyi asla anlatmazlar. Çünkü bunu yaparlarsa sana neler yaşattıklarını da itiraf etmek zorunda kalırlar.
Yeğenim aradı akşam 9da bizim evde buluşalım diyor. Her akşam olduğu gibi bu akşam konu ne dedim. Fizik diyor. Benim bu konuda konuşacak pek bişeyim yok…