امسال فهمیدم دلتنگی همیشه برای آدمها نیست.
گاهی برای طعم میوه ای است که دیگر مثل قبل نیست،
برای فصلی که چیزی کم دارد،
و برای خاطرهای که هرچه زمان میگذرد، بیشتر خودش را در جزئیات زندگی پنهان میکند.
شاید بعضی آدمها برنگردند،
اما عجیب امیدواریم که روزی طعم بعضی چیزها برگردد.
و چه کسی میداند؛
شاید بعضی آدمها هم همراه همان طعمها برگردند.
گاهی دوست داشتن یعنی اجازه بدهی آدمها بروند، ببینند، تجربه کنند و پاسخ سؤالهایشان را از زندگی بگیرند.
چون بعضی چیزها را نمیشود توضیح داد.
باید لمس شوند.
باید زندگی شوند.
باید به شهود برسند.
و آنچه روزی به شهود برسد، دیگر به اثبات نیاز ندارد.
بعضی آدمها فکر میکنن با یک تصمیم، یک خداحافظی یا یک سکوت، داستان برای همیشه تموم میشه.
زندگی اما بارها نشون داده که آخرین صفحهی خیلی از قصهها، همون جایی نیست که یکی از شخصیتها فکر میکرده.
من به زمان اعتماد دارم.
@callmeeshey واقعا ادم چندشش میشه
خب کلا توییتتو انگلیسی مینوشتی
نمیدونم در صدد اثبات چی هستید
بکار بردن لغات انگلیسی که الان نسبتا همه یک حداقل اشنایی دارن، امتیاز حساب نمیشه