Nog even over dat Coronafonds, NexGenEU.
In 2020 leende de EU voor het eerst gezamenlijk 750 miljard euro op de kapitaalmarkt. Historisch, zei Von der Leyen.
Wat er niet bij werd verteld: hoe en wanneer we dat terugbetalen, dat werd vijf jaar lang vooruitgeschoven.
Bij de lancering rekende hoogleraar Harald Benink het voor de @NOS voor: zo'n 330 miljoen euro per jaar voor Nederland. Klein bedrag en geruststellend verhaal. Wobke @Minister_FIN ging akkoord.
Vijf jaar later ziet het er anders uit. De EU-brede rentekosten voor 2026 alleen al: 8 miljard euro, ruim boven het begrote budget van 3,7 miljard. Nederland betaalt als grote bni-betaler flink mee.
En het fonds zit muurvast in binnenlands beleid. Om aanspraak te maken op de eerste tranche moest Nederland zijn pensioenstelsel hervormen, een expliciete voorwaarde volgens de Europese Commissie zelf. En toen de Tweede Kamer de nationale CO2-heffing voor de industrie wilde afschaffen, kon dat niet. Waarom niet? Omdat een tariefverlaging van meer dan 5 procent ten opzichte van het beloofde tarief een korting op de EU-subsidie oplevert, tot 600 miljoen euro per gemiste mijlpaal. Een Kamermeerderheid wilde iets veranderen aan onze eigen belastingen, en kon het niet, vanwege een fonds waar we zelf ook nog voor betalen.
En nu dus weer: de hoogste belasting op gas van de EU mag niet omlaag. Want anders missen we weer 600 miljoen Euro.
Wat krijgt Nederland ervoor terug? Maximaal 5,4 miljard aan subsidies, een fractie van wat Spanje (79,9 miljard € subsidie + 83,2 miljard € leningen) en Italië (71,8 miljard € + 122,6 miljard (!) € leningen) ontvangen.
De terugbetaling van het schenkingsdeel loopt tot 2058 en zit tot 2028 verstopt in de gewone EU-afdracht.
Nederland stopt er op deze manier misschien wel 50 miljard erin, minder dan 6 miljard eruit, en over eigen belastingbeleid hebben we minder te zeggen dan gedacht.
Dit is chantage, en de Nederlandse burgers weten dat ze snoeihad worden opgelicht door Brussel.
Bronnen: Miljoenennota 2026, Europese Commissie (2022, 2024), PwC Belastingplan 2026-analyse, Kamerstukken CO2-heffing industrie.
Er was een tijd dat sparen gold als verstandig.
Dat je iets opzij zette voor later. Voor tegenvallers. Voor onderhoud aan je huis. Voor je pensioen. Voor je kinderen misschien.
Tegenwoordig lijkt de overheid vooral te denken:
mooi, daar kunnen we nóg een keer belasting op heffen.
Je werkt jarenlang. Iedere maand verdwijnt bijna de helft van je salaris richting Belastingdienst. Van wat overblijft spaar je een beetje. Je krijgt een bonus: belast. Je erft wat van je ouders: belast. Dat spaargeld groeit langzaam aan. Inflatie tikt door, maar ondertussen betaal je belasting over je vermogen.
Na tien jaar besluit je verstandig te investeren in je woning. Geen Lamborghini. Geen exotische constructie via een belastingparadijs. Gewoon een aanbouw omdat het gezin groeit. Een nieuwe keuken omdat de oude versleten is. Daarnaast onderhoud je het huis en doe je aan verduurzaming door te investeren in zonnepanelen en een warmtepomp. Netjes. Verantwoord.
Allemaal betaald van geld waar al belasting over betaald is.
Tien jaar later verkoop je je huis. De buurt is populairder geworden, huizenprijzen zijn gestegen, mede dankzij schaarste waar de overheid zelf jarenlang beleid op voerde. En daar is hij ineens: de overwaarde.
En dan begint het politieke morele vingertje.
Want inmiddels discussiëren we in Nederland openlijk over belasting op vermogensaanwas. Dus niet alleen belasting op rendement dat je daadwerkelijk ontvangt, maar op waardestijgingen op papier. Winst die nog niet eens gerealiseerd is. Geld dat misschien volledig vastzit in stenen.
Het wrange is niet eens alleen het bedrag. Het wrange is de mentaliteit erachter.
Alsof iedere vorm van opgebouwd vermogen verdacht is geworden. Alsof mensen die jarenlang voorzichtig leven, sparen, investeren en risico nemen een soort melkkoe zijn.
We zijn in Nederland inmiddels op een punt aangekomen dat dezelfde euro onderweg meerdere keren wordt aangeslagen:
bij verdienen,
bij sparen,
bij erven,
bij investeren,
bij bezit,
bij waardestijging,
en straks misschien zelfs bij niet-gerealiseerde winst.
Ondertussen roept diezelfde overheid dat burgers financieel weerbaarder moeten worden, zelf verantwoordelijkheid moeten nemen en minder afhankelijk moeten zijn.
Waarvan dan precies?
Want wie werkt, spaart, aflost, investeert en vermogen opbouwt, lijkt tegenwoordig vooral een wandelende fiscale kansberekening.
Veel politici verkopen dit alsof het alleen de ‘rijken’ raakt. Maar uiteindelijk raakt dit gewoon de Nederlandse middenklasse.
Nederland dreigt langzaam een land te worden waar bezit niet meer wordt gezien als resultaat van discipline, risico en jarenlang werken, maar als iets waar de overheid automatisch mede-eigenaar van is.
Hoe de Nederlandse burger de favoriete melkkoe is van een onverzadigbare, maar ideologische, totaal incompetente overheid. Op spaarzaamheid staat zo ongeveer de doodstraf. Verzet is geboden.
Nederlandse burgers en bedrijven worden financieel uitgekleed https://t.co/SyPKIXubFb
Unrealized gains tax for Gen-Z:
You buy a Pokémon card for $50.
Someone offers you $500 for it. You say no. You love that card. You're keeping it.
The government says: "Cool, but that card is worth $500 now. You owe us $100 in taxes."
You: "…I didn't sell it."
Government: "Don't care. Pay up."
You don't have $100 lying around. So you're forced to sell the card you love just to pay a tax on money you never received.
Next month? That card drops back to $50.
Your card is gone. Your money is gone. And the government shrugs.
That's a wealth tax on unrealized gains. They don't pay you back the tax...
Now picture this.
Your mom calls you crying. She has to sell the house she raised you in. Not because she can't afford it. She's lived there 30 years. It's paid off.
But some website says it's worth more now and the government says she owes $15,000 she doesn't have.
So she sells your childhood home. The kitchen where she made you breakfast. The doorframe where she marked your height every birthday.
Gone.
To pay a tax on money that was never real.
Now picture the opposite.
Your dad put everything into his small business. For 20 years he built it from nothing. One year the business is "valued" at $2 million on paper. He owes a massive tax bill. He empties his savings. Sells his truck. Borrows money. Pays it.
Next year the market crashes. His business is worth $200,000.
He lost everything to pay a tax on a number that doesn't exist anymore.
Does the government give him his money back?
No.
Does the government give him his truck back?
No.
Does the government care?
No.
They sold this idea as "taxing billionaires." But billionaires have armies of lawyers, offshore accounts, and trusts. They'll be fine.
You know who won't be fine? Your mom. Your dad. Your neighbor with a small business. The farmer down the road who's had the same land for four generations and now has to sell it because dirt got expensive.
You're not taxing wealth. You're taxing people for owning things.
It's like getting a parking ticket for a car you might drive somewhere someday.
They want you to own nothing and be happy. To fund the fraud, waste and abuse of the welfare state they created.
There is enough money. More tax isn't needed. It's all a lie. But you've been gaslit into believing this is a rich vs poor debate.
I hope you understand what's at stake.
Een ochtendcolumn
“De breedste schouders dragen de zwaarste lasten.” Het is een van die politieke bezweringen die nooit uit de mode raken. Net zoals “betalen naar draagkracht”, het klinkt warm, solidair en bijna geruststellend. Maar wie de cijfers erbij neemt, ziet hoe misleidend de leus is.
Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau behoort 60 procent van de Nederlanders tot de middeninkomens. Aan de onderkant zit nog eens bijna 30 procent van de huishoudens die netto ontvangers zijn, zij krijgen via toeslagen en subsidies per saldo meer binnen dan ze afdragen. Blijft bovenin dus hooguit tien procent over die echt kan worden aangesproken als ‘de sterkste schouders’. En juist die groep is te klein om de verzorgingsstaat substantieel te dragen.
In absolute zin betaalt de top veel, maar om te voorkomen dat de druk daar onredelijk uitpakt, kent het stelsel talloze mogelijkheden voor fiscale optimalisatie. Gewoon ingebouwd in de wet. Het gevolg is dat hogere toptarieven minder opleveren dan politici suggereren. Bovendien speelt hier de Laffer-curve, belastingdruk is als een elastiek. Je kunt eraan trekken, maar niet eindeloos. Tot een punt rekt het mee en vult het de schatkist, maar trek je verder, dan knapt het. Mensen gaan minder werken, schuiven inkomen of verhuizen zelf of hun vermogen naar het buitenland.
En dus komt de rekening uit bij de brede massa. Niet omdat die de breedste schouders heeft, maar omdat ze met zovelen is. De middeninkomens, tweeverdieners met een huis en een modaal of iets hoger salaris. Zij betalen loonbelasting, sociale premies, btw en accijnzen, en lopen bovendien tegen de verborgen progressie van het stelsel op heffingskortingen die worden afgebouwd, toeslagen die wegvallen zodra het inkomen stijgt. Procentueel drukken de lasten hier het hardst.
Dat was ooit anders. In de jaren zestig en zeventig waren de verschillen tussen rijk en arm groot. Progressieve tarieven van zestig of zeventig procent troffen toen een brede topgroep en maakten echt verschil. De leus van de breedste schouders had toen nog inhoud.
Maar nu is Nederland een van de meest genivelleerde landen ter wereld. De kloof is grotendeels dichtgesmeerd: de onderkant wordt ontzien, de bovenkant is te smal, en dus wordt keer op keer aan de boom van de middengroep geschud.
Het verklaart ook de aantrekkingskracht van de leus. Het klinkt stoer om de rijken harder te belasten, het appelleert aan een gevoel van rechtvaardigheid. Wie dat wil, moet ook accepteren dat er ruimte moet zijn om rijk te worden. Daar wringt het nogal in Nederland waar ondernemers met de nek aan worden gekeken en succes inmiddels verdacht is. Maar je kunt pas bloemen plukken als je ze eerst laat bloeien.
De werkelijkheid is dat het principe van “naar draagkracht betalen” inmiddels een ironische draai heeft gekregen. De werkelijke draagkracht zit niet meer bovenin, maar in het midden en daar wordt de verzorgingsstaat dan ook op gefinancierd. Zolang de politiek dat niet uitspreekt, blijft de leus van de zwaarste lasten vooral een ritueel. warm in woorden, maar in de praktijk een koude rekensom.
De digitale Euro (CBDC) komt eraan…
Daar krijg je blijkbaar een digitaal paspoort bij en dat verandert volgens Arno Wellens democratie tot in de wortels.
Informeer jezelf hier a.u.b. tijdig over, daarom een leestip voor deze kerst: Democratie op de Helling.
Link hieronder👇🏼
The Golden Dragon hoards the most valuable treasures.
Are you the chosen one who will tame him?
Or are you another one of his victims?
To seek the treasures, one must embrace the danger.
1/4 "De laatste 20 jaar heb ik chemische wapens opgeruimd in Syrië en een oorlog voorkomen tussen Libanon en Israël...", meldde minster Kaag hooghartig in de Tweede Kamer op vragen van kamerlid Van Dijck.
We have an awesome project on a specially scheduled space this Friday that you won’t want to miss! Set your reminder for our 11th edition of APE TANK featuring @KepriNFT on Friday September 30th 07:00 PM EST! https://t.co/mE6cnZBZLe
You’re struggling to understand why some people are vaccine hesitant. The “let me help you” megathread:
Imagine you’re a normal person. The year is 2016. Rightly or wrongly, you believe most of what you see in the media.