Geçmedi de aslında. Bazı anlar dondu. Bazıları hiç yok hatırımda. Herkesin yarasının bi başka kanadığı ama mutlak kanadığı koskoca bir acı yumağı. Döndük durduk içinde. Gidenlere rahmet kalanlara ya sabır. #6subat
1 yıl önce bugün herşeyden habersiz aynı pazartesiye uyanacağımı sanıyordum. O günden sonra bambaşka pazartesilerim oldu. Tarifi zor. Herkesi başka yakan,kalanın da yaşıyor sayılmadığı bir sene geçti üzerinden. #6subat
Yemin ederim dün geceden beri kızgınlığım cümlelerime yansımasın diye uygun dille anlatabileceğim zamanı bekliyorum şu film olayına neden karşı olduğumuzu. Bu tiviti yanımda enkaz varken yazıyorum. Bunun filmini çekmeye gelmişler. Oynayacaklar ŞU AN yaşadığımızı.
Geçen gün Antakya’da sağanak başladı. O gün herkes sessizleşti, tuhaflaştı. Depremde çok yağmur yağıyordu diye o anları çağrıştırdı sağanak. Ve istisnasız her gördüğüm kişi aynı şeyleri söyledi. “O gece de böyle yağıyordu.”
Yağmurdan bile tetiklenen insanların yanına gelip dur biz senin enkaz başında attığın çığlıkların filmini çekicez demenin korkunçluğuna burdan bakın.
Yağmacıları bekliyorduk zaten en başından. Antakya’da depremi anlatan film çekiliyor haberine inanmayıp gidip baktım. Kadro zaten nasıl bir şey yapılmakta olduğunu belli ediyor. Yapımcı diye bu beyfendi girişmiş işe. Senin yıkılan evin birilerinin dekoru oluyor. Senin acın birilerinin parası birilerinin vicdan mastürbasyonu.
Çok yanlış işler bunlar beyler. İnşaatçısı, reklamcısı, avukatı akbaba gibi üşüşüyorsunuz ama ne acımızı, ne memleketimizi istismar ettireceğiz size, emin olun. Bizim ruh halimizden haberiniz yok.
Bakın, benim dümdüz bir battaniyeye karşı bile travmam var. Neden koktuklarını bilmek istersen gel sana anlatayım, dinledikten sonra psikiyatriden randevu almak zorunda kalabilirsin ama :)