@Mhsnkrmzgl İyide o protesto neye karşıydı. Çıkıp gitseydin, ortalığı yatıştırmak için öne çıksaydın, ortama uydun, yanlış yaptın. Bugün yapman gereken en azından Serdar Ortaç kadar mert olmaktır. Ahmet Kaya ve sevenlerinden özür dilemek.
📍Ahmet Altan Bordeaux’da, Uluslararası Edebiyat Festivali’nin açılışında konuştu:
“Size ‘kimsiniz’ desem, ‘Fransızım’ dersiniz. Oysa Fransa’da doğmanız doğanın nice tesadüfünden biri. Kendinizi size ait tercihler yerine tesadüfen içine doğduğunuz bir milletle tarif etmek niye?”
In 1883, a 31-year-old widow in New Mexico Territory signed one document and lost her store, her savings, and the building she lived in. The sheriff told her it was a civil matter. Lawyers wanted money she no longer had. Margaret Sullivan ended up washing other people’s clothes in a boarding house.
She bought secondhand law books and studied by candlelight after 14-hour days. She taught herself contracts, fraud statutes, and legal procedure. She also discovered the man who ruined her, Thomas Wardell, had done the same thing to businesses in Colorado and Kansas. She tracked down seven other victims and spent two years collecting evidence.
Then she took him to court herself. Wardell arrived with expensive lawyers from Denver. Margaret arrived with seventeen binders. The trial lasted three weeks. She questioned witnesses, presented the records, and won. Wardell was ordered to pay full restitution.
She did not stop there. She helped draft stronger consumer protection rules that passed in 1889. She reopened her dry goods store, later ran three locations, and hired other widows. She also began teaching women how to read contracts before they signed them.
Margaret Sullivan died in 1924 at 72. The woman who once could not afford a lawyer had recovered what was stolen from her and made it harder for the same thing to happen to others.
Haydi biri de çıkıp bu hoca yalan söylüyor desin:
“Kravatlı, ceketli hırsızlar peydahlandı. O paraları dürüm yapsalar sadece para yeseler bir ömür boyu vallahi bitiremezler”
Michigan’da zafer kazanan Abdul El Sayed ilk müslüman Senatör . Teşekkür konuşmasını başörtülü eşiyle yaptı. Kansas’ta eski papaz Adam Hamilton yine demokratların adayı Senatör seçildi . Ve yine Demokratların New Hempsire’dan zaferle çıkan yeni Senatörü eşcinsel Chris Papas eşine teşekkür etti. Demokratlar ilk siyah kadın valiyi seçtirmeyi başardılar Georgia’dan . ABD bu. Hepsi bir bütünü oluşturuyor. Demokratlar Papaz, Müslüman , LGBT+, siyah, asyalı , beyaz..Eşitlik, çoğulculuk , yoksulukla mücadele, sağlık eğitim hakkı üzerinden kurdukları bir dille bu seçimleri kazandılar .
Şevket Çoruh, Müjdat Gezen'in kendisine yardım etmek için evindeki tabloları sattığını anlattı:
🔹 “Hayatımda en çok borç aldığım insan Müjdat Gezen'dir!”
🔹 “Hepsini de ödedim ama aldığım borcun haddi hesabı yoktur.”
🔹 “Baba Sahne'nin inşaatını yaparken sürekli onu arardım.”
🔹 “‘Yavrum, ne kadar lazım?’ diye sorardı.”
🔹 “Hayatımda başıma gelen en iyi 10 şeyi saysam biri kesinlikle Müjdat Gezen'dir.”
🔹 “İkincisi Savaş Dinçel, üçüncüsü Mustafa Alabora'dır.”
🔹 “Baba Sahne açılabildiyse bunda Müjdat Gezen'in çok büyük payı var.”
🔹 “Banka kredilerini ödeyemediğimiz zaman kapımızı çalıp para yollayan adamdır.”
🔹 “‘Hocam, çalışmıyorsun etmiyorsun, bu paraları nereden bulup yolluyorsun?’ diye sorardık.”
🔹 “‘Boş ver’ deyip evinin duvarındaki tabloları satan adamdı Müjdat Gezen.”
🔹 “Ona olan vefa borcumu ödeyemem.”
Dostoyevski, gözleri bağlı, elleri bağlı bir şekilde kurşuna dizildiğinde 28 yaşındaydı. Tüfeklerin doldurulduğunu duyabiliyordu..
Son anda atlı bir haberci geldi. Çar, cezasını hafifletmişti. Tüm infaz sahnelenmişti. Onu kırmak için tasarlanmış psikolojik bir işkenceydi.
İşe yaradı. Olay yerinde nöbet geçirdi.
Onu Sibirya'da bir çalışma kampına gönderdiler. 4 yıl. Donarak, aç kalarak, katillerin yanında tahta kalaslar üzerinde uyuyarak. Epilepsisi kötüleşti. Kağıdı yoktu. Kalemi yoktu. Hiçbir şeyi yoktu.
Kamptan çıktığında parasızdı. İlk karısı ölmüştü. Kardeşi ölmüştü. Kardeşinin borçlarını miras almıştı. Paraya o kadar muhtaçtı ki, son teslim tarihini kaçırırsa yazdığı her şeyin haklarını devredecek bir yayıneviyle sözleşme imzaladı.
Bunu başarmak için Kumarbaz'ı 26 günde yazdı. 20 yaşında Anna adında bir stenografa dikte ettirdi. Üç ay sonra onunla evlendi.
Sonra asıl iş başladı. Suç ve Ceza. Budala. Şeytanlar. Karamazov Kardeşler. Rus dilinin tarihindeki en büyük romanlar. Belki de herhangi bir dilin.
Gözleri bağlı bir şekilde idam mangasının önünde duran, askerler izlerken yerde kasılan, Sibirya'da 4 yıl boyunca katillerin yanında uyuyan, borç ve keder içinde gömülen adam.
O adam şöyle yazdı: "Her dakika sonsuz bir mutluluk olabilir."
Bunu söyleme hakkını kazandı.
Asla bitmez. Asla pes etme dostum.
Biz yıllardır Sisi'ye Firavun diyoruz, kapımıza polisler gelmiyor.
Trump'a pedofili, Netanyahu'ya terörist diyoruz, bileğimize kelepçe vurulmuyor.
Esad'a Nemrut, Prens Selman'a deyyus,
Kral Abdullah'a fâsık satılmış diyoruz;
İfademiz alınmıyor.
Ne zaman ki Aliyev zalim dedik; Bakü'nün emriyle Türkiye vatandaşları patır patır alınmaya başladı.
Nasıl bir esareti var Türkiye'nin Azerbaycan'a ki;
Ülkede 7'den 70'e herkes dünyayı parmağında oynatan habis Netanyahu'ya ağız dolusu söverken,
Başına gelmeyen polis tarassudu Aliyev'in emir neferi gibi nefesini ensemizde gezdiriyor?
Sizin despot bir Karun ile nasıl bir göbek bağınız var ki,
Onun hatrına çeyrek asırlık yoldaşlarınızın bile üzerini çizebiliyorsunuz?!
Sözde Netanyahu'ya bile eyvallah etmeyen muktedirler,
Niye ülkenin haysiyetini Aliyev'in ayağının altına paspas gibi seriyorlar?
Ne uğruna ayağa düşürüyorsunuz ülkenin onurunu bu kadar??
L’un des passages les plus poignants de la littérature russe,
Anton Tchekhov écrit dans l’un de ses récits :
" À l’arrêt d’autobus, un vieil homme et une jeune femme enceinte attendaient ensemble.
L’homme ne cessait de fixer le ventre rond de la femme, intrigué. Puis il osa lui demander doucement :
- Vous êtes à combien de mois ?
La jeune femme semblait ailleurs, perdue dans ses pensées. L’inquiétude se lisait sur ses traits fatigués. D’abord, elle ne répondit pas. Puis, après quelques secondes de silence, elle murmura :
- J’en suis à la vingt-troisième semaine...
- C’est votre premier enfant ? demanda-t-il.
- Oui, répondit-elle d’une voix à peine audible.
- Il ne faut pas avoir peur, ajouta le vieil homme. Tout ira bien, vous verrez.
Elle posa la main sur son ventre, regarda droit devant elle, les yeux brillants, luttant contre ses larmes.
- J’espère… répondit-elle.
Le vieil homme reprit :
- Il arrive parfois que l’on se laisse submerger par des inquiétudes qui, au fond, ne le méritent pas…
- Peut-être…, souffla-t-elle tristement.
Il la regarda avec plus d’attention, plus de compassion.
- Vous semblez traverser une période difficile. Votre mari… n’est-il pas avec vous ?
- Il m’a quittée, il y a quatre mois.
- Pourquoi ?!
- C’est compliqué…
- Et vos proches ? Votre famille, des amis ? Personne pour vous entourer ?
Elle inspira profondément.
- Je vis seule avec mon père… Il est malade.
Un long silence. Puis le vieil homme demanda :
- Est-il toujours ce pilier que vous aviez connu dans votre enfance ?
Des larmes coulèrent sur les joues de la jeune femme.
- Oui… Même ainsi.
- Même dans son état ? Que lui arrive-t-il ?
- Il ne se souvient plus de qui je suis…
Elle prononça ces mots au moment même où arrivait l’autobus.
Elle se leva, fit quelques pas… Puis, se ravisa, revint vers le vieil homme, lui prit doucement la main, et dit avec tendresse :
Allons-y, papa. "