The U.S. killed 168 little girls in Iran.
A school reduced to rubble.
Families shattered.
The world went silent.
Don’t forget these children.
Don’t forget these war crimes.
Justo hoy, Netanyahu lanza su ataque más duro contra el Líbano desde que empezó la ofensiva.
Su desprecio por la vida y el derecho internacional es intolerable.
Toca hablar claro:
- Líbano debe formar parte del alto al fuego.
- La comunidad internacional debe condenar esta nueva violación del derecho internacional.
- La Unión Europea debe suspender su Acuerdo de Asociación con Israel.
- Y no debe haber impunidad ante estos actos criminales.
Today, the children of #Minab School are celebrating victory in heaven;
among light and angels, with smiles that will never fade.
Your memory lives on in our hearts…
we will never forget you.
آتش بس مغتنم است، اما قبلتر هم گفتهام و به این حرف ایمان دارم.
بدون ترک تخاصم با اسراییل و کنار گذاشتن «اسراییل باید از بین برود» هیچ صلحی شکل نخواهد گ��فت، چه برسد که پایدار هم باشد.
و بدون از سرگیری روابط همه جانبه با آمریکا بر اساس منافع ملی، هیچ گشایشی در رفاه و آبادانی صورت نخواهد گرفت.
و بدون بازگشت به خواست مردم و مراجعهی واقعی به خواست و ارادهی مردم از طریق برگزاری انتخابات کاملاً آزاد و غیرگزینشی (که در آن از شاهزاده تا تاجزاده وزن و مقبولیتشان را به بوتهی نقد و نظر بگذارند) هیچ آرامش و آسایش پایا و پویایی در انتظار نخواهد بود.
وقایع این جنگ ۴۰ روزه بهترین فرصت برای بازگشت از همهی خطاهای گذشته و سعی در جبران آنبخشیست که میشود جبرانش کرد.
پاینده ایران و ایرانیِ میهنپرست در همهجای دنیا.
بیش از یک ماه است با صدای جنگنده و انفجار میخوابیم، با همان ص��اها بیدار میشویم و در میان این همه ترس، سعی میکنیم چیزی شبیه «زندگی» را ادامه بدهیم.
در همین فاصله، آنسوی جهان، در دلِ آرامش و رفاه، کسانی نشستهاند و از بمب اتم حرف میزنند؛ انگار نه انگار که اینجا هر انفجار میتواند پایان چندین زندگی باشد، چه برسد به بمب اتم!
ما به معنای واقعی کلمه گیر افتادهایم؛ هر روز جانهای عزیز غیرنظامیان را از دست میدهیم، میترسیم، گریه میکنیم، گاهی فقط برای دوام آوردن لبخند زورکی میزنیم، از صبح تا شب با کانفیگ و انواع ویپیان درگیریم و هر لحظه با این سؤال زندگی میکنیم که آیا دقیقه بعد، خانه هنوز سر جایش است یا نه.
برای ما، جنگ فقط یک خبر یا تحلیل سیاسی نیست؛ فرو ریختن نفسبهنفسِ زندگی است. جنگ شما، کابوس هر شب ماست.
نه به جنگ، نه به بمب، نه به تصمیمهایی که از دور و نزدیک برای جان ما گرفته میشود.
Madman Theory?
Trump got summits with “little rocket man” Kim Jong Un last time around, but never in all my years reporting America at war have I heard anything like this: an American president threatens to destroy a “whole civilization” and says it’ll take 100 years to rebuild.
Striking Tehran’s Grand Bazaar, Israel warning people to avoid trains and stations, Trump threatening whole power grids, desalination plants, the nation’s bridges…
Is this war still against the Iranian regime or now against a whole people?
There's one striking difference between the present and the Stone Age: there was no oil or gas being pumped in the Middle East back then.
Are POTUS and Americans who put him in office sure that they want to turn back the clock?
حمله به انستیتو پاستور ایران، یکی از ستونهای اصلی پژوهشهای دارویی و تولید واکسن، بهویژه برای کودکان، «حمله دق��ق» نیست؛ ضربهای است به سلامت عمومی و آینده یک نسل.
عجیب است که وقتی پای فشار ژئوپولیتیک به میان میآید، حقوق بشر و دغدغههای انسانی ناگهان به پرچم اصلی غرب و جامعه مدنی تبدیل میشود؛ اما حالا که مراکز علمی و پزشکی هدف قرار گرفتهاند و هزینهاش را مردم عادی میپردازند، سکوتی سنگین همهجا را فرا گرفته است.
این آغاز یک رنج طولانی است، رنجی که از امروز به فردای کودکان منتقل میشود.
شرمآور است.
یکی از پروژههام بازسازی یه واحد ۴۵۰ متری توی عظیمیهی کرج بود. همیشه برای سرکشی از ته همت میرفتم تا پیشرفت پروژهی پل B1 که شاهکار بلامنازع مهندسی سازهی ایران بود رو ببینم. همیشه از دیدنش کیف میکردم و با صدای بلند و با افتخار میخوندم:
«هر کجا مرز کشیدند، شما پُل بزنید
حرف تهران و سمرقند و سرپل بزنید
هر که از جنگ سخن گفت بخندید بر او
حرف از پنجرهی رو به تحمل بزنید
نه بگویید به بتهای سیاسی، نه، نه!
روی گور همهی تفرقهها گل بزنید
مشتی از خاک بخارا و گِل از نیشابور
با هم آرید و به مخروبهی کابُل بزنید
دخترانِ قفس افتادهی پامیرِ عزیز
گُلی از باغ خراسان به دو کاکُل بزنید
جام از بلخ بیارید و شراب از شیراز
مستیِ هر دو جهان را به تغزّل بزنید
هر کجا مرز، ببخشید که تکرار آمد
فرض با این که کشیدند، دو تا پُل بزنید»
همه از عشق و حیرت توأمانم به این پل با خبر بودند. از ظهر هفت نفر به حالت تسلیت خبر رو بهم دادن. الان هشتمین نفر زنگ زد.
گفت: «مهندس خبرو شنیدی؟»
گفتم: «آره!»
گفت: «سرت سلامت باشه …» و تا ادامه داد، «بهترش رو میسازیم» چنان دادی زدم سرش که انگار اون بیچاره به پل حمله کرده.
@PeteHegseth “Back to the Stone Age” was also the US slogan during the Vietnam War, which lasted 20 years and ended in defeat.
Your original goal was liberating a civilization, not ending it.