They were once heinous crimes on #Epstein_Island -which we were totally unaware of, now turned into bombs killing our children in #Iran
How far, how close!!
#IranWar
«با گزارشاتِ پوچ و مهملِ مردِ هزار چهره و هزار رنگِ اقتصادِ ایران به مسئولانِ عالیِ کشور» _که حالا دیگه کنار گودند و عزل شدند_ تصمیمسازی شد!
نفعش هم در جیبِ «چند وارد کننده و مونتاژکار درجه۲ چینی» رفت به اسم تولیدِ داخل!
خالص سازان را باید شناخت
یاد این شهید بزرگ بخیر.
«خالصسازان» در ادبیات علی لاریجانی صرفاً نام یک جناح سیاسی نیستند بلکه توصیف یک شیوه سیاستورزیاند.
مهمترین ویژگی این نگاه، انحصار در تعریف «خودی» است. یعنی گروهی خود را اصیلتر، انقلابیتر و محقتر از دیگران میداند و از همین مقدمه به این نتیجه میرسد که مناصب و امکان تصمیمگیری نیز باید عمدتاً در اختیار همان حلقه محدود قرار گیرد.
ویژگی دوم، حذف به جای اقناع است. لاریجانی معتقد است کسی که توان ایجاد وفاق و اقناع نیروهای متفاوت را نداشته باشد، به جای گسترش دایره مشارکت، به کوچککردن آن روی میآورد.
سوم، خالصسازی با دوقطبیسازی پیوند میخورد: «ما» در برابر «دیگران»؛ ما انقلابی هستیم و دیگران کمتر انقلابی یا خارج از دایرهاند.
چهارم، این تفکر از تکثر سیاسی و اجتماعی استقبال نمیکند و تصور میکند هرچه مجموعه مدیران و تصمیمگیران همگنتر و محدودتر باشد، اداره کشور آسانتر خواهد شد.
نتیجهای که لاریجانی برای این روند ترسیم میکند، اما معکوس است: محرومشدن حکومت از بخش بزرگی از ظرفیت فکری و مدیریتی جامعه، کاهش امکان وفاق، ایجاد رقابتهای تصنعی و نهایتاً تحمیل هزینه سیاسی، اجتماعی و اقتصادی به کشور.
در این تعریف، مقابل «خالصسازی»، بیضابطگی نیست؛ وفاق، رقابت واقعی و استفاده از همه ظرفیتهای وفادار به چارچوب کشور است.
@demokracy ماجرای چرم اینجوریه که کیفیتش تو مرحلهی خرید خیلی معلوم نمیشه. به خاطر همین هم هست که به برندهای شناختهشده بیشتر اعتماد میکنن ملت. ولی در کلیت حرفت درسته واقعاً
درباره پاسخ قالیباف به حسین شریعتمداری
بهعنوان کسی که سالها قالیباف را نه صرفاً یک سیاستمدار، بلکه یک مدیر برخاسته از میدان و مسئولیت میداند، این پاسخ را باید اتفاقی مهم تلقی کرد. اهمیت آن فقط در جواب دادن به یک منتقد نیست؛ در این است که قالیباف استدلال طرف مقابل را به چالش کشید و اجازه نداد دیگران یکطرفه برای او، سابقهاش و معنای انقلابیگری روایت بسازند.
حرف او روشن بود: انقلابیگری یعنی هم ایستادگی و هم مسئولیتپذیری؛ هم قدرت و هم عقلانیت. نمیشود هزینه تصمیم نگرفتن را نپرداخت، اما برای هر تصمیم دشوار دیگران در کمین نشست و نسخه خیانت نوشت.
میتوان درون گفتمان انقلاب ایستاد اما اسیر تندروی و انحصارطلبی نشد؛ میتوان مذاکره را ابزار دانست، بیآنکه سازش کرد، و میتوان منتقد بود، بیآنکه مسئولیت اداره کشور را فراموش کرد.
این اینستاگرام عجیب شبیه دنیاست:
هر چه میبینی وسوسهای سراغت میآید که این بدک نبود، ولی شاید بعدی بهتر باشد. و به همین ترتیب میروی چند صد متر اسکرول میکنی.
۲ ساعت و بیشتر. آخرش هم راضی نمیشوی. دنبال «بهتر»ی هستی که پیدا نمیکنی
جلسه ۲ اسفند ۱۴۰۴ سران قوا با بحث درباره گزارش مفصل یک نهاد نظارتی دربارهٔ تخلف کلان در حوزه تراستیها آغاز شد و درپی گزارش شوکه کننده و مستند این مجموعه، سران قوا تصمیمات مهمی گرفتند که به دلیل جنگ متوقف ماند.
فشارهای جریانات حداقلی داخل مجلس و بداخلاقیهای رسانهای نشان میدهد سران قوا اجرای مصوبات جلسه ۲ اسفند را آغاز کردهاند.
نارندرا مودی، نخست وزیر هند: در تماس تلفنی با رییسجمهور ایران بر اهمیت آزادی دریانوردی در تنگه هرمز برای هند و جهان تأکید کردم.
وقاحت هندیها در نوع خود بیسابقه است. هند از ساعت اول حمله آمریکا و اسرائیل به ایران صادرات مواد اولیه دارو که به ایران صادر میشد را به بهانههای الکی صد در صد متوقف کرد. بخشی از دلیل این گرانی دارو به دلیل همین رفتار دولت هند است. حالا از ما آزادی تردد کشتیهایشان را هم میخواهند.
Some of these so-called pro resistance, AWAKENED users, do have high doses of Trumpic egoism within themselves. But fortunately their empire's borders don't exceed bullying on social platforms.
The funeral of Iran's slain supreme leader Ayatollah Ali Khamenei could see a total of 12mn to 15mn visitors across days of events, making it one of the largest funerals in modern history. https://t.co/kjKyhKtkew
Trump said "Right now their people are very hungry." Marco Rubio declared that he knows of "no other country where there's a bigger difference between the people who lead the country and the people who live there." Scott Bessent stood at Davos and boasted: "This is economic statecraft, no shots fired." Pete Hegseth thought he could send ground troops into Iranian soil.
They all had a theory. Bomb their infrastructure. Collapse their currency. Starve them into desperation. And when they are broken enough, they will rise against their own government and deliver the country to Washington on a platter.
Look at these images.
These are not the images of a broken people. This is one of the largest human gatherings on earth. It's a civilization expressing itself in full, with all its grief, its pride, and its cohesion. These are millions who chose, freely and defiantly, to pour into the streets to mourn their leader on their own terms.
The policy did not radicalize them against their government. It did not hollow them out. It did not manufacture the desperation Washington needed. Four decades of sanctions, two wars in the region, maximum pressure, currency warfare, and a Secretary of Defense openly threatening boots on the ground, and this is what it produced: a people more visibly unified than almost any nation on earth can claim to be.
This is the bill coming due for decades of strategic arrogance; the assumption that Iranians were simply a pressure point to be managed, a population to be weaponized against its own state.
Washington never understood what it was dealing with.