No, moi drodzy, jutro poniedziałek
Na pocieszenie ruski kuplet XD
Lublu oczeń wodaczku,
mnie s niej charaszo,
Kagda wypju rumaczku,
to choczetsia jeszczo.
S niej wsiegda ja raznaja
— tancuju i paju,
Magu i paskandalit' ja,
jesli pieriepju.
Ech, wodka-wodaczka,
razwiernis', dusza!
Ech, wodka-wodaczka,
nu kak ty charasza!
I puskaj nautra patom gaława balit
— U mienia jest' piwa, ano doktar Ajbalit!
Po polsku:
Bardzo lubię wódeczkę,
dobrze mi z nią jest,
Kiedy wypiję kieliszeczek,
to chce się jeszcze.
Z nią zawsze jestem różna
— tańczę i śpiewam,
Mogę też poskandalić,
jeśli przegnę z piciem.
Ach, wódko-wódeczko,
raduj się, duszo!
Ach, wódko-wódeczko,
jaka ty jesteś dobra!
I niech potem rano boli głowa
— Mam piwo, ono jest jak doktor Ojboli!
PS. kiedyś nie stroniłem, ale od dwóch dekad jestem kompletnym abstynentem. Nie wpadłem na szczęście w alkoholizm, więc zero problemu, nie ciągnie mnie nic a nic. A jak usłyszałem, co to robi z mózgiem, to nie, nie nie...
I żyję XD
@janmarian1174 Poprad ma niewielki zasięg. Z Gromami w teorii do 5,5 km, a z Piorunami do 6,5 km. Ale to z tylnej półsfery. Dla celów z boku jest to jakieś 4-5 km, ale dla szybkich to raczej koło 2,5-3,5 km.
Co powinniśmy robić?
Pierwsza rzecz: obwinianie POLSKIEGO wojska za niezestrzelenie pocisków nie ma sensu. Działaniami dowodziło WIELONARODOWE Centrum Operacji Powietrznych CAOC UE w Uedom w Niemczech. To że jest w Niemczech niewiele znaczy, bo jego dowódcą jest (zgodnie z rotacją stanowisk w NATO) na przemian generał z Niemiec lub z Belgii. Zastępcą jest aktualnie polski generał, któremu nie raz i nie dwa, pod nieobecność dowódcy co się zdarza często, dowodzi obroną powietrzną Niemiec czy Beneluxu tudzież Danii, no i oczywiście Państw Bałtyckich, Polski, Czech, Słowacji.
To tu zapadała decyzja na podstawie POKOJOWYCH procedur NATO opartych na PRAWIE MIĘDZYNARODOWYM. Sposób przechwycenia naruszyciela określa Załącznik 2 do Konwencji Chicagowskiej ICAO. To prawo nie jest do końca jasne, ale z niego wynika obowiązek wizualnej (wzrokowej lub przez kamerę tele- czy termowizyjną) identyfikacji celu przed zestrzeleniem.
Dopóki obiekt nie zostanie rozpoznany, traktuje się go z domniemaniem, że może być statkiem cywilnym (lub sojuszniczym z awarią łączności). Dlatego w pierwszej fazie dyżurna para myśliwców podlatuje do celu i stosuje procedury przechwycenia zgodne z Załącznikiem 2 do Konwencji Chicagowskiej (nawiązanie kontaktu wzrokowego, próba wywołania na częstotliwości awaryjnej 121,5 MHz, dawanie znaków skrzydłami).
Oczywiście Konwencja Chicagowska NIE DOTYCZY obiektów wojskowych, a wyłącznie cywilnych statków powietrznych (naruszycieli). Wykorzystując to, w NARODOWYM systemie Polski znieśliśmy wymóg wzrokowej identyfikacji jeśli uważamy że mamy do czynienia z obiektem wojskowym (pocisk, dron). Ale taki rozkaz może wydać POLSKIE CENTRUM OPERACJI POWIETRZNEJ z Pyr pod Warszawą (dziś w Warszawie) POLSKIM MYŚLIWCOM.
A tu dowództwo było NATO (wielonarodowe), a myśliwce które przechwyciły Ch-101 - szwedzkie (JAS 39 Gripen).
Naziemna OPL
Zasięg systemu Patriot przy posiadanych rakietach PAC-3 MSE do zwalczania rakiet balistycznych (wtórnie - samolotów, aparatów bezpilotowych, pocisków manewrujących, czyli takich jak wleciały) ma do celów aerodynamicznych zasięg 120 km, ale na małej wysokości nie więcej niż 40 km. Jedyny dywizjon (dwie baterie) zajmuje się intensywnym szkoleniem personelu własnego oraz dla kolejnych trzech dywizjonów, jakie są w trakcie dostaw. Zamówione rakiety GEM PAC-2 do niszczenia celów aerodynamicznych (wtórnie - rakiet balistycznych) mają dopiero być dostarczone. Mają zasięg 160 km, ale znów - do celów na bardzo małych wysokościach nie więcej niż 40 km.
Patriot PAC-3 (w tym wypadku to nazwa całego systemu, a nie pocisku) obecnie pozostaje w rezerwie do obrony Warszawy. Rzeszowa (Jesionka) broni 802. Dywizjon Sił Powietrznych Holandii, a od 1 stycznia 2027 r. będzie to jednostka francuska na ekwiwalentnym systemie SAMP/T z rakietami Aster 30.
Jak system o zasięgu 40 km dla celów na bardzo małej wysokości (120 km na średniej i dużej) stojący najczęściej (okresowo rozstawiany) w rejonie Warszawy ma zestrzelić pocisk za Zamościem? Albo nad Sanem??
Ponadto wciąż mamy przestarzały system S-125 Newa-SC w pięciu kolejnych dywizjonach (Olszewnica Stara k. Legionowa, Mrzeżyno nad morzem, Skwierzyna, Gdynia, Bytom). Ich zasięg zwalczania celów na bardzo małych wysokościach to 15-20 km (24 km zasięg na średnich i dużych wysokościach). Część z nich ma być wymienione na już zamówione systemy Patriot, a część na system średniego zasięgu Narew (zasięg na bardzo małej wysokości ok. 30 km, na średniej i dużej - 45-50 km). Też zamówione, ale po wymienia potrzebne będzie 6-9 miesięcy na przeszkolenie obsług i personelu technicznego do osiągnięcia gotowości bojowej.
W Wojskach lądowych mamy cztery pułki ze starymi systemami Kub i Osa (zasięg na b. małej wysokości, odpowiednio 15 km i 10 km, całkowity 25 km i 10 km), a w dwóch pułkach do uzbrojenia weszła pierwsza i druga bateria systemu przejściowego Mała Narew (zasięg na małej wysokości ok. 20-25 km, całkowity ok. 25 km).
A teraz narysujcie sobie kółka z tymi zasięgami i rozstawcie wzdłuż granicy tylko z Ukrainą: pięć Newa-SC (przy nakładaniu się stref jakieś 120 km linii), dwie Mała Narew (kolejne 50 km linii) i trzy Kuby (następne 60 km linii). Mamy łączne pokrycie 230 km, a granica z Ukrainą ma długość 280 km w linii prostej, czyli wciąż brakuje nam 50 km. Ale to jeszcze nic - to nie uwzględnia stref zakrycia z powodu pagórkowatego terenu, a ponadto dla celów o dużej prędkości zasięg boczny (tzw. parametr kursowy) zestawów maleje, powstają dziury.
Ustawienie całości OPL wzdłuż granicy po to, by żołnierze zamiast się szkolić, konserwować sprzęt, brać udział w ćwiczeniach własnych i współdziałania z innymi wojskami, będą w nosie dłubać i łazić po okolicy z nudów by jeden czy dwa z nich RAZ NA ROK ostrzelał jakiś obiekt.
PEŁNY IDIOTYZM. MIMO WSZYSTKO NIE JESTEŚMY W STANIE WOJNY.
Zestrzeliwać cele nad zachodnią Ukrainą!
No dobra. To oddzielny temat. Ale mam dla Was tylko jeden, jedyny czynnik. OBRONĄ POWIETRZNĄ NAD DANYM TERYTORIUM DOWODZI JEDEN DOWÓDCA, JEDEN OŚRODEK. Nie ma możliwości strzelania do różnych obiektów (pocisków, dronów, ukraińskich myśliwców i ukraińskich śmigłowców polujących na wolniejsze drony) BEZ KOORDYNACJI, za to może odpowiadać JEDEN OŚRODEK.
Dlatego chcę Wam powiedzieć jedno: ostrzeliwanie obiektów nad zachodnią Ukrainą będzie wymagało jednego z dwóch:
- oddania naszych środków strzelających nad terenem Ukrainy pod ukraińskie dowództwo;
- przejęcie dowództwa nad ukraińskimi środkami nad terenem zachodniej Ukrainy przez NATO.
Pomijając już kwestie nieuregulowanej odpowiedzialności w układzie NATO-NIE NATO (np. za powstałe przypadkowe szkody na ziemi, a takie powstają na okrągło na wojnie), to zarówno oddanie naszych środków pod dowództwo ukraińskie, jak i własne dowodzenie siłami ukraińskimi operującymi w zachodniej Ukrainie JEST EWIDENTNYM WŁĄCZENIEM SIĘ DO WOJNY.
CHCECIE TEGO? No OK., rozumiem. Palicie się do walki, ja to jestem w stanie zrozumieć. W sumie wojna jest git, nie?
Aaa, po zastanowieniu jednak nie chcecie. No to pogodźcie się z tym że NIE ZESTRZELIWUJĄC OBIEKTÓW NAD UKRAINĄ, potrzebujemy co najmniej PIĘCIU MINUT (jak Turcy w przypadku Su-24M którego ostrzelano po PONAD PIĘCIU MINUTACH OD WYDANIA ROZKAZU i PÓŁ GODZINIE OD ROZPOCZĘCIA AKCJI, po 17 sekundach KOLEJNEGO w ciągu pięciu minut wtargnięcia w ich przestrzeń powietrzną) na zestrzelenie obiektów.
PRZY WSPARCIU SOJUSZNIKÓW, tak by można było przy granicy ustawić co najmniej dwie pary dyżurne, które potrzebują czasu na ustawienie się w strefie możliwych ataków, czasem nawet do 4-5 minut właśnie, przy jednej parze może się do wydłużyć do ok. 8 minut.
Jak rozwiążemy z sojusznikami kwestie strzelania w Polsce bez Visual ID, co TRZEBA PILNIE ZROBIĆ.
Na zdjęciach:
wyrzutnia Patriot, wyrzutnia Mała Narew, polski myśliwiec wielozadaniowy F-16 "Jastrząb", polski "Fafik" FA-50, który niedawno też wszedł w dyżury (ale bez możliwości strzelania BVR na kursie kolizyjnym, bo to jeszcze nie docelowy FA-50PL).
Wszystkie fot. Michał Fiszer
Jeśli uważacie, że warto, żebym poświęcał dla Was czas, to możecie mi zafundować kawę, która pomaga mi odkładać na bardzo ważną rzecz, dla jednej z najważniejszych osób w moim życiu. Ja w moim skromnym życiu w jego późnej fazie, wiele nie potrzebuję. https://t.co/pPHnCSlfpS
@EustachyMotyka2 Dziękuję wszystkim :) Staram się pisać obiektywnie.
Chociaż jako były wojskowy nie ukrywam, że mam sentyment i zrozumienie dla kolegów w służbie.
Niemniej jednak jak mi się coś nie podoba, to też piszę.
@Krzyszt97283479 Nie mamy wciąż tego za dużo. Lublin aktualnie ma osłonę 37. Dywizjonu Patriotów. Warszawa tylko S-125 Newa-SC chwilowo, a holenderski Patriot na Jasionce
I tyle póki co. Czekamy na dostawy kolejnych systemów, umowy podpisane
@DawidPLPLPL Nie zgodzę się z Panem. Powinniśmy bronić kraju. Niech się Pan nie obawia Rosji, nie ma się czego bać. Nie ma co się bać wspierać Ukrainę, która im spuszcza zdrowy wpierdol.
I my też nie mamy się czego bać, odwagi!
SW-4 - użycie w lotnictwie wojskowym - zanim je wprowadzono
W Polsce szkolenie na śmigłowce podjęto, jak tylko lotnictwo wojskowe otrzymało statki powietrzne tego typu. Pierwsze zamówione śmigłowce SM-1 (Mi-1) w maju 1957 r. dostarczono do 2. Mieszanej Eskadry Szkolnej Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 w Dęblinie, Tutaj w drugiej połowie 1957 r. podjęto pierwsze w Polsce zorganizowane szkolenie na śmigłowcach. Początkowo w eskadrze utworzono klucz śmigłowców, w którym realizowano szkolenie pilotów. W pierwszym okresie — oficerów pilotów samolotowych, którzy mieli zasilić jednostki śmigłowcowe. Dopiero w następnej kolejności przystąpiono do szkolenia podchorążych, kandydatów na oficerów, którzy mieli zasilić jednostki śmigłowcowe.
W pierwszym okresie szkolenia program nauczania pilotażu śmigłowcowego dopiero się kształtował. Początkowo wzorowano go na programie szkolenia samolotowego. W tym czasie proces szkolenia wspomagali piloci doświadczalni z WSK „PZL-Świdnik”, którzy wyszkolili pierwszych polskich wojskowych pilotów śmigłowcowych, a ci następnie otrzymali uprawnienia instruktorskie na tego typu statkach powietrznych. W maju 1957 r. wojsko otrzymało trzy śmigłowce SM-1: jeden skierowano do 2. Mieszanej Eskadry Szkolnej w Dęblinie, a pozostałe na warszawskie Okęcie - po jednym egzemplarzu do 36. Specjalnego Pułku Lotniczego i do 27. Eskadry Lotnictwa Sanitarnego. W tym czasie dopiero ustalano zakres zastosowania śmigłowców w wojsku. Pierwszymi zadaniami była ewakuacja rannych z pola walki i działania łącznikowo-dyspozycyjne.
Właśnie ze względu na zadania łącznikowo-dyspozycyjne pierwszy śmigłowiec trafił do 36. Specjalnego Pułku Lotniczego, gdzie wkrótce miały go uzupełnić kolejne. W czasie pokoju miały one transportować dowódców najwyższych szczebli na lądowiska na poligonach, w rejonach ćwiczeń wojsk, ale miały też dać władzom państwowym i wojskowym szybki środek komunikacji, pozwalający na lądowanie w wielu dotychczas niedostępnych dla statków powietrznych miejscach. 27. Eskadrę Lotnictwa Sanitarnego sformowano w 1955 r. Początkowo jednostka otrzymała samoloty C55-13 (S-13). W maju 1957 r. na jej stan wpisano pierwszego SM-1, gdzie na miejscu szkolenie na nim prowadzili radzieccy piloci
śmigłowców wspierający wdrożenie SM-1 (wcześniej przeszkolili oni pilotów z zakładu w Świdniku). Wkrótce jednak szkolenie śmigłowcowe zostało przejęte przez Polaków, a stopniowo, od końca lat 50. skoncentrowano je w Oficerskiej Szkole Lotniczej nr 4 w Dęblinie. W 1958 r. 27. Eskadra Lotnictwa Sanitarnego została wyposażona w kolejne śmigłowce SM-1, w tym nowe sanitarne SM-1S. W latach 1958-1961 eskadra na czas szkolenia przemieszczała się na lotnisko trawiaste pod Przasnyszem, gdzie loty wolno latających śmigłowców po kręgu, wykonywane w ramach szkolenia, nie przeszkadzały w ruchu lotniczym na międzynarodowym lotnisku komunikacyjnym na Okęciu.
W końcu w 1961 r. 27. Eskadrę Lotnictwa Sanitarnego na stałe przebazowano do Przasnysza, gdzie dodatkowo jednostka otrzymała samoloty Jak-12 i funkcjonowała przez kolejne dwa lata.
Dalsze dostawy SM-1 w 1958 r. były prowadzone do 2. Mieszanej Eskadry Szkolnej w Dęblinie, gdzie funkcjonujący tu szkolny klucz śmigłowców wreszcie zyskał kolejne statki powietrzne tego typu, a także do 36. Specjalnego Pułku Lotniczego. Chwilowo zapotrzebowanie na szkolenie pilotów śmigłowcowych nie było duże, nadal przeszkalano głównie pilotów samolotowych, którzy przesiadali się na śmigłowce.
W 1958 r. 2. Mieszaną Eskadrę Szkolną przeformowano w 23. Eskadrę Szkolenia Nawigatorów i Strzelców Pokładowych Radiotelegrafistów Oficerskiej Szkoły Lotniczej. Nadal był w niej klucz śmigłowców, w którym jeszcze w tym samym roku zorganizowano szkolenie instruktorów, w ramach przygotowania się do podj��cia regularnego szkolenia śmigłowcowego na potrzeby Wojska Polskiego. Szkolenie na potrzeby innych jednostek uruchomiono w 1959 r., stopniowo zwiększając jego intensywność. Jednocześnie techniczne szkolenie mechaników i techników śmigłowcowych podjęto w ówczesnej, dziś już nieistniejącej, Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu.
W drugiej połowie 1959 r. śmigłowce SM-1 trafiły do: 10. Eskadry Lotnictwa Łącznikowego w Bydgoszczy obsługującej Pomorski Okręg Wojskowy, 11. Eskadry Lotnictwa Łącznikowego we Wrocławiu wykonującej loty na rzecz Śląskiego Okręgu Wojskowego oraz do 17. Eskadry Lotniczej Dowództwa Lotnictwa Operacyjnego w Poznaniu (lotnisko Poznań-Ławica).
Każda z tych eskadr była wyposażona głównie w samoloty i miała jedynie klucz śmigłowców służący dowódcom obsługiwanych związków operacyjnych do celów łącznikowych i dyspozycyjnych. W 1960 r. zmieniono nazwę dęblińskiej eskadry na 23. Eskadrę Szkolną Oficerskiej Szkoły Lotniczej. W tym okresie w eskadrze były już dwa klucze śmigłowców SM-1 i na kolejnych siedem lat była to jedyna jednostka wyspecjalizowana w śmigłowcowym szkoleniu lotniczym.
23. Eskadra Szkolna (od 1968r. - 23. Lotnicza Eskadra Szkolna) zaczęła prowadzić coraz bardziej intensywne szkolenie na dęblińskim lotnisku, podejmując w tym okresie, po raz pierwszy, szkolenie podchorążych, którzy po podstawowym kursie samolotowym byli skierowani na dalsze szkolenie śmigłowcowe.
Od 1963 r. kończyli oni trzyletnią Oficerską Szkołę Lotniczą w Dęblinie jako piloci śmigłowcowi, trafiając do kolejnych tworzonych jednostek śmigłowcowych.
W maju 1963 r. w Radzyniu Podlaskim na bazie 27. Eskadry Lotnictwa Sanitarnego, 4. Eskadry Sanitarnej 36. Specjalnego Pułku Lotniczego oraz elementów rozformowanego w Przasnyszu 52. Lotniczego Pułku Szkolnego podjęto formowanie 47, Pułku Lotnictwa Sanitarnego, który po utworzeniu trafił do Modlina. Pułk ten był wyposażony w samoloty Jak-12, śmigłowce SM-1S i SM-2 w wersji sanitarnej oraz śmigłowce Mi-4 przekazane tu z 36. Specjalnego Pułku Lotniczego. Do tej jednostki jeszcze wrócimy, w późniejszych latach bowiem odegrała ona istotną rolę w szkoleniu
pilotów śmigłowców dla polskiego lotnictwa wojskowego. W drugiej połowie lat 60. utworzono kolejne jednostki śmigłowcowe, wprowadzono do eksploatacji śmigłowce turbinowe Mi-2 i Mi-8.
Ta coraz bardziej rozwijająca się wiropłatowa armada wymagała dodatkowego personelu latającego i inżynieryjno-lotniczego. W odpowiedzi na to zapotrzebowanie w 1970 r. utworzono drugą Techniczną Szkołę Wojsk Lotniczych w Oleśnicy, która przejęta szkolenie techników na potrzeby lotnictwa naddźwiękowego, natomiast w TSWL w Zamościu powiększono roczniki szkolone na potrzeby lotnictwa śmigłowcowego. Przełomem w szkoleniu śmigłowcowym w Polsce był 1974 r., kiedy to w końcu postanowiono kompleksowo uporządkować szkolenie pilot��w śmigłowców wobec napływu licznych nowych wiropłatów, których intensywne dostawy wówczas prowadzono. Śmigłowce Mi-2 dostarczono https://t.co/LLcxjx4Jv8. do 47. Pułku Lotnictwa Sanitarnego, który wobec przejęcia zadań ewakuacji medycznej przez utworzone dwa pułki
lotnictwa wojsk lądowych — 49. Pułk LWL w Pruszczu Gdańskim i 56. Pułk LWL w Inowrocławiu - stopniowo zaczął tracić rację bytu. Przeformowanie tej jednostki w 47. Szkolny Pułk Śmigłowców prowadzono w okresie luty-czerwiec 1974 r. Jednostka przekazała innym użytkownikom posiadane samoloty Jak-12 i An-2 oraz śmigłowce Mi-4, a zachowała Mi-2, SM-1 i SM-2.
W tym czasie lotnictwo śmigłowcowe w Polsce składało się z 49. Pułku Lotnictwa Wojsk Lądowych w Pruszczu Gdańskim (Pomorski OW), 56. Pułku Lotnictwa Wojsk Lądowych w Inowrocławiu (Śląski OW), 37. Pułku Śmigłowców Transportowych w Łęczycy oraz 47. Szkolnego Pułku Śmigłowców w Modlinie. W pełni wyposażona w śmigłowce była także 28. Eskadra Śmigłowców Ratowniczych i Zwalczania Okrętów Podwodnych w Darłowie, większościowy udział śmigłowców (obok eskadry samolotów transportowych An-2) miał także 103. Pułk Lotniczy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z warszawskiego lotniska Babice.
Eskadrę śmigłowców miał także na stanie 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego z warszawskiego Okęcia. Ponadto pojedyncze klucze śmigłowców występowały w 17. Eskadrze Lotniczej Dowództwa Wojsk Lotniczych z poznańskiej Ławicy, 42. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego z Bemowa (1. Korpus Obrony Powietrznej Kraju), 43. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego z Bydgoszczy (2. Korpus Obrony Powietrznej Kraju), 44. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-łącznikowego z Wrocławia (3. Korpus Obrony Powietrznej Kraju), 45. Lotniczej Eskadrze Doświadczalnej z Modlina, 49. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego z Malborka (4. Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego), 47. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego z Piły (2. Dywizja Lotnictwa Szturmowo-Rozpoznawczego), 48. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego ze Świdwina (3. Dywizja Lotnictwa Szturmowo-Rozpoznawczego), 18. Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego z Gdyni-Babich Dołów (marynarka wojenna). Obok nich istniały cztery samodzielne klucze śmigłowców przy brygadach rakiet operacyjno-taktycznych: 1. kś — 32. Brygada Artylerii w Orzyszu Warszawski Okręg Wojskowy, jednostka szkolna), 2. kś — 18. Brygada Artylerii w Bolesławcu (Śląski Okręg Wojskowy), 3. kś — 2. Brygada Artylerii w Choszcznie, Pomorski Okręg Wojskowy) i 4. kś — 3. Brygada Artylerii w Biedrusku (jednostka centralnego podporządkowania).
Łącznie w polskim lotnictwie wojskowym było ok. 400 śmigłowców różnych klas i typów, w tym coraz większa liczba Mi-2, których produkcję na podstawie radzieckiej licencji uruchomiono w zakładach WSK „PZL-Świdnik” po zakończeniu wytwarzania śmigłowców SM-1 i SM-2 z napędem tłokowym.
W 1975 r. po sformowaniu i przygotowaniu do nowych zadań personelu w 47. Szkolnym Pułku Śmigłowców podjęto szkolenie dla polskiego lotnictwa wojskowego pilotów śmigłowcowych. Prowadzono je według programu obliczonego na dwa lata, obejmującego szkolenie podstawowe i szkolenie zaawansowane.
Od razu przyjęto zasadę, że pilotów od początku do końca szkoli się na jednym typie śmigłowca: SM-1, SM-2 lub Mi-2. Jednocześnie absolwentów po kursie na Mi-2 w pierwszej kolejności kierowano do jednostek wyposażonych w Mi-8 (później także Mi-14, Mi-17 i Mi-24), natomiast absolwenci szkolący się na SM-1 lub SM-2 trafiali głównie do jednostek dysponujących Mi-2.
W listopadzie 1977 r. 47. Szkolny Pułk Śmigłowców przeniesiono z Modlina do Nowego Miasta nad Pilicą, które właśnie opuścił 61. Lotniczy Pułk Szkolno-Bojowy, przebazowany z kolei na lotnisko Biała Podlaska. W nowym miejscu w 1978 r. program szkolenia wydłużono do trzech lat (dla kursu prowadzonego dla podchorążych Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej), utrzymując kurs dwuletni dla kadetów Szkoły Chorążych Lotnictwa w Dęblinie (3. Szkołę Chorążych Lotnictwa utworzono w 1970 r., w ramach reformy szkolnictwa wojskowego w Polsce, kiedy to istniejące szkoły oficerskie przeformowano w czteroletnie wyższe o charakterze wyższej uczelni zawodowej).
Ponieważ absolwenci opuszczający Szkołę Chorążych Lotnictwa w stopniu młodszego chorążego mieli niższy stopień wyszkolenia od absolwentów podporuczników (Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza), to w docelowej jednostce dłużej latali oni z prawego fotela jako drugi pilot, oficer zaś szybciej obejmował stanowisko dowódcy załogi, pierwszego pilota. W tym czasie bowiem, w odróżnieniu od SM-1, SM-2 i Mi-2, w składzie załóg śmigłowców Mi-4, Mi-8, Mi-14, Mi-24 (a później także Mi-17 i W-3 Sokół) znajdowało się dwóch pilotów i technik pokładowy. Fakt zwiększenia liczby pilotów w składzie jednej załogi (z jednego do dwóch) także wymusił przyspieszenie procesu szkolenia przyszłych pilotów śmigłowców, choć nadal jednostki śmigłowcowe były także zasilane doświadczonymi pilotami, „spisanymi” z odrzutowych samolotów
bojowych ze względu na stan zdrowia, którzy dalej mogli się sprawdzać w roli pilotów śmigłowcowych.
Do 1979 r. wycofano ze służby wszystkie SM-2, a do 1984 r. — SM-1 (w tym samym roku zakończono użytkowanie Mi-4, tym samym dobiegła końca służba pierwszej generacji śmigłowców polskiego lotnictwa wojskowego z napędem tłokowym). Od 1984 r. całe szkolenie w 47. Szkolnym Pułku Śmigłowców w Nowym Mieście nad Pilicą prowadzono już wyłącznie na śmigłowcach turbinowych Mi-2. W 1993 r. zaczęły się dostawy śmigłowców W-3 Sokół dla Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (powstałych w 1990 r. z połączenia Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju), które początkowo w większości skierowano do tej właśnie jednostki. Od 1995 r., po wyszkoleniu instruktorów-pilotów pułk ponownie zaczął prowadzić kursy szkolne na dwóch typach — Mi-2 i W-3 Sokół.
Te ostatnie były jednak dość duże oraz ciężkie i z tego powodu trudne w pilotażu dla początkującego ucznia, a ponadto nieekonomiczne. Dlatego już w drugiej połowie lat 90. wojsko zaczęło rozglądać się za następcą dla tego śmigłowca w systemie szkolenia lotniczego. Z uwagą obserwowano projektowanie, budowę i badania wielozadaniowego śmigłowca lekkiego SW-4 prowadzone w PZL-Świdnik, czekając tylko na jego dopracowanie oraz na certyfikowanie typu. We wrześniu 1999 r. podjęto decyzję, by w ramach reorganizacji polskiego lotnictwa wojskowego https://t.co/LLcxjx4Jv8. rozformować 47. Szkolny Pułk Śmigłowców. W 2000 r. trwał proces przekształcania jednostki w 3. Ośrodek Szkolenia Lotniczego, który wraz z nowo utworzoną 3. Komendą Lotniska został przeniesiony w 2000 r. do Białej Podlaskiej. Tutaj trafiły śmigłowce W-3 Sokół oraz Mi-2 z dawnego pułku z Nowego Miasta nad Pilicą. Jednakże ośrodek funkcjonował tylko do końca 2002 r., a następnie został rozformowany.
W tym czasie lotnictwo śmigłowcowe zostało w znacznym stopniu zmniejszone. Oba pułki śmigłowców bojowych (dawne pułki lotnictwa wojsk lądowych) zredukowano do stanu czterech eskadr śmigłowców w każdym. Rozformowano wszystkie klucze śmigłowców brygad rakiet operacyjno-taktycznych i eskadry lotnictwa transportowo-łącznikowego, tworząc tylko dwie takie jednostki — 2. Eskadrę Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego w Bydgoszczy i 3. Eskadrę Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego we Wrocławiu. Każda z nich miała też klucz śmigłowców oraz Lotniczą Grupę Poszukiwawczo-Ratowniczą. Te ostatnie zostały wyposażone w 2003 r. w śmigłowce W-3 Sokół z rozformowanego 3. Ośrodka Szkolenia Lotniczego.
Ponieważ plan sformowania w 1995 r. trzypułkowej 25. Dywizji Kawalerii Powietrznej z dowództwem w Łodzi rozbił się o braki sprzętowe i trudności finansowe, w 1999 r. utworzono 25. Brygadę Kawalerii Powietrznej z dowództwem w Tomaszowie Mazowieckim. Miała ona w składzie dwa bataliony piechoty desantowej oraz dwa
dywizjony lotnicze. 37. Dywizjon Lotniczy w Leźnicy Wielkiej (dawny 1. Dywizjon Lotniczy) powstał na bazie rozformowanego 37. Pułku Śmigłowców Transportowych ze stanem zmniejszonym do dwóch eskadr śmigłowców Mi-8 i Mi-17. Na Nowym Glinniku zaś, na bazie sformowanego tu 7. Dywizjonu Lotniczego, powstał 66. Dywizjon Lotniczy (później znów 7.) z dwoma eskadrami śmigłowców W-3 Sokół. Dywizjon otrzymał maszyny fabrycznie nowe, a także wycofane z 3. Ośrodka Szkolenia Lotniczego.
Znaczne redukcje dokonane w lotnictwie śmigłowcowym sprawiły, że zapotrzebowanie na szkolenie kolejnych pilotów drastycznie spadło. Dwie eskadry śmigłowców wyposażone w całości w Mi-2
trafiły do 1. Ośrodka Szkolenia Lotniczego w Dęblinie, gdzie dołączyły do dwóch eskadr na odrzutowych samolotach szkolno-treningowych TS-11 Iskra oraz jednej eskadry na samolotach transportowych An-2 i M-28 Bryza, którą następnie przeniesiono do Radomia, gdzie z kolei stacjonowały dwie eskadry na turbośmigłowych samolotach szkolno-treningowych PZL-130 Orlik.
Szkolenie na Mi-2, na których coraz częściej występowały różnego rodzaju usterki w miarę upływu lat i rosnącego zużycia, pozostało w Dęblinie, w 1. Ośrodku Szkolenia Lotniczego. W tym czasie wojsko prowadziło coraz intensywniejsze starania o pozyskanie śmigłowców szkolnych nowego pokolenia, które byłyby bardziej ekonomiczne. W listopadzie 2003 r. w celu sprawdzenia zamówiono dwa pierwsze SW-4. Miały one być poddane intensywnym próbom wojskowym, które przeprowadzono w okresie od końca 2004 r. do połowy 2006 r. W próbach uczestniczyli przedstawiciele 1. Ośrodka Szkolenia Lotniczego, Dowództwa Sił Powietrznych, 43. Rejonowego Przedstawicielstwa Wojskowego ze Świdnika oraz Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych.
Po próbach nakazano dokonanie w SW-4 zmian obejmujących głównie zdublowanie niektórych wskaźników na tablicy przyrządów oraz instalację wyposażenia zgodnego z wymaganiami Sił Powietrznych. W wyniku wspomnianych zmian masa śmigłowca w wersji wojskowej 66 zwiększyła się w stosunku do wersji cywilnej 60 o ok. 80 kg.
Na zdjęciach
SM-1 i SM-2 w Muzeum w Drzonowie oraz Mi-2 w 41. Bazie Lotnictwa Szkolnego w Dęblinie, 2012 r.
Fot. Michał Fiszer
Jeśli uważacie, że warto, żebym poświęcał dla Was czas, to możecie mi zafundować kawę, która pomaga mi odkładać na bardzo ważną rzecz, dla jednej z najważniejszych osób w moim życiu. Ja w moim skromnym życiu w jego późnej fazie, wiele nie potrzebuję. https://t.co/pPHnCSlfpS
@tabulla_rassa Bez przesady, zestrzelili niemal 500 środków napadu powietrznego, a ponad 150 przepuścili, poza tymi trzema pozostałe z tych niemal 150 coś rozwaliły na Ukrainie...
@WojowniczyW@FromTheEE Na szczęście nie. Bo NATO ma świadomość, że walczy albo rękoma Ukraińców, albo własnymi.
Ale wszystkie te misje NIE BIORĄ BEZPOŚREDNIEGO UDZIAŁU W WOJNIE.
Dlatego można ściemniać.
@WojowniczyW Nie.
Wystarczy podpis prezydenta na dekrecie o stanie wojny. 5 minut. Ze sprawdzeniem, czy długopis pisze.
I mamy w dupie pokojowe procedury. OD RAZU.
Dowodzenie przejmuje DORSZ po 7 minutach i tylko formalne noty dypl. spływają w ciągu dnia, czyje siły możemy wykorzystać.
@FromTheEE@WojowniczyW Ukraina została zaopatrzona przez całą Europę, a wcześniej też przez USA (za Bidena). Zmobilizowała ludzi do mobilnych zespołów OPL, w całym systemie służy dziesiątki tysięcy rezerwistów. Ma to wszystko rozstawione na pozycjach
Nie jeżdżą na poligony by się szkolić.