Çiçekler çok güzel açınca, “yerini sevdi” deriz ya hani. İnsan için de aynısı geçerli…
İnsan da çiçek gibi… Açtığı yer var, soluduğu yer var.
Ve insan da çiçek gibi güzelleşince; ışıklanınca, neşelenince “yerini sevmiş” oluyor. Yerini seven insan da çiçek gibi açıyor.
insanın sevilmesi muazzam bir şey. sevmek ise sevilmekten de güzel. sevdiğinde içinde kendiliğinden bir bahçe yetişiyor. sen günaşırı orayı sulamayı görev belliyorsun. griye boyanmış hayatına birden renk geliyor. güne, "bugün güzel şeyler olacak" hissiyle başlıyorsun. değişiyorsun. sevilmek seni güzelleştiriyor. aynada kendini daha ışıltılı buluyorsun. yaptığın bütün yemekleri sevdiğine yapıyor gibi hevesle yapıyorsun. yürüyüşün bile değişiyor sevildiğinde. omuzların düşük ve dünyadan alacaklı iken, sevilmek seni dimdik ve kendinden emin birine dönüştürüyor.
Çiçekler çok güzel açınca, “yerini sevdi” deriz ya hani. İnsan için de aynısı geçerli…
İnsan da çiçek gibi… Açtığı yer var, soluduğu yer var.
Ve insan da çiçek gibi güzelleşince; ışıklanınca, neşelenince “yerini sevmiş” oluyor. Yerini seven insan da çiçek gibi açıyor.