@abbasnistam پیش از اینکه AI در دسترس همگان قرار بگیره هم افرادی که پی دریافت نوعی پاسخِ بهینه از درمانگر بودن و درمان رو ابزارِ حل مشکل میدیدن، کاندیداهای مناسبی برای درمان تحلیلی به حساب نمیاومدن. یعنی حتی اگر مراجعه میکردن هم نه اونها به مرادشون میرسیدند و نه ما. mismatch بود واقعا
هر بار تصویری از یک فرد وایرال میشه و تحسین دریافت میکنه، معمولاً بلافاصله موجِ نفرت هم روانه میشه به سمتش. توی توییتهای حاوی عشق و نفرت به خوبی میشه دید که چقدر این دو مقوله نزدیک به همن. به علاوه میشه دید که آدمها چی رو فرافکنی میکنن روی فردی که فکر میکنن صاحبِ ژوئیسانسه.
با هر دروغ، تغییرناپذیریِ دو واقعیت را نزد خود مهر تأیید میزنیم؛ یکی واقعیتی که انکارش میکنیم و دیگر، این واقعیت که ما به دلایلی دستی در انکارِ چیزهایی داریم.
هرچند دستِ زمان در همدستی با دیگر سرکوبگران، بسیاری از رخدادها را ذره ذره از خاطره محو میکند، اما نمیدانم ردِ صاعقهوارترین شهامتها در نهایتِ ترس را کدام دست میتواند از بدنهای زیسته در خیابان پاک کند.
اگرچه داشتن قدری اندوهِ مشترک، حنجرهها را به خواندنِ سرودی دستهجمعی و غمگین دعوت میکند اما سایه گستر شدن اندوه، آنقدر انرژی میطلبد که آدمها را یکبهیک در غاری انفرادی و مملو از تنهایی نارسیستیک اسیر میکند؛ حتی اگر همه آبشخورِ مشترک آن غم را بشناسند.
روانکاوی به ما نشان داد که نشانگان مسئله نیستند،بلکه پاسخهای[عمدتاً کارآمد و منطقیِ]ارگانیسم به مسئلهاند.وقتی فرد عمیقاً با مسئلهای واقعی درگیر است و چارهای جز پاسخ گفتن به آن ندارد،تلاش برای «سالم»کردن این پاسخی که به مسائلِ ذاتاً«بیمارِ»زندگی شکل گرفته،بیهوده مینماید.
ما در ضعفهایمان مختلفیم اما در ضعیف بودن همگی مشترکیم. در واقع، اگر هم خود را عاری از ضعف میبینیم، چه بهتر که هرچه زودتر دستکم یک موردش را برای خودمان دستوپا کنیم.
همهٔ ما نیازمند پرداختنِ داستانی دربارهٔ زندگی هستیم؛ راست و دروغش ثانویه است. دروغینترین قصهها -که مجانین دربارهٔ زندگی میگویند- گاهی حقیقیترینشان نیز هستند.
درک عینی (concrete)و تفسیرناپذیر از قانون، خصلتی روانپریشانه است. از همینرو جای تعجب نیست که گاهی میبینیم یک نظام فاشیست و تجویزگر قوانینِ Concrete، چقدر ساده از افرادی با ساختار روانپریش در راستای پیش بردن اهدافش بهره میبرد.
عمل اخلاقی غالباً از موضعِ خطخوردگی برمیخیزد. سوژهٔ اخلاقمند، بارِ انقسامش را بر دوش دیگری نمیاندازد.
به عبارتی، ریشهٔ بسیاری از مصادیق ستم را میتوان در نقطهای جست که کسی، زحمتِ پذیرفتنِ سهمش از «نداشتن» و «نتوانستن» را قبول نکرده و آن را بر دوش دیگران افکنده است.
اگر نقشهٔ جهان چون بدنی بر تخت روانکاوی جا میگرفت، کدام تکهٔ خود را سرکوب کرده بود؟ به کدام تکه از خود حمله کرده و آن را تا استخوان زخمی کرده و البته همواره در مورد آن سکوت کرده بود و هرکس که همدست این انکار و سکوت نبود را به باد طعنه و حمله میگرفت؟
ارزش درس «روانکاوی درمانی است از طریق عشق» آنجا مشخص میشود که تحلیلگر، از محدود کردن نقش خودش به عنوان سلفابژهٔ برطرفکنندهٔ نیاز (ارائهدهندهٔ خدمات) و نیز مراجع به عنوان سلفابژه (خریدار خدمات) فراتر رفته و از پنداری تصویری از خواسته، به سمت درکی نمادین از اشتیاق حرکت کند.
برای ما که امید داریم از یاد بردن موجب رهاییمان شود، روانکاوی تلنگری بود که نشان داد فراموشی، خود مولدِ کوهی از شوربختی است.
بله، همه میدانیم که فراموشی زمینهٔ تکرار است. اما چیز دیگری هم در فراموشی هست؛ شبیه بغل کردن و محکم چسبیدن به رنج در مخفیترین مخفیگاههای وجودمان.
غالباً برداشتنِ سرمایهٔ روانی از جایی که مستقر شده، دستکم به اندازهٔ سرمایهگذاری بر چیزها و افراد دشوار است.
اینگونه است که افرادِ بسیاری، ماندن در رابطه با ابژهٔ بد را به زحمتِ جدا شدن از او ترجیح میدهند.
روزها را در حالی سپری میکنیم که بیشمار تصویر از بدنهای مثله شده، از لابهلای تصاویر بینقص مدلها و تکنولوژی و آسمان خراشها بیرون زده و در چشممان فرو رفته است؛ اما همچنان قاشق به غذا میزنیم و سراغ کار و رختخواب را میگیریم. درد وجود دارد و کارکردش را از دست داده است.
تنها موضوعی که آدمیان میتوانند در آن احساس گناه کنند این است که از خواستههای خود دست کشیده باشند٠ هر چند شبها در تاریکِی رویاها با نابترین شکل خواستهها مواجه میشوند.
#لکان