Mohammad Sadegh Sadeghi

Energy & Petrochemicals | Investment | Finance

[Hossein Ghatib حسین قتیب @HosseinGhatib]

در روایت امثال سریع القلم، چین اول ثروتمند شد و بعد مستقل، هویت‌مند و قدرتمند. تاریخ اما این‌قدر خطی، ساده و اتاق‌بازرگانی‌پسند نیست. مسئله این نیست که اقتصاد مهم نیست. مسئله این است که اقتصاد را به یک کلید جادویی تبدیل کنیم و بعد با همان کلید، تاریخ جنگ سرد، دولت توسعه‌گرا، حزب کمونیست، سلاح هسته‌ای، ژئوپلیتیک آمریکا و شوروی، نیروی کار ارزان، سرکوب دستمزد، سیاست صنعتی، کنترل مالی و انضباط حزبی را از صحنه حذف کنیم.

نخستین خطای این تحلیل، عددی است. چین در «بیست سال» از درآمد سرانه ۲۰۰ دلار به بالای ۱۰ هزار دلار نرسید. روایت دقیق‌تر این است که چین از اواخر دهه ۱۹۷۰ مسیر اصلاح و گشایش را آغاز کرد؛ بانک جهانی می‌گوید درآمد سرانه چین از حدود ۳۰۰ دلار در ۱۹۷۸ به ۷۳۰۰ دلار در ۲۰۱۷ رسید، یعنی طی حدود چهار دهه، نه دو دهه. تازه داده‌های بانک جهانی نشان می‌دهد درآمد سرانه جاری چین در ۲۰۲۵ حدود ۱۳۸۶۲ دلار بوده است. بنابراین همان گزاره آغازین، که ستون استدلال است، با واقعیت زمانی و آماری نمی‌خواند.

دومین خطا، تفسیر غلط از اصلاحات چین است. چین «تولید و خدمات را به بخش خصوصی واگذار نکرد» به آن معنایی که در ادبیات لیبرال ایرانی تبلیغ می‌شود. چین نه روسیه یلتسین شد، نه شیلی پینوشه، نه نسخه بانک جهانی را بی‌کم‌وکاست اجرا کرد. مدل چین، سرمایه‌داری دولتی با بازار کنترل‌شده بود: اجازه به مالکیت خصوصی، جذب سرمایه خارجی، مناطق ویژه اقتصادی، رقابت صادراتی و ورود تدریجی به بازار جهانی، اما هم‌زمان حفظ بانک‌ها، زمین، اعتبارات، شرکت‌های راهبردی، زیرساخت، حزب و سیاست صنعتی در دست دولت. حتی امروز هم بخش خصوصی چین بسیار مهم است، اما درون معماری قدرت حزب-دولت عمل می‌کند؛ از سوی دیگر، اصلاح شرکت‌های دولتی از ۱۹۷۸ به بعد نه حذف دولت، بلکه بازآرایی رابطه دولت، بنگاه و بازار بود.

سومین خطا این است که «پذیرش رقابت جهانی» در چین را با «تسلیم به جهانی‌سازی» یکی می‌گیرد. چین به سازمان تجارت جهانی پیوست، اما در ۲۰۰۱ و پس از پانزده سال مذاکره سخت، نه با رها کردن دولت و نه با کنار گذاشتن سیاست صنعتی. پیوستن چین به WTO بخشی از یک استراتژی بود: استفاده از بازار جهانی برای انباشت سرمایه، فناوری، اشتغال و صادرات، در حالی که حاکمیت سیاسی، کنترل مالی و نقش حزب حفظ می‌شد. این یعنی چین جهانی شد، اما بی‌دولت نشد؛ وارد بازار شد، اما دولت را منحل نکرد؛ رقابت را پذیرفت، اما رقابت را درون راهبرد ملی مهندسی کرد.

چهارمین خطا، وارونه‌خوانی مسئله استقلال سیاسی است. چینِ فقیرِ مائو هم از نظر ژئوپلیتیک یک بازیگر مستقل بود. چین پیش از ثروتمند شدن، در ۱۹۶۴ نخستین آزمایش هسته‌ای خود را انجام داد. یعنی توان بازدارندگی هسته‌ای چین محصول درآمد سرانه ده‌هزار دلاری نبود؛ محصول دولت انقلابی، بسیج امنیتی، تهدیدات جنگ سرد و تصمیم سیاسی برای بقا بود. چین در ۱۹۷۱ کرسی خود را در سازمان ملل بازیافت و عضو دائم شورای امنیت شد، باز هم پیش از جهش بزرگ درآمدی. نزدیکی آمریکا و چین نیز در بستر شکاف چین و شوروی و محاسبات جنگ سرد رخ داد، نه به این دلیل که چین ثروتمند شده بود.

از همین‌جا می‌توان دید که جمله «چون اقتصاد اصل است، چین امروز استقلال سیاسی و هویت ملی بیشتری دارد» بیشتر شعار است تا تحلیل. استقلال سیاسی چین فقط از کارخانه و صادرات بیرون نیامد. از انقلاب، جنگ داخلی، جنگ کره، شکاف با شوروی، پروژه اتمی، کرسی شورای امنیت، تمرکز حزبی، سرکوب داخلی، ایدئولوژی ملی، سیاست آموزشی، ارتش، دیپلماسی و سپس رشد اقتصادی بیرون آمد. اقتصاد در این میان نقش عظیم داشت، اما علت یگانه نبود. در علوم اجتماعی، وقتی یک پدیده چندعلتی را به یک علت تقلیل می‌دهیم، تحلیل را ساده نکرده‌ایم؛ آن را مخدوش کرده‌ایم.
از این حیث، سخن مشاور رئیس‌جمهور سابق، در سطح مضمون، تفاوت چندانی با همان روایت ساده‌سازانه‌ای ندارد که در مصاحبه ها و پادکست‌های آقازاده‌ها‌ی تجدیدنظرطلب ، تکرار می‌شود: این روایت جذاب است، چون ساده است. اما خطرناک است، چون تاریخ را تخت می‌کند. چین نه با «بازار آزاد» بزرگ شد، نه با «اقتصاد بسته مائویی» می‌توانست ادامه دهد. چین با ترکیبی از گشایش کنترل‌شده، دولت قدرتمند، سیاست صنعتی، سرمایه خارجی، صادرات، انضباط حزبی، نیروی کار عظیم، سرکوب سیاسی، موقعیت ژئوپلیتیک و فرصت‌های ساختاری نظام جهانی رشد کرد.
چین دقیقاً چیز دیگری را نشان می‌دهد: بازار وقتی برای قدرت ملی کار می‌کند که درون یک دولت دارای ظرفیت، راهبرد، نظم بوروکراتیک، سیاست صنعتی و فهم ژئوپلیتیک قرار گیرد. بدون دولت، بازار کشور نمی‌سازد؛ فقط رانت، واردات، مصرف و وابستگی تولید می‌کند.

[Mahdi Kharratiyan @MehdiKharratya]

سراب است.
۱. اینکه ایالات متحده میتواند به نیابت از اسراییل تضمین امنیتی پایدار به ایران دهد، سراب است.
۲. اینکه بدون وجود مکانیزمهای بازدارنده تنبیهی بسیار قدرتمند، اسرائیل از ترور مقامات ارشد کشور و تجزیه ایران دست خواهد کشید، سراب است.
۳. اینکه ایالات متحده به توافقی با ایران برسد که نفع بزرگ اقتصادی برای ایران داشته باشد، سراب است.
۴. اینکه دول عربی سرمایه گذاری صدها میلیارددلاری در ایران کنند و خواهان ایران قدرتمند باشند، سراب است.
۵. اینکه بدون وساطت پکن و مسکو و با وساطت آمریکا یا متحدان منطقه ای وی میتوان یک نظم امنیتی جدید را با کشورهای عربی در خلیج فارس برقرار ساخت، سراب است.
۶. اینکه صرفا با اتکا به تنگه هرمز و بدون تغییر در دکترین هسته ای میتوان امنیت بلند مدت کشور را تضمین کرد، سراب است.
۷. اینکه بدون تغییر و تحول در اطلاعات و امنیت کشور میتوان بازدارندگی هسته ای کشور را تثبیت و تضمین کرد، سراب است.
۸.‌ اینکه ترامپ پس از انتخابات میاندوره ای صرفا با یک توافق آتش بس و بدون مکانیزمهای بازدارنده، قطعا برای جنگ با ایران رجعت نخواهد کرد، سراب است.
۹. اینکه استقرار سیاسی و امنیتی امریکا و اسراییل اقدامات خود برای نابودی زیرساختهای هسته ای، موشکی و بازدارندگی شبکه ای ایران و در نهایت اسقاط نظام را رها خواهد کرد، سراب است.
۱۰. اینکه با میانجیگری کشورهای کوچک یا متوسط تابع آمریکا، میتوان از واشنگتن امتیاز مهمی گرفت سراب است.
۱۱. اینکه چین و روسیه بدون پشتوانه گفتگوهای راهبردی، جور بدعهدی امریکا را میکشند و در نقش واسط و ضامن ظاهر میشوند، سراب است.
۱۲. اینکه میتوان با اسراییل، به عنوان غیرنرمالترین و جنایتکارترین موجودیت سیاسی تاریخ بشر، به یک پیمان عدم تخاصم پایدار دوفاکتو یا دوژور رسید، سراب است.
۱۳. اینکه بدون گفتگوهای راهبردی و تعیین تکلیف مسایل حل نشده گذشته، میتوان از پکن و مسکو امتیاز راهبردی گرفت، سراب است.
۱۴. اینکه پکن و مسکو را به چشم پله ارتقای روابط با آمریکا ببینیم و انتظار پیشرفت از رابطه با ایندو را داشته باشیم، سراب است.
۱۵. اینکه فکر کنیم با "حسن نیت" و دادن امتیازات حداکثری، ایالات متحده به ما رحم خواهد کرد، سراب است.
۱۶. اینکه برای جلوگیری از حمله پیشدستانه آمریکا و رژیم اسراییل، ذخایر اورانیوم غنای بالا را معدوم کنیم و در امان باشیم، سراب است.
۱۷. اینکه پس از قتل عام شهروندان و ترور رهبران در دو جنگ اخیر، به همان روش سابق تعهد قطعی عدم ساخت سلاح اتمی بدهیم و حرمتمان در جهان حفظ شود، سراب است.
۱۸. اینکه بدون داشتن نقشه جامع برای توسعه روابط ایران و چین، توسعه کشور ممکن است، سراب است.
۱۹. اینکه بدون ایجاد لابی پکن و مسکو و رایزنیهای گسترده TRACK II میتوان با چین و روسیه به جایی رسید، سراب است.
۲۰. اینکه وضعیت روابط راهبردی با مسکو را در وضعیت LIMBO و پادرهوا نگهداریم و فکر کنیم تلاشهای لابی عربی برای کشاندن مسکو به سمت دیگر همواره شکست خواهد خورد، سراب است.
۲۱. اینکه مشکلات اساسی ژئوپولتیک ایالات متحده و اسراییل (و در مقیاس کلانتر طبقه حاکم اتلانتیک) با ایران را از لنز ایدئولوژی ببینیم و تصور کنیم مشکل آنها صرفا رژیم سیاسی جمهوری اسلامی یا جناحی تندرو در نظام سیاسی فعلی است، سراب است.
۲۲. اینکه با جناح ترقیخواه در حزب دموکرات یا جناحهای انزواگرا و اولویت‌‌گرا در حزب جمهوریخواه بتوان در کوتاه مدت به چیزی فراتر از "کنترل تنش" با واشنگتن رسید، سراب است.
اینها همه سراب است، و عاقبت دویدن دائم به سمت سراب و راه حلهای شکست خورده، اتلاف وقت، مرگی دردناک و فرجام خراب است.
پ.ن.: متن حاضر به معنای رد مطلق راههای طی شده نظیر مذاکره نیست؛ بلکه هشداری به سیاستگذاران است که چارچوبها و حصارهای فرسوده ذهنی را بشکنند و به دنبال راه حلهایی نو باشند.

[ebrahim @mosbatboy]

صبح امروز، یک سرباز اسرائیلی ویدیویی را در حساب خصوصی اینستاگرام خود که دسترسی عمومی به آن ممنوع است، منتشر کرد که در آن تعقیب دو کودک فلسطینی با استفاده از یک پهپاد کوادکوپتر در نوار غزه را ثبت کرده است.

دو کودک غیرمسلح از حمله اول جان سالم به در بردند، اما تعقیب و گریز ادامه یافت و ما از سرنوشت آنها اطلاعی نداریم.
این سرباز متعلق به تیپ کفیر اسرائیل است.

[Mostafa Najafi @Mostafa_Najafii]

بعید است مذاکرات به نتیجه‌ای برسد، چراکه شکاف‌ها بسیار بزرگ است؛ چراکه پروژه‌ امنیتی‌ای که درباره ایران از جنگ ۱۲ روزه تاکنون آغاز شده پروژه‌ای کلان و بزرگ است که آمریکا و اسرائیل از مسیر توافق نمی‌توانند به آن دست یابند.
آن‌ها ایران متفاوتی می‌خواهند که از درون آن معامل برد-برد برای تهران حاصل نمی‌شود. راهبرد «یا جنگ» «یا تسلیم» از سوی آن‌ها همچنان ادامه خواهد داشت. در مقابل، ایران علی‌رغم آمادگی جنگی، راهبرد «نه جنگ» «نه تسلیم» را دنبال خواهد کرد.

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

تشکیلات حاکم بر عربستان سعودی اکنون متعهد می‌شود که رسماً و به زبانی ساده، چارچوبی را بپذیرد که در آن، در حالی که ایران یک «همسایه دردسرساز» است، آمریکا و اسرائیل تهدید راهبردی عمیق‌تری هستند که سعی در مهندسی نابودی آن‌ها داشته‌اند.

[Arnaud Bertrand @RnaudBertrand]

This (https://t.co/vsbyqxllFG) is, by any measure, an extraordinary article: Prince Turki Al-Faisal is a son of King Faisal and ran Saudi intelligence (the GID) for over two decades.

He is writing that the plan of "the US-Israeli war on Iran" was "to ignite war between us [Saudi Arabia] and Iran," so that Israel could "impose its will on the region and remained the only actor in our surroundings."

This further confirms that, contrary to what many have asserted, the notion that the Saudis were quietly backing the war on Iran was a myth (alongside the recent fact the Saudis denied the U.S. access to its bases and airspace: https://t.co/Q5xiUT7rCA).

From the horse's mouth they're literally saying it was as much a war on them as it was on Iran!

Pretty crazy when you think about it: this is Saudi Arabia saying that their real enemy in this war was the U.S. and Israel. Hard to overstate how significant a rupture this represents.

Now of course they could be saying so because, seeing how the war turned out, they're trying to retroactively position themselves on the winning side (at least strategically, by saying they didn't take the bait), or trying to justify domestically why they absorbed hits from Iran without retaliating.

And, of course, it's not like they're presenting Iran as some sort of ally here: Prince Turki explicitly calls them a "neighbor" that caused "pains."

But still, the end result remains: the Saudi establishment is now committing, on the record and in plain language, to a framing in which, while Iran is a "painful neighbor", the U.S. and Israel represent the deeper strategic threat, having tried to engineer their destruction.

If you had any lingering doubt that this war accelerated the collapse of U.S. influence in the region, this should settle it.

[Ray Dalio @RayDalio]

Everyone is watching.
Will the United States win or lose?
Will it leave or take away the control of the Strait of Hormuz from Iran?
Will it leave or take away the nuclear material from Iran?
Will it leave or take away the deadly missiles and drones from Iran?
If the United States leaves without taking these away, it will create one path for the U.S. and the world, and if they are taken away, it will create a very different path.

If you'd like to learn more about my perspective, I encourage you to read my article, "It All Comes Down to Who Controls the Strait of Hormuz: The 'Final Battle.'" https://t.co/9cKmRRabIO

[Mahdi Kharratiyan @MehdiKharratya]

پیرو نوشته پیشین، متأسفانه برخی جریان‌های سیاسی که در دوگانه سازی تقلیل گرا و ساده‌سازی مسائل پیچیده مهارت دارند، تفسیرهای نادرستی را به اینجانب نسبت دادند. این جریان‌ها پیش‌تر نیز در مسئله تنگه هرمز، با همین رویکرد صفر و یک، تحلیل‌ها و توصیه‌هایی ارائه کردند که به سوءمحاسبه طرف‌های خارجی و فرسایش نسبی بازدارندگی کشور انجامید. این جریانها اکنون نیز در حوزه بازدارندگی هسته‌ای، با ایجاد دوگانه کاذب «ساخت سریع بمب اتمی» در برابر «تعطیلی صنعت هسته‌ای»، ضمن برشمردن مضرات ساخت و آزمایش سلاح در شرایط کنونی، عملاً در حال تئوریزه کردن تعطیلی یا تعلیق بلندمدت صنعت هسته‌ای هستند؛ در حالی که گزینه‌های متعدد و هوشمندانه‌ای میان این دو قطب وجود دارد.
خروج ایران از معاهده CTBT، استناد به ماده ۵ معاهده NPT (هرچند در عمل متروکه شده و به انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز/PNE اشاره دارد) و بهره‌گیری از ماده ۱۰ NPT (که حق خروج از معاهده را به دلیل تهدید منافع عالی ملی به رسمیت می‌شناسد)، همراه با استناد به ماده ۵۱ منشور ملل متحد و در پرتو سابقه تهدیدات اتمی مکرر آمریکا در جنگ اخیر و سابقه حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران، پایه حقوقی-سیاسی معتبری برای مذاکرات راهبردی با چین و روسیه به منظور بازنگری دکترین هسته‌ای ایران فراهم می‌کند. موفقیت این مذاکرات البته منوط به تعریف آن در چارچوب یک همسویی در سطح «استراتژی بزرگ» با حداقل یکی از این دو قدرت و پیوند آن با موضوعات سیاسی و اقتصادی متعدد است.
به‌ طور خاص، دیپلماسی ایران باید به پکن نشان دهد که این تغییر دکترین نه عامل ایجاد مسابقه تسلیحاتی جدید در خاورمیانه، بلکه ابزاری برای ایجاد موازنه پایدار در خاورمیانه خواهد بود؛ موازنه‌ای که امنیت عبور انرژی برای چین و ثبات تنگه هرمز را تضمین خواهد کرد.
هدف اصلی این نوشته، تأکید بر لزوم بازنگری جدی در دکترین هسته‌ای ایران، خروج از چارچوب‌های سیاستی تاریخ‌مصرف‌گذشته، اتخاذ رویکردهای تدریجی اما تهاجمی‌تر، یارگیری هوشمند از قدرت‌های بزرگ و آماده‌سازی فضای اجتماعی کشور برای این تحول استراتژیک و در صورت لزوم، ارتقای سطح بازدارندگی تا بالاترین سطوح ممکن است. این نوشته همچنین هشداری روشن به مذاکره‌کنندگان و سیاست‌گذاران فعلی است که هر امتیاز احتمالی در حوزه هسته‌ای باید در محاسبه دقیق تأثیر آن بر سطح بازدارندگی کشور و با مشورت متخصصین هسته ای و نظامی انجام شود و هیچ امتیازی نباید به عقب‌گرد غیرقابل بازگشت در صنعت هسته‌ای منجر گردد.
در شرایط کنونی که صنعت هسته‌ای عملاً در وضعیت نیمه‌تعطیل به سر می‌برد، اینجانب هرگونه پذیرش رقیق‌سازی دفعی مواد غنی‌شده با غنای بالا یا تعلیق طولانی‌مدت (مثلاً یک دهه‌ای) آن را به شدت رد می‌کنم. چنین اقداماتی احتمالاً به تعطیلی دائمی این صنعت خواهد انجامید و می‌تواند زمینه‌ساز تحمیل جنگ‌های ویرانگر به کشور شود. قیمت واقعی دانش فنی، تجهیزات و مواد غنی‌شده انباشته‌شده باید در تراز تحولات اخیر در محیط امنیتی ایران محاسبه شود تا این سرمایه استراتژیک با دستاوردهای تاکتیکی کوچک و گذرا معامله نگردد. بدون ارتقای سطح بازدارندگی اتمی، با توجه به جاه‌طلبی‌های ژئوپلیتیک اسرائیل و نفوذ لابی آن در سیاست‌گذاری ایالات متحده، احتمال تحمیل جنگ یا ترورهای گسترده مجدد قابل توجه است.
در مقابل کسانی که ساخت سریع سلاح اتمی را توصیه می‌کنند، نظر اینجانب متفاوت است. شخصا تغییر دکترین هسته‌ای را امری پلکانی، تدریجی و منوط به اجماع ملی و یارگیری بین‌المللی می‌دانم که به زودی نحوه انجام آنرا در قالب نظریه «ماشه بزرگ» تبیین خواهم کرد. این ابتکار بر اساس ادامه ابهام در زمان breakout، خروج‌ از CTBT و مکانیزم ماشه برای خروج از NPT، تکمیل زنجیره فنی بدون انفجار و تست PNE در صورت تحقق سطح خاصی از تهدید (نه حمله) بنا شده و در کنار اهرم قدرتمند تنگه هرمز (هرچند تنگه به تنهایی کافی نیست)، می‌تواند ضامن جدی برای جلوگیری از شروع مجدد جنگ و ترور در بلندمدت باشد. این ابتکار کاملاً با دو پیشنهاد «غنی‌سازی صفر برگشت‌پذیر» و «میز مذاکرات سه‌جانبه» سازگار است.
خداوند ایران را از گزند دروغ، افراط و تفریط در امان بدارد.

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

جی‌پی مورگان:
ذخایر جهانی در حال سقوط آزاد است و وقتی این خط به ۶.۸ برسد سیستم انرژی جهانی آهسته نمی‌شود. از کار می‌افتد.

[Qasem Al-Ali @AlaliQasem]

JPMorgan just published the scariest oil chart I’ve ever seen.
World inventories are in freefall.
And when this line hits 6.8 — the global energy system doesn’t slow down.
It breaks. 🧵

[John Kemp @JKempEnergy]

This was a great article about China's independent refiners and the role they play in circumventing U.S. sanctions on Iran - spoiled by the very poor choice of language about "teapots" in the headline and throughout the text. Given the huge scale of Hengli's operations and those of some of the other privately owned refineries, which exceed many refineries in the United States and Europe, the term is just inaccurate. In future I am going to redline all stories referring to China's independent refiners as "teapots" no matter what their other redeeming qualities:

[Sulaiman Ahmed @ShaykhSulaiman]

NEW IRANIAN LEGO MOVIE CALLED THE UNITED STATES OF ISRAEL

[Trita Parsi @tparsi]

WOW!

The Iranian AI Lego team has another video out. They are doubling down on building bridges between Americans & Iranians while depicting the US gov and "system" as the real enemy.

The music, lyrics, and imagery are all designed to appeal to disillusioned Americans.

[Mahdi Kharratiyan @MehdiKharratya]

https://t.co/40YcGwaSFc

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

ظرفیت ذخیره‌سازی نفت ایران فقط به جزیره خارگ محدود نمی‌شود. بخشی از میعانات سبک در مخازن بتنی نگهداری می‌شود، نه در مخازن سقف شناور. ایران همچنین از نفتکش‌های VLCC به‌عنوان ذخیره‌سازی شناور استفاده می‌کند؛ در مقطعی در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۲۰ میلیون بشکه نفت به‌صورت شناور ذخیره شده بود.

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

اقتصاد ایران حدود یک سال به‌سختی به مسیر خود ادامه داد تا اینکه صادرات نفت به‌تدریج شروع به بازیابی کرد. امروز نیز سطح تولید نفت به میزان پیش از تحریم‌ها بازگشته است. محاصره هرگز قرار نبود در بازه‌ای کوتاه، فشار کافی برای تغییر موازنه مذاکرات به نفع ترامپ ایجاد کند.

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

محاصره اقتصادی قرار نیست اقتصاد ایران را فروبپاشد، چون این سناریو قبلاً هم توسط ترامپ امتحان شده است.
در نیمه دوم سال ۲۰۱۹، صادرات نفت خام ایران تقریباً به صفر رسید. ذخایر نفتی پر شد و ایران ناچار شد تولید نفت خام و فرآورده‌ را حدوداً تا نصف کاهش دهد.

[Esfandyar Batmanghelidj @yarbatman]

We know the blockade won't collapse Iran's economy because it has been tried before... by Trump!

Iranian crude oil exports fell to zero during the second half of 2019, storage filled up, and Iran rolled back production of both crude oil and refined fuels by about half. Meanwhile, Iran was experiencing significant supply chain disruptions, job losses, and demand contraction because of the COVID-19 pandemic. It was a multi-faceted crisis, not unlike the one facing the country today.

Even so, the economy limped along for about a year until oil exports began a slow recovery. Today oil production is back at the pre-sanction levels.

The blockade was never going to cause enough pain in a short enough time to tilt negotiations in Trump's favor. Things are pretty evenly poised and that is exactly why a deal is possible.

[Barzin Jafartash 🎒 🍉 @Barzinjf]

کمک رسید!

[Ajdemarang 🎒 اژدمارنگ @ajdemarang]

پنج تیپ ارتش اسراییل با ۷۰ تا ۸۰ هزار نیرو و حمایت کامل هوایی نتوانست بنت جبیل در سه و نیم کیلومتری مرز لبنان را اشغال کند. توقع دارید ارتش لبنان بتواند حزب‌الله را خلع سلاح کند؟

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

موضوع این است که چه کسی «گلوگاه تجارت جهانی» را کنترل می‌کند و درآمد آن به چه ارزی جریان دارد. بانک کونلون تسویه را انجام می‌دهد. CIPS جایگزین SWIFT می‌شود. نیروی دریایی آمریکا محاصره‌ای را حفظ کرده که نمی‌تواند برای همیشه اجرا کند. UNCLOS به توصیه تبدیل می‌شود.

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

ایران مدل کسب‌وکار ۴۲۸ ساله را که با یک معاهده بین‌المللی در سال ۱۸۵۷ از بین رفته بود، دوباره زنده کرده است. این نخستین نظام دائمی عوارض‌گیری از یک تنگه حاکمیتی، از زمانی است که «عوارض سوند» دانمارک با کنوانسیون کپنهاگ در ۱۴ مارس ۱۸۵۷ پایان یافت.

[Shanaka Anslem Perera ⚡ @shanaka86]

Iran just resurrected a 428-year-old business that international treaty buried in 1857. Brent closed $90. The world has not priced it.

On April 18, fourteen hours after Foreign Minister Araghchi declared the Strait of Hormuz open, Iran’s Revolutionary Guard Corps reclosed it with live fire. Two Indian-flagged tankers were shot at. A container ship took rocket damage. India summoned Iran’s ambassador. The US blockade held at twenty-three ships diverted, zero evasions per CENTCOM. Paper oil sold off nine percent and called it relief. Paper read the wrong page.

This is not a failed ceasefire. This is the first permanent sovereign strait toll since Denmark’s Sound Dues died under the Copenhagen Convention of March 14, 1857. For 428 years before that, Danish cannons at Helsingør taxed every Baltic-bound ship and generated up to two-thirds of Denmark’s state revenue. The world paid Denmark 33.5 million rigsdalers to end the practice. UNCLOS later locked free strait transit into law. 169 years of global maritime order rest on that settlement. Iran is dismantling it in real time and charging the demolition fee in yuan.

The mechanism is documented. Per Lloyd’s List Intelligence, since March 13 every cleared vessel has taken a single IRGC corridor between Qeshm and Larak Islands, escorted by IRGC pilot boats. Ships submit IMO number, cargo, crew, ownership, and destination before clearance codes issue over VHF radio. Per Bloomberg, the toll runs up to $2 million per voyage. Per Lloyd’s List, at least two payments settled in Chinese yuan through Kunlun Bank via CIPS, outside SWIFT. Per TRM Labs, cryptocurrency is accepted too. Iran’s Parliament approved the Strait of Hormuz Management Plan March 30-31, denominating fees in rials, yuan, and digital currencies. The toll booth is already open.

Now read April 18 through that lens. IRGC commander Ahmad Vahidi is the man Atalayar, Fox News, Iran International, FDD, and the Jerusalem Post have named as Tehran’s real decision authority. He is not the shadow behind the men in suits. He is the CFO of the Hormuz Toll Company. Araghchi’s April 17 reopening threatened his revenue. The April 18 gunfire closed the threat. Ghalibaf and Araghchi are diplomatic theater. Vahidi is the accountant, and accountants do not sign deals that zero their cash flow.

This is the paradigm rupture nobody has named. The war stopped being about nuclear weapons. It is about who owns the throat of world trade and in which currency the revenue flows. China runs the rails. Kunlun Bank clears settlement. CIPS replaces SWIFT. The US Navy maintains a blockade it cannot enforce forever. UNCLOS becomes advisory. Every pension fund holding dollar reserves is pricing this as temporary. It is not. This is 1857 in reverse, and Beijing is the beneficiary Denmark never became.

If you run a long-duration Treasury book, you are about to get a very expensive education in what happens when the reserve currency loses the power to keep sea lanes free. Goldman’s traders know. JPMorgan’s desks know. Your pension fund does not. I stake the call. If the Hormuz Management Plan clears Guardian Council review before July 1, the dollar system has permanently lost a chokepoint.

Falsifier. IRGC abandons the toll before June 30 under any framework, thesis dies. Kill condition. Brent settles below $80 for thirty days without a toll rollback.

169 years of free strait transit. Ended on a Saturday in April. Paid in yuan.

https://t.co/FRwSI1w8WU

[Mohammad Sadegh Sadeghi @mssadeghi70]

بعدها، کنوانسیون حقوق دریاها (UNCLOS) عبور آزاد از تنگه‌ها را به قانون تبدیل کرد. ۱۶۹ سال نظم دریایی جهانی بر این توافق استوار بوده است. ایران اکنون در حال برچیدن آن در زمان واقعی است و هزینه این برچیدن را به یوآن دریافت می‌کند.