nilgün marmara, ‘anlatamadığım şeylerin ağırlığı, konuştuğum kelimelerin toplamından çok daha fazla.’ diyor ya, meğerse bir noktadan sonra insanın sessizliği, kurduğu bütün cümlelerden daha büyük oluyormuş.
cuma duâsıdır;
Allah’ım, ruhumu besleyen, bedenime iyi gelen bir hayat istiyorum. yanında oturduğumda içim açılan, ayrılırken daha dingin döndüğüm insanlar istiyorum. helal ve bereketli bir geçim, sağlık ve huzur istiyorum. senden gelecek her iyiliğe muhtaç olduğumu biliyorum.
yetişkinlik biraz da kendi sessizliğine alışmak, kırgınlıkları büyütmeden taşımayı öğrenmekmiş. hayatı büyük beklentilerle yormak yerine, günlerin getirdiği sıradan sükunete razı olmak ve her şeye rağmen usulca yoluna devam edebilmekmiş.