رهبران فرقه جنون و مارکس گیر دادند به زنان افغان که "شماها نمیفهمید، دشمن اصلی شما آمریکا است". چه صحنههای آشنایی، من را یاد حرفهای چپهای آمریکا به ملت ایران میاندازد
از آن گلوی مجروح،
پژواکِ سرخِ نامش
تیر خلاص حینِ تیمار ِ ناتمامش
از او که کشته برگشت از آن یل پیاده
آورد دیگری را بر گردهاش نهاده
از گیسوی پریشان در چنگ دیو و ددها
از آن نگاه پرسان در پاسخ لگدها
از رستخیز این خاک در دفتر اساطیر
اسلوب بازوان آن آرش کمانگیر
از آزمون سوزان بر پیکر سیاوش
از آن حریق بازار آن دامگاه آتش
از بیرقی که برداشت، از نغمهای که سرداد
از او که نیمه جان بود در کیسه های اجساد..
چندین سهیل آنجاست؟ چندین هزار رخسار؟
تا یک به یک ببیند .. خم شد قدش از آوار ..
شاید بریده باشی!
از این بریده تر شو
بر این عفونتِ صبر،
اعجاز نیشتر شو
آگاه و عهده دار ِ درد معاصر خود
رفت و صدای او ماند «… که نه به خاطر خود..»
فردا به رغم کتمان بر داغِ سینهی او
ای آینه!
تو داری
زخمی قرینهی او
این سرزمین به جز زخم
پیغامبر ندارد..
او خود به مادرش گفت «دیگر پسر ندارد..»
…
حالا الان که دادگاه مسجودی داره میره جلو و به مظر کوچکترین ربطی به رضا پهلوی نداشته میبینین این دلقکا بیان بنویسن ازش؟ یا بیان بگن بله اشتباه کردیم درست نبود داستان جیز ذیگری بود؟ نه.
«من یه دختر معلولم که تنها راه ارتباطم با دنیای بیرون اینترنت بود ولی الان ۷۵ روزه که فقط در و دیوار اتاقمو نگاه میکنم و گریه میکنم. بدتر از همه اینکه خانوادمم درکم نمیکنن.»
–ناشناس، ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
توی منشنها یک نفر حال پدرم رو پرسیده بود. این حال بابای عزیز ۷۰ سالهٔ منه بعد از کشته شدن مامانم. هر روز به خودم میگم: اما این پایان قصهٔ ما نیست. ما واقعاً اجازه نداریم اینجا تسلیم بشیم...
ممنونم که ما رو تنها نمیذارید. تو شادی ملی ببینمتون🤍✌🏻
#جمیله_شفیعی
امسب نشستم پوشش رسانه های غربی از کشتار بهار پراگ رو نکاه گردم، حتی یک مورد هم نبود از اینکه ببینیم حالا شوروی چی میگه، اجتمالا اینها اسراییلی بودن، عدد کشته خیلی کمتره، دروغ میگن هر دو طرف و… حتی یک مورد هم از اینکه نماینده شوروی رو دعوت کنن بیان تو رسانه هاشون مصاحبه کنه یا براشون بنویسه نبود. حتی یک مقاله همدلانهکه توش جنابت رو محکوم نکرده یاشه با توجیه کرده یاشه نبود. اگر فضای رسانه ای و لیبرال های امروز چهل سال پیش بودن هیچوفت کمونیسم سقوط نمیکرد و اون همه ادم از رنج و بدبحتی راحت نمیشدن.