پی‌خسته

«من جسمی سه بعدی بودم در میان اجسام دیگر.
کف گودالی هستم که به دست قرن‌ها حفر شده.
دیگر هیچ‌وقت سعی نمی‌کنم بفهمم.»

[پی‌خسته @mh_m_e]

چه بوده‌ایم جز توده‌ای رنج؟ بی‌میل قد کشیده‌ایم و بیهوده. یک عمر در هم لولیده‌ایم و تنیده‌ایم و ناچیز. امید بسته‌ایم و باور کرده‌ایم و هیچ. همه‌اش همین بود. یک حفره‌ی توخالی. گور.

[پی‌خسته @mh_m_e]

@Pochino5 پوکینوی عزیز،
خیلی وقته می‌خونمتون. انسان خوش‌قلب و باهوشی هستین. همیشه از زاویه تازه‌ای به زندگی و دنیا نگاه می‌کنید.
همونجوری که ام‌اس دستمایه شما بود و نه برعکس، از این ماجرا هم به سلامت گذر می‌کنید.
اگر احساس خوبی بهتون می‌ده لطفاً بنویسید. دوست دارم بیشتر ازتون بخونم. 🌿🌿

[پی‌خسته @mh_m_e]

خیلی می‌ترسم که بگم ولی دنیای من بدون تو قشنگ‌تره. بدون شماها. به خودتون بگیرید لطفاً. کاش نبودید. مدتیه به این فکر می‌کنم که من از زندگی بیزار نیستم. من از زندگی با شماها و تحت تأثیر وجود شماها بیزارم. بالاخره چاه یا چاهک؟ هر دو شاید.

[پی‌خسته @mh_m_e]

@artounis چین و چروک‌های روی صورت

[پی‌خسته @mh_m_e]

هیچ‌چیزِ این زندگی خوب پیش نمی‌رود. من هنوز زنده‌ام و غم پاییز به صورتم می‌وزد.

[پی‌خسته @mh_m_e]

رنج نزدیکی، رنج دوری.
غمِ عدم حضور تو، غم حضور تو.
علاج من چیست؟ همیشه پس می‌روم. به پایین کشیده می‌شوم. پست زندگی می‌کنم. کجا ایستاده‌ام؟ کجا می‌روم؟ تا بوده و نبوده. دایره‌ی استضعاف. چرا هیچ‌وقت هیچ‌چیز همین حالا نیست؟

[پی‌خسته @mh_m_e]

من الان حالم خوب نیست؛ شما وعده‌ی محبتِ فردا را می‌دهید. از دنیایتان چیز زیادی نصیبم نشده جز یک‌سری اختلال و ترس، جز خشم و نفرت، کینه و حسرت، اندوه و نگرانی. باری خوب که نگاه می‌کنم انگار جز وحشتم نیفزوده است. بگذریم.

[پی‌خسته @mh_m_e]

من زودرنج شده‌ام. این موضوع را انکار نمی‌کنم، اما آخر آن بیرون را ببینید؛ همه‌چیز چرک و زشت است. شوخی‌ها چرک. حرف‌ها آزاردهنده. رفتارها زننده. روابط بین انسانی تهوع‌آور. آدم‌ها خالی از آداب معاشرت و حتی زندگی. حالم به هم می‌خورد از جز به جز این دنیایی که اینطور شکل گرفته است.

[پی‌خسته @mh_m_e]

@jaankah کاش می‌شد. لکنتم برگشته. لال شده‌م. حناق گرفتم. دق کردم. همه‌چیزو می‌دونستم. همه‌چیزو گفته بودم. نتونستم.

[پی‌خسته @mh_m_e]

وقت این است که بخَزم لابه‌لای واژه‌های کوچک غمناکم. رنجم را با واژه‌ها تزیین کنم. شما بخوانید و ندانید که وقتی می‌گویم سینه‌ام سنگینی می‌کند یعنی چه؛ یا اینکه سَرَم دریای اشک است چه اندوهی در خود دارد. وقت این است که ادای مردن در بیاورم. بی‌اراده.

[پی‌خسته @mh_m_e]

جراحتی تن‌دار شده‌ام، به دور از او. راست می‌گفت؛ خیک ماست نیستم که، جای انگشتِ درد باقی ماند. کاش نادیده مؤمن می‌ماندی. من جراحتم را عریان تو کردم. کاش انگشت در زخمم نمی‌کردی.

[پی‌خسته @mh_m_e]

اینجا هم دیگر چیزی حال من را خوب نمی‌کند. کسی چیز جالبی نمی‌نویسد. آن بیرون که پر از آشغال است. آشغال‌های حرّاف متحرک. هیچ نشانه‌ای از مسئولیت‌پذیری در آدم‌ها دیده نمی‌شود. اگر بتوان آدم نامیدشان. از چشم‌هایشان خودخواهی بیرون می‌زند.

[پی‌خسته @mh_m_e]

دوباره ترسیدم
از عاشق نبودن
از عاشق بودن اما نه عاشق تو
از معشوق بودن اما نه معشوق تو
از دانستن، ندانستن، تظاهر کردن و تظاهر کردن

- کاسکاندو
- ساموئل بکت

[پی‌خسته @mh_m_e]

نوشتم:
«دلم برات تنگ می‌مونه. نمی‌دونم تا کی اما خداحافظ.»
این‌بار پاک نکردم. فرستادم.

[پی‌خسته @mh_m_e]

بله، مزه‌ی خون می‌داد. هم چای‌ام، هم زندگی‌ام.

[پی‌خسته @mh_m_e]

چقدر هیچیم. یک‌سری هنوز این را باور ندارند؛ برای همین تقلا می‌کنند. خیلی ارزشمند نیستیم، بپذیرید.

[پی‌خسته @mh_m_e]

می‌شه با من مهربون باشید؟ لطفاً؟ آخه دیگه نمی‌تونم.

[پی‌خسته @mh_m_e]

بار اول که از تو خداحافظی کردم احساس کردم این زخم کافی نیست. برگشتم تا دوباره وداع کنیم؛ تا زخمم سر باز کند.

[پی‌خسته @mh_m_e]

سَرَم دریاست؛ دریایی از سقف آویزان. هر روز غرق می‌شوم در دریای اشک‌هایم. کاسه‌ی چشم‌ها سنگینی می‌کند. پلک‌ها می‌افتند. تلو تلو می‌خورم. غرق می‌شوم. چشم‌ها را که می‌بندم نبض شقیقه‌ها بیشتر می‌زند. تمام روز نمی‌خواهم به تو فکر کنم؛ شب که می‌شود خوابت را می‌بینم.

[پی‌خسته @mh_m_e]

از وقتی تو نیستی قدم کوتاه‌تر شده است. راه که می‌روم انگار به پایین کشیده می‌شوم، در زمین فرو می‌روم. صندلی مثل چاه است؛ مرا می‌بلعد. روی تخت مثل یک نوزاد به خودم می‌پیچم. مچاله می‌شوم. از دو هفته‌ی پیش دنیا جور دیگری است. دستم به کابینت بالایی نمی‌رسد.

[پی‌خسته @mh_m_e]

من فرار کردم، ترک کردم. اما رنج تمام نشد. رنج همراه آدمی کش می‌آید؛ در لحظات نفوذ می‌کند. یک جایی که نمی‌دانی چرا، چیزی که نمی‌دانی از کجا، گریبانت را می‌گیرد. غم حافظه دارد. خاطره‌ها تندتر از ما می‌دوند. من که اینجا ایستاده‌ام هیچ‌چیز نیستم و زندگی‌ام رشته به رشته نخ‌کش شده.